PARDOES

Het jaar is weer bijna voorbij. Al heb ik het gevoel dat ik nog pas eenieder die mij lief is een mooi nieuwjaar heb gewenst. De tijd gaat als een komeet, zeker wanneer je ouder wordt. Mijn acceleratievermogen is niet meer gelijk aan coureurs in een Formule-1 race. Kortom, ik ben geen Max Verstappen meer. Nee, ik hoor inmiddels bij het leger senioren dat alsmaar uitdijt. Mijn leven wordt zachtjesaan kwetsbaarder, minder spannend. Minder spannend? Vreemd eigenlijk, omdat de spanning op onze aardkloot alsmaar stijgt dankzij dombo Trump en nog een aantal van die mafkezen. Daar zijn de perikelen - zoals geconstrueerd in het BD - rond het Bossche winterparadijs kruimelwerk. Niet om droevig van te worden. Alhoewel. Afgelopen zaterdag liep ik in de Vughterstraat ter hoogte van de altijd volle Rituels smeerwinkel. Er kwam een vrouw, behangen met Rituels tassen, met haar twee kinderen naar buiten. 'Waar is papa nou?', zei haar zoontje. 'Geen paniek, hij komt zo. Het is druk in de p...

Ik ben naar een lezing van het Erasmusfestival Brabant geweest, in de Toonzaal ofwel de oude synagoge. De lezing ging over de stand van de onderzoeksjournalistiek. Deze tak van sport heeft het zwaar in een tijd waarin de Trumperiaanse leugen haast de waarheid neersabelt en follow the money leidend is. Kortom, onderzoeksjournalistiek is geen eenvoudige opgave voor een journalist die als een Sherlock Holmes zijn/haar werk gedegen wil doen. Een spannend thema, maar wordt het ook een spannende avond? Ton Rombouts is voorzitter van het Erasmusfestival en opende de avond en daarmee het festival. Iedereen in de zaal weet dat Ton oud-burgemeester is, maar Ton zou geen Ton zijn als hij dat niet nog maar eens zou benadrukken. Ik denk dat hij zich nog wel een beetje burgemeester voelt.   Maar ik moet toegeven dat, dankzij Ton, ik wel wist dat we in onze stad een burgemeester hadden. Dat weet ik nu amper, want ik vind zijn opvolger behoorlijk onopvallend in het Bossche. Enfin, het Eras...

Het is vandaag de elfde van de elfde. In het Bossche barstte om precies elf over elf het carnavalsseizoen los dat tot zo ongeveer het voorjaar van 2019 zal duren. Carnaval is in onze stad zo langzaamaan een halfjaarlijkse uitlaatklep geworden om de hectiek van het dagelijks drukke bestaan in de weekenden weg te moffelen. Het aantrekken van het carnavalsjasje zou ik een soort van geluksmoment willen noemen. Daarna ga je drinken, dansen en vrijen om te overleven in een omgeving die helaas meer en meer aan het verharden is.   In Parijs, zo’n 500 kilometer verderop, werd elf minuten eerder het einde van de gruwelijke Eerste Wereldoorlog herdacht, een oorlog waar in vier jaar tijd 16 miljoen mensen zinloos de dood in werden gejaagd. Hoe groot kan het contrast zijn op deze bewolkte zondag. In het roodwitgeel gekleurd Den Bosch feesten met het goudgeel nat in de hand en in Parijs in aanwezigheid van veel hotemetoten de miljoenen slachtoffers herdenken die geen geluk hebben gehad. H...

In de spannende tiendelige tv-serie ‘Klem’ spelen Jakob Derwig en Barry Atsma een duo dat elkaar niet ligt, maar door allerlei verwikkelingen tot elkaar zijn veroordeeld. Ze zitten klem. In onze stad ken ik ook twee, in dit geval een D’66er en een VVD’er, die klem zitten in wat zo langzamerhand een tiendelige soap is geworden: het winterparadijs. Wethouder Mike van der Geld en burgemeester Jack Mikkers hebben er een zootje van gemaakt, althans dat lees ik in het BD. Zo erg zelfs dat Joris Linssen vroegtijdig de stekker uit de kerstboom heeft getrokken. Het amateuristische gedoe heeft de deur dichtgedaan, de lichtjes in de boom gedoofd. Nee, dit jaar op de Parade geen tranentrekkende verhalen opgetekend door Joris Linssen. De karavaan bezoekt andere steden waar ze het wel voor elkaar hebben. Alom boosheid en woede in de Raad. ‘De gemeente staat klem, we moeten verantwoording nemen’, zegt Paul Kagie van Leefbaar ’s-Hertogenbosch. ‘Trek het boetekleed aan’, aldus Judith Hendrickx...

