PARDOES

  Het is altijd weer een belevenis: een busreis met de firma Bolderman. Het hele jaar door organiseert Bolderman busreizen naar alle uithoeken van Europa. Niets is te gek. Het is gewoon een kwestie van een favoriete bestemming online boeken en op de dag van vertrek in de bus stappen. Je moet wel met een ding rekening houden: jij bent niet de enige die op het idee is gekomen om naar een vakantieoord te gaan. De bus zit altijd ramvol. Kennelijk lukt het Bolderman steeds om de hoofdzakelijk oudere medemens te verleiden tot een rondreis, want jongeren vinden een busreis vast blij. Dat zal Bolderman niet deren. Er zijn heel veel oudere medemensen in ons land met een volle portemonnee.  En de oudere medemens is niet meer de oudere medemens van twintig of dertig jaar terug. Maar dat zegt niets over ons lichaam en geest. Ik zag tijdens mijn kerstreis naar het Duitse eiland Rügen dat de medereizigers ook niet meer zo soepel uit de bus stappen, incluis mijzelf. Een bij-de-handje helpt b...

Klimaatklever is het woord van het jaar geworden. Ik zou zelf niet op dit woord zijn gekomen. Persoonlijk zou ik eerder hebben gekozen voor het woord ‘grensoverschrijdend’. Dit woord is in de media dit jaar wel heel veel voorbij gekomen en het komt nog steeds voorbij. Nu las ik dat een oud-piloot van de KLM nogal wat turbulentie heeft veroorzaakt. Misschien heeft hij tijdens een vlucht wel de automatische piloot ingeschakeld en aan een of meerdere stewardessen zijn knuppel laten zien. De stewardess kon geen kant op, want bij turbulentie moeten de stoelriemen vast. Wie weet! Ik fantaseer maar wat, ofschoon. Deze week worden bij veel bedrijven de medewerkers gefêteerd op de jaarlijkse kerstborrel. Je kent het vast wel: even met elkaar ontspannen na een stressvol jaar hard werken. Heel leuk zo'n borrel. Als dat maar goed gaat. Want als de drank de tongen losser maakt en misschien ook de behoefte aan knuffelen wortel schiet kan het zomaar brandend zand worden. Maar ik dwaal af. Het ga...

Voetbal is oorlog, zei Rinus Michels. Onder zijn leiding werd het Nederlands elftal in 1988 Europees kampioen. Hij werd de generaal genoemd vanwege zijn dominante leiderschapsstijl. Ik weet wat ze daarmee bedoelen, want ik heb ooit het legergroen gedragen en commando’s van de sergeant en de majoor geslikt en uitgevoerd. Op de grote stille heide heb ik het oorlogsspel meegespeeld. Een soort van landpikkertje spel. De denkbeeldige vijand benaderde ik middels de legendarische tijgersluipgang. En dan riep ik paf, paf, paf. Handen omhoog, jij bent er gloeiend bij. En nu hebben we een admiraal. Een echte admiraal is de baas van een zeevloot. Maar in ons land bestaat die rang niet meer. Misschien was admiraal Michiel de Ruyter wel de laatste in de rij. Tot nu, want sinds kort wordt bondscoach Louis van Gaal de admiraal genoemd. Het waarom ontgaat mij volkomen, want wat moet je als admiraal in de zandbak van Qatar.  Immers met een boot door de Sahara ploegen lijkt me een zee te ver. Maar ...

Op de markt stond afgelopen donderdagmiddag een soul-rescue bus van Jezus. Als je goed naar de foto kijkt zie je bezijden de gele bus een fiets staan. Het is een e-bike met een lage instap. Waarschijnlijk is de e-bike van Jezus. Heel slim van hem, want het is een eind fietsen van Nazareth naar de Bossche Markt. Voor de gele bus, die kenmerken vertoont van een ambulance, stonden onder een tentdoek twee blije medewerkers van Jezus te shinen. Twee blije gezichten en dat ik snap want zij geloven heilig in Jezus. Hun mantra is: Jezus is altijd bij ons en zal ons behoeden voor onheil. Zij waren in gesprek met twee Jehova -lookachtige mensen. Dat gesprek zal vast gegaan zijn over wat Jezus kan betekenen voor hen.  Deze twee mensen waren natuurlijk op de lokroep ‘Jezus roept ook jou!’ afgekomen. Jezus heb ik niet gezien, die zal waarschijnlijk na zo’n vermoeiende fietstocht, een tukkie hebben gedaan in de gele bus. Op de achterkant van de bus stond: ‘ik ben de weg, de waarheid en het leven...

