PARDOES

Klimaatklever is het woord van het jaar geworden. Ik zou zelf niet op dit woord zijn gekomen. Persoonlijk zou ik eerder hebben gekozen voor het woord ‘grensoverschrijdend’. Dit woord is in de media dit jaar wel heel veel voorbij gekomen en het komt nog steeds voorbij. Nu las ik dat een oud-piloot van de KLM nogal wat turbulentie heeft veroorzaakt. Misschien heeft hij tijdens een vlucht wel de automatische piloot ingeschakeld en aan een of meerdere stewardessen zijn knuppel laten zien. De stewardess kon geen kant op, want bij turbulentie moeten de stoelriemen vast. Wie weet! Ik fantaseer maar wat, ofschoon. Deze week worden bij veel bedrijven de medewerkers gefêteerd op de jaarlijkse kerstborrel. Je kent het vast wel: even met elkaar ontspannen na een stressvol jaar hard werken. Heel leuk zo'n borrel. Als dat maar goed gaat. Want als de drank de tongen losser maakt en misschien ook de behoefte aan knuffelen wortel schiet kan het zomaar brandend zand worden. Maar ik dwaal af. Het ga...

Voetbal is oorlog, zei Rinus Michels. Onder zijn leiding werd het Nederlands elftal in 1988 Europees kampioen. Hij werd de generaal genoemd vanwege zijn dominante leiderschapsstijl. Ik weet wat ze daarmee bedoelen, want ik heb ooit het legergroen gedragen en commando’s van de sergeant en de majoor geslikt en uitgevoerd. Op de grote stille heide heb ik het oorlogsspel meegespeeld. Een soort van landpikkertje spel. De denkbeeldige vijand benaderde ik middels de legendarische tijgersluipgang. En dan riep ik paf, paf, paf. Handen omhoog, jij bent er gloeiend bij. En nu hebben we een admiraal. Een echte admiraal is de baas van een zeevloot. Maar in ons land bestaat die rang niet meer. Misschien was admiraal Michiel de Ruyter wel de laatste in de rij. Tot nu, want sinds kort wordt bondscoach Louis van Gaal de admiraal genoemd. Het waarom ontgaat mij volkomen, want wat moet je als admiraal in de zandbak van Qatar.  Immers met een boot door de Sahara ploegen lijkt me een zee te ver. Maar ...

Op de markt stond afgelopen donderdagmiddag een soul-rescue bus van Jezus. Als je goed naar de foto kijkt zie je bezijden de gele bus een fiets staan. Het is een e-bike met een lage instap. Waarschijnlijk is de e-bike van Jezus. Heel slim van hem, want het is een eind fietsen van Nazareth naar de Bossche Markt. Voor de gele bus, die kenmerken vertoont van een ambulance, stonden onder een tentdoek twee blije medewerkers van Jezus te shinen. Twee blije gezichten en dat ik snap want zij geloven heilig in Jezus. Hun mantra is: Jezus is altijd bij ons en zal ons behoeden voor onheil. Zij waren in gesprek met twee Jehova -lookachtige mensen. Dat gesprek zal vast gegaan zijn over wat Jezus kan betekenen voor hen.  Deze twee mensen waren natuurlijk op de lokroep ‘Jezus roept ook jou!’ afgekomen. Jezus heb ik niet gezien, die zal waarschijnlijk na zo’n vermoeiende fietstocht, een tukkie hebben gedaan in de gele bus. Op de achterkant van de bus stond: ‘ik ben de weg, de waarheid en het leven...

