vrijdag 21 juni 2024

Zomergevoel



 Ik liep in de Nieuwstraat op weg naar huis. Het regende weer eens. Mijn paraplu was mijn beschermfactor. Normaal gesproken zou je nu een zonnebrand beschermfactor nodig hebben. Maar niets is minder waar, want het regende al vanaf het moment dat ik mijn ogen opendeed. Niet verrassend. De weervrouw van het KNMI had de avond daarvoor in het late NOS-journaal al veel nattigheid in ons land voorspeld. Veel nattigheid! Dat voel ik ook als ik niet op tijd ga plassen, maar dat heb ik zelf in de hand. De overvloedige nattigheid die uit de lucht valt, heb ik niet in de hand. Maar laten we vooral niet somberen. Er is immers helemaal niets aan de hand, zegt BBB-voorvrouw Caroline van der Plas. Ja, zij weer. Boos en stampvoetend had ze al moeten aanhoren dat de EU de natuurherstelwet heeft omarmd.

Haar buienradar ging bij dit nieuws meteen pieken. En Caroline, die rechtstaatlijke nattigheid zal nog wel even aanhouden nu jouw favoriete regeringscoalitie binnenkort op het bordes verschijnt met een alziende geheime dienst-agent als premier. O ja, Caroline was onlangs nog naar Brussel geweest om daar eindelijk eens met haar vuist op de tafel te slaan, want kom niet aan haar boeren. Die hebben - net als Caroline - tenminste echt vlees op de botten. Wel jammer voor haar dat er in Brussel geen tafel te vinden was waar ze op kon slaan. Maar ja, haar gekwek slaat ook nergens op. Het is simpelweg gewoon allemaal boerenbedrog. En als het regent zal Caroline zeggen: het regent zonnestralen. Niet dat het haar woorden zijn, zo creatief is ze nou ook weer niet.

Intussen loop ik nog steeds in de Nieuwstraat. Halverwege de Nieuwstraat keek een man mij nogal doordringend aan. Ik zag dat de goede man, zo te zien aan zijn groene jack, een medewerker was van Weener XL. Hij liep met een plastic zak vol afval die hij uit een gemeentelijke afvalbak had gevist naar een soort van bolderkar. Mag ik u wat vragen?, vroeg hij beleefd doch resoluut. Natuurlijk zei ik. Wordt het dit jaar nog zomer? Ik wilde eerst zeggen: dat moet je aan Geert Wilders vragen want die zei dat de zon weer zou gaan schijnen. Maar daar had de goede man niets aan, tenzij hij op de PVV had gestemd. Ik denk het niet en keek vertwijfeld naar boven. Ook hij keek naar boven en zei: ik denk het ook niet, en fietste weg op naar de volgende volle afvalbak. Al neuriënd ‘Het werd zomer’ liep ik onder moeders paraplu naar huis. Er zijn trouwens veel liedjes waarin de zomer wordt bezongen. Dat geeft troost. Het mooiste liedje vind ik ‘Here comes the Sun’ van the Beatles, maar ‘Als de zon schijnt’ van Andre van Duin verwarmd mij ook. En zo kreeg ik toch het gewenste zomergevoel, terwijl de regen op mijn paraplu tikte


zaterdag 8 juni 2024

Brede welvaart




Ik vind het best veel verrassend klinken dat ons land in Europa zo goed scoort op ‘brede welvaart’. Alleen Zweden moeten we boven ons dulden. Voordat ik probeer te begrijpen waarom we zo goed scoren ga ik eerst even het begrip ‘brede welvaart’ nader beschouwen. Brede welvaart gaat - naast materiële welvaart - over welzijn of tevredenheid van mensen op verschillende vlakken. Nu klinkt tevredenheid op verschillende vlakken best wel abstract. Om je uit de droom te helpen: het gaat over gezondheid, milieu, onderwijs, persoonlijke ontwikkeling en sociale cohesie. Nou ja, als de tevredenheid op deze vlakken zo goed scoort in ons land vraag ik me toch af waarom zoveel mensen op een radicaal-rechtse partij hebben gestemd?

