PARDOES

Afgelopen dinsdag werd ik nogal versuft wakker, wist niet goed waar ik was. Wel in bed, dat nou weer wel. Maar waar ergens? En dat kwam omdat ik een hele nare droom had beleefd. Het zit zo: als ik droom, dan is dat altijd ‘s ochtends. Meestal word ik rond half zeven uur wakker omdat mijn blaas het genoeg vindt. Ik ga plassen en hup weer terug. De radio zet ik dan iets harder. Vang dan wat flarden op van het Radio 1 Journaal, maar val even later weer in slaap. Dan ga ik altijd dromen en als ik wakker word is de droom weer gevlogen.  Maar dit keer niet. Dit keer werd ik wakker uit een nare droom. Ik was met vrienden op weg naar een eetcafé in het centrum zo in de buurt van de Sint Jan. Onderweg raakte ik hen kwijt, ze waren ineens uit mijn zicht verdwenen. Terwijl ik een poging deed om hen terug te vinden raakte ik verstrikt in een netwerk van monumentale kerken. Waar ik ook maar naar toe liep: het werden steeds meer kerken en en ze werden alleen maar kolossaler. Waar ben ik in godsn...

I k ben in de VF naar de voorstelling ‘Ons Moeder’ geweest. Niet dat ik bezig ben met mijn moeder - die haast haar 25-jarig jubileum in het hiernamaals viert - maar meer omdat ik het volkstheater van het gezelschap Paleis voor Volksvlijt vermakelijk vind spelen. Er spelen echte en onechte acteurs bij dit gezelschap. De onechte acteurs zijn vrijetijdsspelers. Dus iedere vlijtige burger die wel van toneelspelen houdt kan proberen om bij het Paleis voor Volksvlijt een rolletje te vergaren. Nu kan bijna iedereen wel toneelspelen, maar op een podium staan is toch net wat anders. Bovendien moet je wel de Bossche taal kunnen kwekken. En als je dat allemaal lukt dan kunde zeggen: ‘t krek wa’k wau.   Ik heb al twee vermakelijke voorstellingen van dit gezelschap gezien. En daarom ben ik naar “Ons moeder’ getogen, een intieme keukenvoorstelling over Bossche moeders, aldus de regisseur. Van een intieme keukenvoorstelling bleef weinig over omdat beide hoofdrolspelers het publiek mee hun v...