  Als je naar een Limburgs museum gaat kun je niet om de Limburgse vlaai heen. En zo heb ik sinds lange tijd weer eens een onvervalste punt Limburgse vlaai, een punt rijstevlaai wel te verstaan, mijn smaakpapillen laten beroeren. ‘Wilt u er slagroom op?’, vroeg de restaurantmedewerker. Wat denk je? Hij taxeerde mijn postuur: ‘ik denk van wel’. Even later zat ik in het museum Van Bommel van Dam (VBVD) in de Posterij te genieten van een punt rijstevlaai. Terwijl ik in extase was van de lekkernij hoorde ik dat er een officiële aanvraag is ingediend bij de Europese Commissie om de Limburgse vlaai te erkennen als Beschermde Geografische Aanduiding (BGA). Wel een ingewikkelde term, maar de Limburgse vlaai verdient het. Naast de Bossche Bol vind ik de échte Limburgse vlaai onovertroffen . Kortom, de punt rijstevlaai met slagroom was een aangename start van mijn bezoek aan het museum. Op bezoek bij de tentoonstelling van Melle Oldeboerrigter, één van de meest raadselachtige schilders van d...

  I n de Vughterstraat hangt alweer de feestverlichting. Heel goed, want het is bijna elf elf. En als we dan weer nuchter zijn komt de stoomboot van Sinterklaas binnengevaren met in de kajuit de kerstman. Nog even en de kerstman dringt de Sint in de verdediging, want om in voetbaltermen te spreken: de kerstman gaat de Sint passeren. Gelukkig.geloof ik nog in de Sint. Hij en zijn Pieten halen - onder het gezang van ‘wie zoet is krijgt lekkers, wie stout is een roe’- halsbrekende toeren uit om cadeautjes door de schoorsteen te gooien. Ik ga binnenkort mijn schoen zetten. Nu hoef ik geen cadeautje, maar ik heb wel boodschappenlijstje voor de goedheiligman. Want wat missen we toch een goedheiligman of vrouw in onze samenleving. Iemand die ons de weg wijst naar een warmere wereld. Met warm bedoel ik niet de echte warmte, want die is alsmaar stijgende totdat we helemaal nat worden en niet meer boven de zeespiegel kunnen uitkijken. Nee, ik bedoel de menselijke warmte. Van de week intervie...

Kedeng, kedeng. De trein rijdt alsmaar verder. Nou, dat is niet zo vanzelfsprekend meer. Het is meer van: rijdt ie wel of rijdt ie niet? Op het informatiebord staat dat je trein over 15 minuten vertrekt. Oké, je draait je om en loopt nog even een rondje. Over een goed over een uurtje ben je thuis, denk je. Niet dus. De trein gaat niet en je moet wachten op een volgende trein. Als die gaat, je weet maar nooit. Een NS-kantoorbediende, die ineens voor machinist moet spelen, heeft misschien wel in overspannen toestand het perron verlaten. Intussen zwelt de groep reizigers aan. Het wordt dringen in de trein, want niemand wil wachten op een latere trein. Dan maar boven op elkaar staan, maar wel zonder elkaars lichaam te raken. Dat mag niet, want daar komt narigheid van. Je wilt toch niet als een tweede Marco Borsato door het leven gaan, want dan zijn je dromen echt bedrog. Waarom vertel ik dit allemaal? Ik ben afgelopen week driemaal met de trein naar verschillende bestemmingen geweest: Amst...