Eigenlijk zijn we helemaal niet zo tevreden. Schone schijn dus. We beseffen - denk ik - te weinig dat we in een heel welvarend land leven, ondanks dat de Haagse politiek in onze beleving er zo af en toe een zootje van maakt. Maar om dan op een radicaal-rechtse partij te stemmen is niet goed voor ons welbevinden. Dat levert over het algemeen weinig goeds op. Dictatuur ligt dan op de loer. Sla de geschiedenisboeken maar open. Ben ik nu een zwartdenker? Want, ja want? In Zweden is een nogal rechtse regering aan de macht. En laat Zweden notabene als beste scoren in Europa als het gaat om brede welvaart. Tja, hoe kan dat? Ik kan maar één thema bedenken: het is de schuld van de asiel- of de gelukszoeker die steeds weer onze kant op komt. De asielinstroom hangt als het zwaard van Damocles boven Europa.

Waar dat toe zal leiden vind ik nogal ongewis. Dat we een fors asielprobleem hebben is klip en klaar. Dat is niet nieuw. Onze nieuwe coalitie spreekt zelfs over een asielcrisis, dit om ons nog angstiger te maken. Eigenlijk is het asielvraagstuk als een lekkende kraan die alsmaar blijft druppelen. Je kunt het proberen te verhelpen door steeds nieuwe leertjes in de hals van de kraan te doen, maar dat helpt ook niet. Jammer genoeg is er nergens een bekwame loodgieter te vinden die dit overstromingsprobleem kan oplossen. Ook Wilders zal dit met zijn gootsteenontstoppersclub niet kunnen klaren net zo min de EU dat kan. Immers investeren in een derdewereldland is kennelijk nog steeds een brug te ver en geen aantrekkelijk verdienmodel.

Intussen willen wij alleen maar welvarender worden. Ik constateer dat een best wel grote groep rupsjes-nooit-genoeg als een Dagobert Duck vrolijk rondspringt in hun geldfabriek, want geld maakt geld. En iedereen weet zo’n beetje dat het begrip ‘geld maakt geld’ al eeuwen oud is. Dat weten ook de mensen die de armoede en de politieke dreiging in hun land beu zijn. In hun land staat vooral zandhappen in de woestijn op het menu. Dat smaakt niet echt lekker. Maar ja, allemaal naar een land waar de welvaart hoog is kan ook niet meer. Dat vinden wij. Zij niet. En dus blijven de derdelanders de ongewisse oversteek wagen om hier een beetje van de brede welvaart te kunnen gaan proeven. En wees nou eerlijk: wat zou jij in erbarmelijke omstandigheden doen?









donderdag 23 mei 2024

Verwarrende tijden



‘Het zijn verwarrende tijden, zei een vrouw tegen haar vriendin op het terras bij café de Unie. Ik weet het ook niet zo goed meer. Wat moet ik nog geloven’. Ik had het begin van het gesprek gemist, dus wist ik niet of het over haar relatie ging of over het absurde politieke landschap waar we in zijn beland. Ik bestelde een biertje, maar moest hiervoor wel hard schreeuwen. Er scheurde namelijk een auto voorbij, met de vlam in de pijp. De bestuurder met een petje op (hardrijders hebben meestal een petje op) sorteerde kennelijk al voor op het achterlijke besluit om opnieuw 130 km in te gaan voeren. 

