PARDOES

Een column schrijven in oorlogstijd voelt niet fijn. Want al lijkt er bij ons niets aan de hand en leven we zoals we gewend zijn te leven, maar van binnen voelt het verdrietig. De machteloosheid, de angst regeert in mijn hart. De oorlog in Oekraïne is niet ver weg, krap twee dagen rijden en je bent ineens in de hel beland. De oorlogsellende in Oekraïne domineert het dagelijkse gesprek, al probeer ik het nonchalant te vermijden door te hebben over koetjes en kalfjes. Ik kijk amper tv, lees amper de krant en volg het nieuws mondjesmaat. De oorlog in Oekraïne is te gruwelijk voor woorden, het overstijgt mijn verstandelijke vermogens. Ik kan het niet bevatten dat één man in een tijd van mondige mensen zijn wil oplegt aan zijn volk en dat randdebielen in het Kremlin en oligarchen goedkeurend achter hem aan marcheren. Is er nou niemand in Rusland die deze idioot kan stoppen en hem naar Siberië kan deporteren zodat hij daar van ellende dood gaat? Ik zou zeggen tegen de Russische bevolking: ga...