(Vage)vuur!
Ik vond vroeger fikkie stoken wel leuk en spannend. Het was ook wel een beetje stoer. Niet dat ik vroeger stoer was, maar een vuurtje stoken kon ik wel aan. Met een paar vriendjes uit de buurt sprokkelden we na schooltijd takken bij elkaar, daarvoor gingen we naar het park vlak ookbij ons in de buurt. Daarna op zoek naar een plek om het vuurtje te ontsteken. Dat lukte nooit meteen, meestal was er wel een heel doosje lucifers voor nodig, want de wind was altijd spelbreker. Uiteindelijk vatte de bij elkaar gesprokkelde takken vlam en maakten we een dansje rond het vuurtje. Het bleef altijd bij een vuurtje, want we zouden dun in de broek doen als het vuurtje vuur zou worden. Stel dat we dan de sirene zouden horen van de gealarmeerde brandweer. O, wat zouden wij op ons lazer krijgen. We hadden immers tegen onze ouders gezegd dat we een potje gingen voetballen. Dus fikkie stoken moest een onschuldig vermaak blijven. Maar fikkie stoken ...