In de Volkskrant schreef een lezer dat ze blij was dat deze maximale snelheid opnieuw wordt ingevoerd, dan kon ze namelijk in een rap tempo ons land verlaten. Ze was ons land waar het (extreem) rechtse gedachtegoed haast als normaal wordt beschouwd, helemaal beu. Zover wil ik niet gaan, maar ik vind wel dat we zo zachtjesaan in ons land op eieren zijn gaan lopen. Witte eieren welteverstaan, want bruine eieren zijn ineens niet meer in. Ik begrijp dat witte eieren beter zijn voor het milieu. Voor de goede orde: dat komt niet uit de mond van Caroline van der Plas, filiaalhouder van de ‘kom niet aan mijn boeren’ en nu sidekick van Geert Wilders. 

O ja, bij de presentatie van zijn regeerakkoord zei hij dat in Nederland de zon weer gaat schijnen. Nou, ik heb de zon nog amper gezien. Zag je trouwens hoe Geert, Dilan, Pieter en Caroline keken op een gezamenlijke foto. Het leek wel alsof ze in de wachtkamer van de tandarts zaten, bang voor een pittige behandeling. Nee, dan bedoel ik niet tandsteen verwijderen of een gaatje vullen. Nee, ik bedoel gewoon al hun tanden trekken, dan breekt voor de vier een tandeloos tijdperk aan. Dat zou mooi zijn. Want tandeloos is hun regeerakkoord. 

Het doet mij nogal denken aan boodschappen doen bij Appie Happie. Pakken wat in de aanbieding of bonus is. Caroline gaat natuurlijk voor de boerenyoghurt, twee voor een. Geert zal wel voor de blinde vinken gaan, want dat is hij zelf ook. En Dilan? Ja Dilan. Ik denk, gelet op haar figuur, een maaltijdsalade. En dan Pieter. Die heeft dan al verschillende producten, wat vlees noch vis is, in zijn handen genomen en weer teruggelegd. Moeilijk, moeilijk. Het worden dan toch Hollandse tulpen voor zijn vrouw en Hollands past hem. Ik begon mijn column met de woorden van de vrouw op het terras: ‘het zijn verwarrende tijden’. Wat ze hier nou precies mee bedoelde zal ik nooit achter komen, maar ik weet wel wat onze vier nieuwe aanvoerders bedoelen. En dat zal de verwarring alleen maar doen toenemen!

donderdag 16 mei 2024

Meimaand



Tijdens de meimaand staat de heilige maagd Maria in onze oude Sint Jan in het middelpunt van de belangstelling. Niet alleen van de Bosschenaren, maar ook van de dorpen om ons heen. Op de tweede zondag van de maand mocht Maria even naar buiten, wel onder begeleiding. Sterker, ze werd op de schouders genomen voor een sightseeing door de binnenstad. Ook wel de stille omgang genoemd. Nou, zo stil is het dan niet op straat. Er worden onderweg weesgegroetjes gebeden terwijl de blauw-witte vlaggen fier wapperen. Waarom zijn de kleuren van de vlag eigenlijk blauw en wit? In dit geval staat de kleur blauw voor zuiverheid en de kleur wit voor onschuld. Die kleuren passen natuurlijk helemaal bij Maria. Zij is immers de onbevlekte ontvangenis, tenminste als je de Bijbelse verhalen mag geloven. En geloven doe je zeker als je gelovig bent. Ik ben meer van: en gij geleuft da! Want onschuld en zuiverheid was al ver te zoeken en nu al helemaal.