Van de week zag ik bij AH in de Vughterstraat een oud collega. Hij schuifelde voetje voor voetje voort. Het mandje van zijn rollator puilde uit van bonusaanbiedingen. Twee producten voor de prijs van een. Dan is mandje al snel vol. Ik herkende hem niet meteen. Hij mij wel. We raakten aan de praat. Het eerste wat ik uit beleefdheid steevast altijd vraag is: hoe gaat het met je? Ik weet dat ik dat eigenlijk beter niet kan doen, want het gaat bijna nooit goed met iemand. Het is vaak tobben met de gezondheid of het gaat over de Haagse zakkenvullers of over lastige Medelanders. Met hem gaat het ook niet goed. Hij sukkelde nogal met zijn gezondheid, was al een paar keer gedotterd, slikte bloedverdunners en nog veel meer goedbedoelde rotzooi. ‘Ik heb ook nog een lichte vorm van Alzheimer, zei hij tussendoor. Even zweeg hij, keek me vorsend aan. ‘Heb jij nog geen Alzheimer? Jij bent ook niet meer de jongste’. Nu kan ik best ad rem reageren. Misschien wel, zei ik lachend. Ik herkende jou ...

We gaan er allemaal op vooruit! Zozo! Maar waar gaan we in vooruit? Ik weet het niet. Een ding weet ik wel. Vooruit gaan is altijd beter dan achter uitgaan, want dan gaat het niet goed met je. Ik las dat ik volgend jaar 35 euro per maand meer krijg. Een hele sprong voorwaarts. Of toch niet? Volgens mij moet ik volgend jaar wel meer gaan betalen voor mijn boodschappen, zorgverzekering en energiekosten. Als ik dat snel uitreken ga ik er helemaal niet op vooruit. Ik kan het vooruit gaan afstrepen tegen het op achteruit gaan. Uitkomst: nul euro vooruitgang. Wat een gelul allemaal over die vermaledijde koopkrachtplaatjes. Ik schiet er helemaal niets mee op. Niet dat ik dat erg vind, maar ik houd niet van dat gezwam en die valse beloftes uit de Haagse politieke arena.   Gelukkig zag ik een mooie Maxima naast onze koning zitten. Dat maakte Prinsjesdag goed. Jammer genoeg heeft ze onze koning niet kunnen overhalen om recalcitrant te zijn in zijn troonrede, want stiekem had ik ge...

Lili   & Howick hebben gelukkig gewonnen van Mark & Mark. Er waren, na de extra tijd, wel penalty’s nodig om de volledig uit de hand gelopen wedstrijd in hun voordeel te beslissen. Hun wanhopig (wel of niet in scene gezet) weglopen was de overlopende druppel én tevens de redding voor VVD-staatssecretaris Mark Harbers. De veiligheid van de kinderen was in het geding en daarom heb ik besloten om mijn discretionaire bevoegdheid te gebruiken, zei hij. Of ik dat geloof? Voor geen meter, voor zelfs geen millimeter. Ik denk dat vooral de CU een belangrijke rol heeft gespeeld om hem hiertoe te dwingen, want anders…….. Ze voeren ook niet voor niets de C van christelijk in hun partijnaam. Hun medecoalitiegenoot het CDA heeft ook de C van christelijk, maar die zwegen. Bij deze partij kan de C de prullenbak in, blijft over DA. Aangezien deze partij dicht tegen de VVD aan schuurt kan het gewoon een partij worden: VVDA. Gewoon allebei een letter inleveren en klaar is Kees. Dat ma...

