PARDOES

Wie heeft het nog over Prinsjesdag? Ik denk niemand, behalve ik nu. Prinsjesdag is een jaarlijks terugkerende traditie op de derde dinsdag van september. De gouden koets hobbelt dan door het centrum van Den Haag op weg naar het centrum van de politieke arena. Lang de kant zwaaien mensen enthousiast naar de koning, de koningin en de prinses. Uit de gouden koets wuiven zij vriendelijk terug. Wat gaat de dag brengen op de dag waarop de rijksbegroting wordt gepresenteerd? IJzeren Heinen, minister van financiën, is verantwoordelijk voor de miljoenennota. Onze koning, ooit ook een prinsje, heeft dan de ondankbare taak om de rijksbegroting in woorden te vangen. Immers, hij heeft de inhoud niet bedacht. Onze koning is al een hele poos koning. Zou dan Koningsdag niet beter passen? Toch maar niet, want dan raken ze in Den Haag nog meer van slag. Dus laat maar, want zo klinkt Prinsjesdag, als een feelgood film, zeker nu onze koning wordt begeleid door vier mooie vrouwen die hem met alle egards ...

De dagen worden langzaam korter, frisser en soms natter. De avonden worden langer omdat de zon er eerder de brui aangeeft. Niet dat de zon ooit ondergaat, want hij duikt elders weer gewoon op. En dat komt omdat de aarde alsmaar ronddraait. Niet dat ik daar veel van merk, ofschoon ik ook weleens draaierig kan worden in mijn hoofd. Goed, dit is een lange inleiding op zoek naar een onderwerp voor deze column. En dat komt omdat ik het dit keer lastig vond om iets, niet al te zwaar, schijfbaars te bedenken voor een column. Het lijkt wel of ik een beetje ben lamgeslagen door het dagelijks, vaak nare, nieuws op radio en tv. Ik luister steeds meer naar Radio 5. Dan maar geen onderwerp! Vorige week vertoefde ik zo'n vijf dagen bij familie in Palmela in Portugal, een dorp waar de tijd lijkt stil te staan. Mijn dagen vulden zich met zon, een bezoek aan Lissabon, eropuit gaan met een cabrio die de tand des tijds heeft doorstaan, luisteren naar de fado, buiten onder een overjarige boom eten e...

Engelen is een onopvallend dorp gelegen aan het Diezekanaal. Dat was een onopvallend dorp moet ik eigenlijk zeggen. Het is inmiddels een heel opvallend dorp geworden. En dat komt zeker niet door de ligging van het dorp, ofschoon Engelen wel lommerrijk is. Het is een dorp zonder een echte kern. Wel heeft Engelen een gemeenschapshuis, genaamd de Engelenburcht, voor feesten en allerlei hobbyclubs. Op hun website staat: ‘Ontmoet elkaar in een prettige en plezierige omgeving’. Gelet op de naam van het gemeenschapshuis lijkt het daar goed en veilig toeven, toch? Ik herinner me nog de keren dat ik een tasje met biebboeken naar een oudere dame bracht die het niet meer lukte om naar de bieb te komen. Al opgewekt fluitend fietste ik dan dwars door de haast lege straten in Engelen. Het voelde allemaal heel sereen én veilig. Zo af en toe zag ik iemand lopen die zijn/haar hond uitliet. We groetten elkaar vriendelijk en ik fietste verder wetende dat, wanneer ik eenmaal op het adres was, mij een kopj...

Boerenkool met worst is heerlijk, net als boerenpaté, boerenham of boerenmetworst. Alhoewel, maak van de laatste lekkernij maar gewoon alleen metworst. Het woord boeren vind ik steeds meer onsmakelijk proeven. Soms moet ik van het woord ook nog eens luid boeren, en daar ergert mijn partner zich dan weer aan. Hoe komt dat zo? Afgelopen vrijdag zag ik aan de Parklaan een hele stoet tractoren met notabene de Nederlandse vlag ondersteboven - dat alleen al vind ik een gotspe  - voorbij denderen. Het was alsof er een F16 laag voorbij vloog. De boeren keerden, nadat ze in het Provinciehuis duidelijk hadden gemaakt het absoluut niet eens zijn met de stikstofkeuzes van de Provincie, huiswaarts om hun vee weer een pluim te geven. Vandaar de naam pluimvee! Wat wil de  provincie? Zij wil de vergunningen intrekken van vijf pluimveehouders die te veel stikstof  uitstoten.   Nee, over de keuzes en de manier waarop de Provincie dit heeft aangepakt, ga ik helemaal niets schrijve...

Zomers, zuidelijk en zintuiglijk, dat is al jaren het thema van het theaterfestival Boulevard. Het festival is al veertig jaar een vast onderdeel van de Bossche zomer. Gelukkig is het festival sinds enkele jaren weer terug aan de voet van de Sint Jan. En al jaren ben ik te gast op het festival waar podiumkunsten, ontmoetingen, eten en drinken centraal staan.  Elk jaar doneer ik als vriend een vast bedrag. Ik krijg dan korting op kaartjes voor voorstellingen. Maar daar gaat het mij  niet om. Ik steun en geniet van de podiumkunst. Bovendien kom ik mensen tegen die ik een poos niet heb gezien die net als ik ouder en brozer zijn geworden, maar nog steeds het theaterfestival omarmen. Onze stad mag, net als ik, trots zijn op het festival. Het Boulevard theaterfestival biedt hoop in bange dagen en die zijn er helaas volop.  De directeur sprak in haar voorwoord in het Boulevard magazine over Kintsugi, de Japanse kunst van het repareren. “De scherven van een gebroken porseleinen k...

In de regel ga ik tweemaal per jaar naar de tandarts om de tanden, die ik nog heb, te laten controleren op wortelvastheid. Niet dat ik nog veel echte tanden heb, maar toch. ‘Wees er maar zuinig op', zegt mijn tandarts altijd wanneer ze mijn laatste der Mohikanen tanden onder handen neemt. Tsja. Nu ben ik niet zo'n goede poetser, dus is het bij ieder tandartsbezoek steevast tandsteen verwijderen en zo af en toe een gaatje vullen. Maar meestal sta ik na tien minuten opgelucht weer buiten met een mond vol tanden. Daarover gesproken. Afgelopen maandagmiddag stond ik even met een mond vol tanden. Het is een inleiding naar de reden hiervan. Goed, daar gaan we. In de nieuwe bieb ben ik iedere maandagmiddag op vrijwillige basis host. Ik ben voor de bezoeker van de bieb herkenbaar aan mijn lichtblauwe Huis73 T-shirt. Huis73 is een huis waar je van alles kunt doen: een boek lenen, muziekles volgen, voorleesmoeder of -vader zijn, gezellig wat drinken, naar een debat gaan of naar een inter...