Maar niet bij Maria. Ze gelooft nog steeds in onschuld en zuiverheid. En met haar doen dat veel mensen die in de meimaand een bezoek brengen aan Maria. Ze heeft, om al die mensen te ontmoeten, tijdelijk haar kapel verlaten. In haar blauwe mantel en haar witte gezicht staat Maria vlakbij het hoofdaltaar. Als een echte lieve zoete moeder oogt ze als een baken van rust en hoop tussen honderden brandende kaarsjes. Allemaal kaarsjes die door mensen met een bepaalde intentie zijn aangestoken. Nu is dat niet verrassend, want het hele jaar door steken mensen kaarsjes aan, daarvoor hoef je niet per se gelovig te zijn. Wanneer steek je nou een kaarsje aan? Om in de kleuren wit en blauw te blijven. Je ziet wit om je neus omdat je een blauwtje hebt gelopen. Dat is natuurlijk een beetje flauw van me. Nee, ik weet haast zeker dat mensen meestal een kaarsje aansteken wanneer er wat naars of wat verdrietigs aan de hand is en al biddend hopen dat het tij alsnog keert. Nu zei mijn schoonmoeder altijd: bidden in nood helpt geen kloot. Dus heb ik die woorden ter harte genomen. Trouwens een kaarsje aansteken in de Sint Jan is niet goedkoop meer. Een noveenkaars bijvoorbeeld kost je 6 euro, maar dan brandt deze wel negen dagen in de Mariakapel. Daar ziet de koster op toe. Dat laatste moet je dan maar geloven!

Om nog even in de kleuren wit en blauw te blijven. Vroeger - en dan heb over de jaren zestig van de vorige eeuw - droegen veel meisjes in Den Bosch en andere steden in Zuid-Nederland blauw-witte kleren. Dit had kennelijk een reden. Ze geloofden namelijk dat je dan ‘onder bescherming van de heilige maagd Maria’ stond. Of de meisjes dat echt zelf geloofden waag ik me te betwijfelen. Ik denk eerder dat de ouders dat zichzelf hadden wijsgemaakt met dank aan de toen nog invloedrijke pastoor. De pastoor is er nog steeds, alleen luistert bijna niemand meer naar hem. Maria daarentegen heeft alle beeldenstormen doorstaan en biedt nog steeds mensen troost in bange dagen. En die bange dagen lijken talrijker te worden!




vrijdag 3 mei 2024

Weer thuis




Zo, ik ben weer terug in mijn eigen Bossche land. Na bijna vier zonnige en warme weken in Fuengirola was het thuiskomen best wel effe wennen. Het leek wel alsof ze dat op het vliegveld van Malaga al voelde aankomen, terwijl het vliegtuig al braaf stond te wachten om naar Eindhoven te vliegen. Ook het boarden verliep soepel. Niks aan de hand dus. Wel dus, halverwege de slurf kwam ik plots tot stilstand. We mochten niet doorlopen van een man in een oranje hesje. Wat er nou precies aan de hand was? Joost mocht het op dat moment weten. Ik zag dat de cockpit leeg was. Misschien was de gezagvoerder die de stuurknuppel bedient onwel geworden. Of misschien was ie aan het rollebollen met een stewardess. Kan allemaal in deze turbulente tijd. 

Ik heb ongeveer, dan weer leunend op mijn ene been, dan weer op mijn andere, een uur in de slurf gestaan. Zonder opgaaf van redenen! Het gekke was dat bij de medereizigers niemand zich ook maar iets afvroeg. Iedereen stond er gelaten bij. Heel vreemd vond ik dat, want de gemiddelde Nederlander heeft altijd wel iets te mekkeren. Nu overheerste de sfeer: het zal mijn tijd wel duren, als ik maar thuis kom. Kennelijk had de Spaanse zon ons tot makke lammetjes gemaakt. Na een uurtje pas op de plaats kwam de stoet weer in beweging richting het vliegtuig. Ik was bijna binnen. Bijna dan, want dat ging niet door. Sterker nog, we werden weer terug gedirigeerd naar de vertrekhal.

Zou dit een voorteken zijn, dacht ik? Moet ik dan toch maar in het Spaanse land blijven. Toegegeven: Fuengirola voelt bij mij als een beetje thuiskomen. Hoe dat komt kan ik niet verklaren. Zover ik weet, heb ik geen Spaans bloed in mijn aderen, geen Spaanse voorouders. Ik heb ook geen Spaanse temperament, bovendien spreek ik geen woordje Spaans. Nou ja, een paar woorden dan. Je kent ze vast wel. En een beetje Spaans spreken lijkt me toch wel een voorwaarde om er te gaan wonen.
Intussen gaan er wel steeds meer Nederlanders aan de Spaanse kust wonen. En dat snap ik wel. Het klimaat is aangenaam, de sfeer is relaxed, de ruimte is grenzeloos en dan ook nog al die lekkernij zoals tapas, sardines en paella. 

