PARDOES

Het is wel effe afkicken na bijna vijf weken relaxed leven in Fuengirola aan de blauwe Middellandse zee. De stad is een ratjetoe aan gebouwen, maar wel heel temperamentvol Spaans. De warmte is, in de ruimste zin van het woord, altijd voelbaar. En dat is precies wat mij zo trekt in deze stad in het mooie Andalusië. Misschien klinkt het raar, maar als ik in Fuengirola ben, is de agressieve wereld voor mij ver weg.  Nu ik weer thuis ben, is de agressie weer volop aanwezig en ook nog eens dichtbij. Gisteren werd ik in de Hinthamerpromenade bijna omver gereden door twee, tegen mij scheldende, jongens op een fatbike. Om hier nog even op door te gaan: afgelopen zaterdagmiddag in de Bossche binnenstad nog een protestmars tegen de komst van een AZC in Engelen. Zo'n 250 leeghoofden riepen in koor: we doen het ook voor jullie! Het is niet te pruimen, al die agressieve protesten in ons land tegen de komst van AZC's. De geest is volledig uit de fles. En waar is onze premier? Wie het weet ma...

Buenos Dias! Mijn laatste dagen in Fuengirola. Het is inmiddels dag 30. Intussen heb ik al een stoel voor de terugvlucht gereserveerd, want komende zaterdag nadert even snel als een vliegtuig dat opstijgt. De paar dagen die zich nu nog aandienen, ga ik vullen met dingen die ik afgelopen weken ook heb gedaan. Vooral veel wandelen en lekker eten. Meer hoeft niet, immers alle dorpen in de omgeving, die tegen de Andalusische bergwand zijn aangeplakt, hebben witte huizen. Niet spannend dus, maar wel relaxed. De afgelopen weken heb ik dagelijks gemiddeld zo'n 14.000 stappen per dag op Spaanse grond gezet. Omgerekend is dat plusminus 10 tot 12 km per dag. Mijn wandelschoenen zijn nog niet moe, terwijl als ik naar bed ga, ik geen pap meer kan zeggen. Nou ja, ik eet eerst wel een bakje mango kwark van de Mercadona leeg. Dan zou je verwachten dat ik in dromenland droom over het fraaie landschap rondom Fuengirola, maar nee hoor: ik droom over dingen die ik thuis kennelijk heb opgeslagen in ...

Buenos Dias. Het is maandag 27 april in Fuengirola. De zon schijnt flauwtjes en kleurt door de wolken heen een beetje oranje. Althans, dat maak ik ervan omdat het in ons land Koningsdag is. Onze koning tikt de 59 aan. Nog acht jaar op de troon zitten en mag dan, als ie wil, met koninklijk pensioen. Zijn troonopvolgster Amalia loopt al een beetje mee. En zo niet, dan kan ze altijd nog legercommandant worden. Wat mij in ieder geval deugd doet is dat het koningshuis populair blijft onder de Nederlanders. Hoe mooi is het om Willem Alexander en Máxima op geleende schaatsen te zien zwieren en zwaaien op het kunstijs in Dokkum. Kijk, zo hebben we nog tenminste iets wat ons met elkaar verbindt.  Immers, van de politiek moeten we het niet hebben. Dat blijft nog steeds een hoop gelul op de vierkante meter.  Kortom, of je nou wel of niet koningsgezind bent: Koningsdag blijft een feestelijke happening. Wat ik nu wel heb gemist is de oranje tompouce. Als ik thuis ben eet ik altijd een to...

Buenos Dias vanuit Fuengirola waar ik alweer twee weken vertoef. Net als thuis gaat ook hier de tijd even rap, ofschoon het verblijf anders voelt. Zeker bij het opstaan is de lucht al blauw gekleurd met hier en daar een schapenwolkje. Als ik dit schrijf, is het zaterdagmorgen. Het koffiezetapparaat pruttelt zachtjes en dat is anders dan thuis waar mijn espressomachine meer het geluid maakt van een grasmaaier. Eerst maar eens een kopje koffie drinken op het balkon en dan een plan maken voor deze dag. Nou ja, plan maken? Niks hoeft, gewoon alles op zijn Spaans. Spanjaarden zeggen vaak: ‘manana’, toch? In het zwembad zijn twee uitslovers al vroeg baantjes aan het trekken, terwijl het zonlicht nog niet eens het koude water had beroerd. Ik vermoed dat mijn zwembroek deze reis werkloos blijft, omdat het water niet is verwarmd. Werkloos? Dat geldt overigens niet voor mijn reservebril, maar dat komt nog. Van andere gasten hoorde ik dat - gelet op de wereldwijde oorlogsdreiging - de beheerder v...

Vanaf mijn balkon in een zonnig Fuengirola een buenos dias. En ja, ik heb een korte broek en een shirt met korte mouwen aan. Het kan, om met Rob Jetten te spreken. En morgen zien we wel weer. Daarover gesproken. De komende dagen is er geen Spaans weer voorspeld. Ongekend zeggen ze hier, maar alles in de wereld is helaas ongekend met de mafketels in Israël en de VS. Zij die van God los zijn, durven zich te beroepen op God, wie het dan ook moge zijn. Genoeg hierover.  De zat kennelijk iets wat aandacht vroeg  bij de security en dus liep mijn rugzak via een ander spoor naar de controleur, een beginnende veiligheidsbeambte net droog achter de oren. Uit mijn rugzak haalde hij een paar witte bijna afgedragen onschuldige sneakers en bekeek ze aandachtig. Hij wist er niet zo goed raad mee. Er zou iets chemisch in de schoenen zitten. Bent u misschien ergens in getrapt? Nee, ik mag van mijn vrouw nergens intrappen. Als er thuis onaangekondigd wordt aangebeld zegt ze: niet open doen!...

Bij chocolaterie Boulanger heb ik een zakje luxe chocolade paaseitjes gekocht. Niet om deze zelf op te peuzelen, maar voor iemand die ik al een poos niet heb gezien, laat staan gesproken. Maar de afspraak gaat niet door vanwege een tijdelijke ongesteld. Tja, wat te doen met de vast overheerlijke paaseitjes. Volgende week is Pasen voorbij, dan smaken ze vast minder. Toch maar zelf oppeuzelen? Lastige keuze. Wat ook lastig is: iedere dag bij AH een keuze maken uit de vele aanbiedingen. De AH is beroemd om de stapelkortingen en het hamsteren. Nu heeft de Consumentenbond er ook genoeg van en roept AH op om hiermee te stoppen of tenminste te minderen. Volgens hen heeft AH wekelijks gemiddeld ruim duizend stapelkortingen. Ook Jumbo en Plus kunnen er ook wat van, maar wel in mindere mate.  Topman Frans Muller van AH zegt hierover: ‘klanten zijn zeer intelligent en begrijpen dit soort kortingen goed’. Ik dacht even dat het een slechte 1 aprilgrap was. Dat is het niet. Hij meent het, maa...