I k ben lid van een eetclub. Nu is de ‘eetclub’ ook de titel van een thrillerachtig boek van Saskia Noort. In die eetclub gebeuren hele spannende en nare dingen. Vriendschappen blijken toch niet echt te zijn, want ruzies, bedrog en overspel vermoorden de vriendschappen. Van zo’n eetclub ben ik in ieder geval geen lid. Wij zijn beschaafd oftewel: we zijn best braaf. We houden van gezellige klets - soms komen er politieke kwesties voorbij – van een wijntje en lekker eten. Dit keer was ik te gast bij een eetclublid die in een lieflijk dorp Maasbree woont in het Limburgse land. Vanuit Den Bosch is de afstand ongeveer 90 km. Met een paar andere leden besloot ik om er naar toe te fietsen. Nou ja, niet helemaal. Eerst met de trein naar Deurne en dan op de fiets dwars door de Peel langs Griendtsveen en Helenaveen naar Maasbree. Een toeristische knooppuntroute van pakweg 35 km. Dwars door de Peel kun je ook beter op de fiets doen. Dan zie je en geniet je meer van het fraaie landschap. Bo...

Gisteren las ik in de VK het artikel ‘Uitgelicht’ met als titel De hoop vervliegt op Lesbos . Ruim 7500 vluchtelingen uit oorlogsgebieden zitten vast op dit Griekse eiland. Voor hoe lang? Dat is ongewis. Lesbos is voor de toerist een mooi zonnig eiland met veel charme. Het is een geliefd eiland dat veel te bieden heeft. Maar niet voor de vele vluchtelingen uit Syrie, Irak en Afghanistan. Deze arme vluchtelingen kunnen op het eland geen kant uit, ze zitten gewoon in een bubbel in Moria. De veertienjarige Bilal al Fadoos uit Syrie zegt: ‘Ik was 7 toen de oorlog begon, sindsdien ben ik niet naar school geweest. Vroeger was alles goed, We hadden geld, ik kon spelen. Als het brood oud werd, gooiden we het weg. Maar toen ineens was alles weg’. Zijn leven is haast uitzichtloos, platgewalst onder het monster dat oorlog heet. Zo staan er op pagina 12 en 13 van de VK-maandagkrant zeven foto’s en korte portretten van mensen die mij ontroeren. Ontroeren omdat hun (jonge) leven ongewild na...

In het wijkplein kreeg ik gisteren zo rond elf uur bezoek van een bijzondere en karakteristieke man. Dat voelde ik meteen al aan. ‘Goedemorgen, ik ben Andy en ik hoop dat jij mij kunt helpen. Ik weet niet hoe ik mijn mobiele telefoon aan de praat moet krijgen en daar word ik heel nerveus van. Als ik nerveus ben en dat ben ik nu ook dan moet ik een sigaretje gaan roken’. Uit zijn broekzak van zijn te ruim zittende afritsbroek haalde hij een zak shag en begon een sjekkie te draaien. Omdat hij dacht dat ik dacht: je mag hier binnen niet roken, zei hij dat ik me niet ongerust moest maken want ik rook buiten. Uit de borstzak van een heel verschoten blouse haalde hij een mapje waar een simkaart in zat en legde deze op tafel. ‘En dit is mijn mobieltje. Die heb ik al jaren niet meer in gebruik. Weet je, van zo’n mobieltje word ik ook heel nerveus. Eigenlijk word ik van alles wat ik doe nerveus. Maar ja, mijn begeleidster vind dat ik bereikbaar moet zijn. Dus heb ik van mijn laatste ce...

Dit jaar is het theaterfestival de Boulevard grotendeels aan mij voorbij gegaan. Dat is best jammer, want ik heb nog nooit een boulevardfestival overgeslagen. Het is voor mij het culturele hoogtepunt van het jaar. Maar ja, ik had een hele poos geleden nou eenmaal afgesproken – zonder de datum van het boulevardfestival paraat te hebben -   om twee weken in Amsterdam weer op kat Janus te gaan passen. Zijn bazin was op vakantie in de VS. Janus is een bejaarde eigenzinnige kat die, denk ik, ook licht autistisch is. Janus wil lichtjes geaaid wil worden, maar dat is het dan ook wel. Na een aai sjokt hij met zijn hangend oude vellenlijf weg om op gepaste afstand naar je gaan staren. Hij heeft nimmer geleerd om kopjes te geven, laat staan bij je op schoot te kruipen. In de tuin kijkt hij amper naar de vogeltjes die vlakbij bij zijn snoet driftig in de grond pikken of naar de kat van de buren die uitdagend in de tuin heen en weer gaat lopen. Het deert hem niet. Hij gaat op zijn oude rug...