Terwijl bij die gedachte het water bijna uit mijn mond liep verscheen de gezagvoerder in de vertrekhal. Hij verontschuldigde zich voor de vertraging. Er was iets met olie in de motor. Dat was alles wat ik nog meekreeg, want het was zo rumoerig in de vertrekhal dat zijn woorden als het ware achter de hoge Sierra Nevada verdwenen. Ruim een kwartier later kon ik weer in de rij gaan staan om opnieuw in te checken en me begeven naar stoel 23C. Eenmaal op mijn stoel keek ik door het vliegtuig raampje naar buiten en zag dat de lucht wederom strak blauw was. De zon wuifde me vriendelijk uit. Intussen vertoef ik weer in het Bossche leven waar het ook goed toeven is, alleen mag de zon wel vaker schijnen.

dinsdag 19 maart 2024



Wanneer ik de tune ‘Hoe gaat ie met de formatie’? hoor in de Avondshow van Arjen Lubach word ik altijd onwijs vrolijk. Op het tv-scherm komen dan de dansende koppies van Geert, Caroline, Pieter en Dilan voorbij. Voor de goede orde: ik word onwijs vrolijk van het wijsje, niet van de vier dansende koppies. De tune zou ook een promo kunnen zijn voor een concert van de Toppers in de Arena. Als de Toppers op het podium staan gaat het dak er volledig af. Zelfs Mark Rutte is een grote fan van hen, ik bedoel maar. Voorlopig gaat het dak er niet af bij de vier koppies in ‘Hoe gaat ie met de formatie’. Al doen ze wel alsof ze plezier hebben in het formeren van een nieuwe regering. Ik zou er haast in gaan geloven, maar ik weet beter.


Om alvast een beetje in de Paassfeer te komen: de vier koppies doen alsof ze effe een gekookt eitje aan het pellen zijn. Maar voor hen is een eitje pellen helemaal niet zo simpel, en al zeker niet voor Pieter Omtzigt. Bij hem weet je het maar nooit: blieft hij nou een zacht, halfzacht, halfhard of hard gekookt eitje? Caroline zal net als Geert kiezen voor een hard gekookt eitje, want ze houden beide van harde uitspraken. Dilan schat ik in op een halfhard eitje omdat ze binnen haar partij toch al op eieren moet lopen. Intussen liggen de eitjes nog steeds in het eierpannetje te bubbelen ondanks dat de informateur de kookwekker heeft laten aflopen. Als het zo doorgaat zullen de eieren langzaam groen kleuren en dat is nou niet bepaald de kleur van deze vier partijen. Dat is voor hen een linkse milieuvriendelijke kleur en die is niet te pruimen.


Maar ja, hoe moet het nu verder? De vier hebben nu een soort van ei van Columbus bedacht. Het eerste ei is inmiddels gelegd. Ze gaan straks gewoon terug naar de bankjes in de Tweede Kamer om elkaar de maat te nemen. En dan moet er straks een premier komen die het liefst boven de partijen staat. Om die te vinden wordt vast geen eitje. Wie wil er nou onder de hoede van Wilders de maat gaan slaan? Wie het weet mag het zeggen! Trouwens, als je je geroepen voelt om premier te worden kun je een brief schrijven naar Geert Wilders. Er is een voorwaarde: je moet wel rechtshandig zijn.


