Duivenstront
Ik ga het maar eens over de duiven hebben. In ons land zijn er in mijn beleving veel te veel duiven. Er zijn ook teveel mensen in ons kleine kikkerland, maar daar hoor ik bijna niemand over. Terug naar de duiven. Van de week zaten er twee duiven op de rand van ons balkon te koeren, waarschijnlijk een verliefd setje. Vervolgens schijten ze van plezier de boel onder met die smerige witte smurrie en weg zijn ze. En op mijn balkon ligt dan op diverse plekken duivenpoep. Daar kan ik nou chagrijnig van worden. Ik word niet snel chagrijnig, maar dan wel. Een duif wordt ook wel een vredesduif genoemd. Daar snap ik niks van. Het zijn nare onbeschofte beesten die bepaald geen vrede brengen. Ze zijn zo brutaal als de neten. Laatst zat ik op een bankje in het park een boterhammetje te eten en ja hoor daar waren ze weer. Dit keer met z’n drieën en maar treiteren en uitdagen. Ze zijn altijd als de kippen bij. Nu vind ik in tegenstelling tot duiven kippen wat sympathieker, want die leggen...