  Als je naar een Limburgs museum gaat kun je niet om de Limburgse vlaai heen. En zo heb ik sinds lange tijd weer eens een onvervalste punt Limburgse vlaai, een punt rijstevlaai wel te verstaan, mijn smaakpapillen laten beroeren. ‘Wilt u er slagroom op?’, vroeg de restaurantmedewerker. Wat denk je? Hij taxeerde mijn postuur: ‘ik denk van wel’. Even later zat ik in het museum Van Bommel van Dam (VBVD) in de Posterij te genieten van een punt rijstevlaai. Terwijl ik in extase was van de lekkernij hoorde ik dat er een officiële aanvraag is ingediend bij de Europese Commissie om de Limburgse vlaai te erkennen als Beschermde Geografische Aanduiding (BGA). Wel een ingewikkelde term, maar de Limburgse vlaai verdient het. Naast de Bossche Bol vind ik de échte Limburgse vlaai onovertroffen . Kortom, de punt rijstevlaai met slagroom was een aangename start van mijn bezoek aan het museum. Op bezoek bij de tentoonstelling van Melle Oldeboerrigter, één van de meest raadselachtige schilders van d...

  I n de Vughterstraat hangt alweer de feestverlichting. Heel goed, want het is bijna elf elf. En als we dan weer nuchter zijn komt de stoomboot van Sinterklaas binnengevaren met in de kajuit de kerstman. Nog even en de kerstman dringt de Sint in de verdediging, want om in voetbaltermen te spreken: de kerstman gaat de Sint passeren. Gelukkig.geloof ik nog in de Sint. Hij en zijn Pieten halen - onder het gezang van ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is een roe’- halsbrekende toeren uit om cadeautjes door de schoorsteen te gooien. Ik ga binnenkort mijn schoen zetten. Nu hoef ik geen cadeautje, maar ik heb wel boodschappenlijstje voor de goedheiligman. Want wat missen we toch een goedheiligman of vrouw in onze samenleving. Iemand die ons de weg wijst naar een warmere wereld. Met warm bedoel ik niet de echte warmte, want die is alsmaar stijgende totdat we helemaal nat worden en niet meer boven de zeespiegel kunnen uitkijken. Nee, ik bedoel de menselijke warmte. Van de week intervie...

Kedeng, kedeng. De trein rijdt alsmaar verder. Nou, dat is niet zo vanzelfsprekend meer. Het is meer van: rijdt ie wel of rijdt ie niet? Op het informatiebord staat dat je trein over 15 minuten vertrekt. Oké, je draait je om en loopt nog even een rondje. Over een goed over een uurtje ben je thuis, denk je. Niet dus. De trein gaat niet en je moet wachten op een volgende trein. Als die gaat, je weet maar nooit. Een NS-kantoorbediende, die ineens voor machinist moet spelen, heeft misschien wel in overspannen toestand het perron verlaten. Intussen zwelt de groep reizigers aan. Het wordt dringen in de trein, want niemand wil wachten op een latere trein. Dan maar boven op elkaar staan, maar wel zonder elkaars lichaam te raken. Dat mag niet, want daar komt narigheid van. Je wilt toch niet als een tweede Marco Borsato door het leven gaan, want dan zijn je dromen echt bedrog. Waarom vertel ik dit allemaal? Ik ben afgelopen week driemaal met de trein naar verschillende bestemmingen geweest: Amst...

Heb je weleens van de wonderbox gehoord? Of misschien heb je weleens een wonderbox cadeau gekregen van iemand die jou toevallig aardig vindt. Het woordje wonderbox zal best wel associaties bij je oproepen, maar ik denk niet dat er meteen eten en hotelovernachtingen in je zullen opkomen. Toch zal de organisatie die de wonderboxformule heeft bedacht geweten hebben dat zo’n tweederde van de Nederlanders nog in wonderen gelooft. Een wonder is oorspronkelijk een theologisch begrip, maar heeft vooral een persoonlijk getinte betekenis gekregen. Kijk wanneer iemand heel ernstig ziek is gebeurt het wel dat naasten - tegen beter weten in - gaan bidden in de hoop dat de zieke weer beter wordt. Bidden, terwijl ze niet religieus zijn. Dan geloof je voor even in een wonder. Of dat helpt weet ik niet, maar mijn schoonmoeder zei altijd: ‘bidden in nood, helpt geen kloot’, Het online bedrijf Wonderbox.nl. gelooft dus - net als een grote groep mensen- wel in wonderen, vandaar de wonderbox. En dat is nat...