Een troost: je hoeft niet per se lid te zijn van een van de vier partijen. Nou kun je van de PVV ook geen lid worden, dat scheelt. Ook als je mijn leeftijd hebt kun je je aanmelden, want je bent nooit te oud. Kijk maar naar de komende gerimpelde presidentsverkiezingen in de VS. Bij de talkshow van Renze op RTL4 zag ik al wat namen voorbij komen. Klaas Dijkhoff van de VVD werd het meest genoemd. Ik vermoed dat ik de tune ‘Hoe gaat ie met de formatie’ nog vaak in de Avondshow zal gaan horen!

maandag 4 maart 2024

Van blind naar slechtziend!





‘Mensen werden vermorzeld en dat kan zo weer gebeuren’! Dat zei de voorzitter van de enquêtecommissie bij de presentatie van het rapport ‘Blind voor mens en recht’. Het klinkt alsof mensen werden meegesleurd door een naderende trein die ze niet zagen aankomen. En wat nou zo schrijnend is dat iedereen die bij het toeslagenaffaire betrokken hier blind voor was, van kamerlid tot rechter. Toe maar, ook rechters. Van hen zou ik juist verwachten dat ze in deze nare kwestie niet blind waren. Ben ik onaangenaam verrast door de uitkomst van het rapport? Nee, helemaal niet. Er staat niets nieuws in, bijna alles wat is in dit rapport staat is al gezegd. Desondanks moest er toch een parlementaire enquête komen. Dat gaf lucht in het Haagse politieke circus om over de zonde te delibereren. Daarnaast zijn we in de politiek nogal verknocht aan het instellen van commissies voor parlementaire enquêtes. Commissies die alles nog eens uitgebreid overdoen om vervolgens de lijvige verhalen ergens in een of andere lade te doen verdwijnen. Een troost: er wordt eerst geschokt gereageerd én vervolgens beterschap beloofd. 


Het moet allemaal anders is het credo. Maar daarna dendert de trein gewoon door. En zo blijft de temperatuur in onze samenleving, als het om de politiek gaat, rond het vriespunt aan, terwijl de wind ook nog uit het Oosten komt waar nu niet veel soeps vandaan komt. Daar worden mensen ook in blinde haat ongewild vermorzeld. Het vernietigende rapport werd op 26 februari gepresenteerd door Van Nispen van de SP, toevallig ook de partij die zich vastbeet in de toeslagenaffaire, maar niet de vruchten ervan plukte. Nee, dat was de PVV, de partij van de nieuwe Kamervoorzitter, nogal een ferm voorstander van de aanpak van (vermeende) fraude. Nu vind ik fraude aanpakken prima, maar doe het daar waar het echt nodig is en ga niet alleen af op namen die wellicht niet Hollands genoeg klinken.


In het wijkplein komen ook met enige regelmaat mensen die niets snappen van brieven die ze hebben ontvangen van de gemeente of van de belastingdienst. En zoals meestal gaat het over dat vermaledijde geld dat nog moet worden betaald of worden terugbetaald. Wat ik dan als eerste ga doen is de brief in Okki-taal aan hen proberen uit te leggen, want de ambtelijke taal is niet echt transparant en vriendelijk, eerder dwingend. Daarna ga ik bellen met de belastingdienst of de gemeente om de kwestie te bespreken. Tegen mij zijn ze vriendelijk en heel behulpzaam, maar ik ben dan ook van het wijkplein. Behulpzaam zou men ook tegen cliënten moeten zijn, dat zou al schelen. Vaak gaat het inderdaad over te veel ontvangen toeslag. In ons toeslagensysteem zijn mensen zelf verantwoordelijk voor het up-to-date houden van hun inkomsten. Niks mis mee, maar kennelijk begrijpt een groep die onze taal niet goed beheerst dat amper. functie Een e toeslagen-begeleider zou niet misstaan, want zo is het kwaad gauw geschied. Ik zie daar, jammer genoeg, niet zo snel verandering in komen. Zo gaat het van blind naar slechtziend!


Zomergevoel

  Ik liep in de Nieuwstraat op weg naar huis. Het regende weer eens. Mijn paraplu was mijn beschermfactor. Normaal gesproken zou je nu een z...