Heb je weleens van de wonderbox gehoord? Of misschien heb je weleens een wonderbox cadeau gekregen van iemand die jou toevallig aardig vindt. Het woordje wonderbox zal best wel associaties bij je oproepen, maar ik denk niet dat er meteen eten en hotelovernachtingen in je zullen opkomen. Toch zal de organisatie die de wonderboxformule heeft bedacht geweten hebben dat zo’n tweederde van de Nederlanders nog in wonderen gelooft. Een wonder is oorspronkelijk een theologisch begrip, maar heeft vooral een persoonlijk getinte betekenis gekregen. Kijk wanneer iemand heel ernstig ziek is gebeurt het wel dat naasten - tegen beter weten in - gaan bidden in de hoop dat de zieke weer beter wordt. Bidden, terwijl ze niet religieus zijn. Dan geloof je voor even in een wonder. Of dat helpt weet ik niet, maar mijn schoonmoeder zei altijd: ‘bidden in nood, helpt geen kloot’, Het online bedrijf Wonderbox.nl. gelooft dus - net als een grote groep mensen- wel in wonderen, vandaar de wonderbox. En dat is nat...

Vorige week was ik bij een theatervoorstelling van Lucas de Man in de VF. Lucas is een Vlaming, maar bovenal een woordkunstenaar. Nu vind ik veel Vlamingen woordkunstenaars. Ze zijn veel origineler en subtieler in hun taalgebruik. En ik word ook niet boos wanneer een Vlaming iets zegt wat op het randje is. Dus je snapt het al: Lucas de Man kan bij mij niet stuk. Hij trad weer eens op in de VF. Meteen een kaartje gekocht voor zijn talkshow. Waar het over ging had ik nog niet scherp. Hij zou verschillende gasten uitnodigen om over een maatschappelijk thema te delibereren. Eenmaal in de VF zag ik op een billboard in de hal dat zijn theatervoorstelling over geluk zou gaan. Geluk. Interessant, maar ook lastig. Wat is de definitie van geluk? Ik tikte op google het woordje geluk in. Ik las dat geluk vooral te maken heeft met de mate van tevredenheid in je. Het is voor een deel ook erfelijk bepaald of anders gezegd wat je bij je geboorte hebt meegekregen als gemoedstoestand. Als je maar voldoe...

Ik ben alweer ruim een week terug in het Bossche. En alles is nog zoals ik het achterliet toen ik op de laatste dag van augustus voor vier weken naar het Spaanse Fuengirola ging. Op mijn terugreis heb ik voor mijn stadgenoten als cadeautje de Spaanse zon en wat extra graden in mijn handbagage meegenomen. En ja hoor, de zon schijnt ook in het Bossche. Weet je, ik deel graag de mooie dingen van het leven met anderen. Zo ben ik nu eenmaal. Nu ik weer thuis ben lijkt het of ik maar heel even ben weggeweest. Bij thuiskomst groette de buurman alsof hij mij een dag tevoren nog had gezien. Intussen hebben de dagelijkse dingen zich weer aangediend zoals boodschappen doen. Wel nadat ik de bonusfolder van AH van a tot z heb uitgeplozen, want het zijn voor de gemiddelde burger bekommerde tijden geworden. Bijna iedereen die ik spreek heeft het over de duur geworden levensmiddelen. ‘Het is niet normaal’, hoor ik om me heen. En gaat het niet over de prijzen in de supermarkt dan gaat het over de energ...

Het laatste weekend in Fuengirola. Over een paar dagen stap ik in Malaga op het vliegtuig naar Eindhoven Airport en dan hop weer naar Den Bosch. Het weer in het Bossche zal wennen zijn, want in Fuengirola is de hoofdrol voor de zon. Een zon die mij iedere dag vriendelijk wekt en bijdraagt aan mijn relaxheid. De zon is eigenlijk een vanzelfsprekendheid aan de Costa del Sol. En wat is er dan aangenamer dan het me laven in de zon, aan zee gegrilde sardines eten en een koel glas witte wijn drinken of een koud biertje. September is de mooiste maand om in Fuengirola te vertoeven, zei een Spanjaard tegen mij. Ofwel 'Septiembre el mes mas hermoso'. Wat kan een mens nog meer wensen? Het klinkt als uitverkoren zijn en dat is het misschien ook wel.  De zon stemt mild. En als het effe kan voor iedereen schijnt of je nou rijk of arm bent. Maar je moet wel op de juiste plek zijn. En als de zon toch niet schijnt dan moet je proberen de zon in het water te zien schijnen. In het water zien schi...

  Ik ben nu ruim twee weken in Fuengirola en iedere dag lacht de zon mij toe. De lucht kijkt vriendelijk en de wind waait aangenaam. Wat wil een mens dan nog meer? Als ik 's morgens opsta dan zet ik eerst op een ouderwetse manier koffie. Thuis heb ik een Nespresso apparaat, hier niet. Dus gaat het filterzakje in het apparaat, voeg ik een aantal scheppen koffie toe, knopje aan en de koffie gaat pruttelen. Even later drink ik op het balkon in mijn blote bovenlijf een kopje koffie. Op de achtergrond ruist de zee. Relaxter kan ik dag niet beginnen. Dan open ik de digitale krant van het BD om het nieuws te verorberen. De honger naar nieuws is er nog  steeds, al komt dat deze maand wel met een glimlach bij mij binnen. De zon stemt mij mild. Ook het overlijden van de Queen en de frappatsen van Frits van Eerd las ik met een glimlach.  Het overlijden van Koningin Elisabeth las ik toen ik bij een Indiaas restaurant net de eerste hap van een verrukkelijke curry mijn mond deed strele...

De Doejong , ook bekend als de Indische zeekoe, is uitgestorven verklaard. Er is geen eten meer voor het dier, want de zeegrasbedden - het enige wat de Doejong eet - zijn vernietigd. Al sinds 2000 is de Doejong niet meer waargenomen in de Chinese zee. Nu weet je het maar nooit bij die Chinezen of het allemaal klopt, want ze kunnen je van alles wijs maken. Los daarvan zal voor onze kust geen Doejong te vinden zijn, wel rotjong waarschijnlijk. Maar vlakbij Scheveningen, te weten op het Haagse Binnenhof, heb ik wel familie van de Doejong waargenomen namelijk: de Doerak. Dit bijzondere soort komt vooral voor in de landelijke politiek. Terwijl de Doejong een vriendelijk charismatisch dier is moet ik vaststellen dat de Doerak dat absoluut niet is. Een Doerak houdt ervan om iedereen van alles wijs te maken, ofwel de mens niet écht serieus te nemen. Een bekende Haagse Doerak is Wopke Hoekstra. Wopke is Minister van Buitenlandse Zaken en is ook nog de baas van het CDA. Het zal misschien wel van...

La Vuelta ofwel de Ronde van Spanje start in ons land. Het klinkt raar, maar iedere grote wielerronde start tegenwoordig in een ander land. De Tour de France begon dit jaar in Denemarken en de Ronde van Italië in Hongarije. En zo wordt op deze manier het wielrennen nog populairder gemaakt bij het volk. Bijna net zo populair als het voetbal of misschien nog populairder net als bij mij. Bij mij krijgt de wielersport het rugnummer 1. Het wordt dus tijd voor een Ronde van Europa die de hele zomer duurt. Dat is goed voor de verbetering van de gemeenschapszin.  Maar eerst La Vuelta. Wat klinkt dat mooi. Het heeft iets magisch, iets sensueels. Maar nu draaf ik door. La Vuelta heeft maar een associatie en dat is de Ronde van Spanje. De Citadel is de plek waar het startschot wordt gelost voor de tweede etappe. Het kan niet beter, want deze plek zegt veel over de strijd tegen de Spanjaarden. Dit fort werd tijdens de laatste fase van de Tachtigjarige Oorlog gebouwd om onze stad te verdedigen ...

Van de week fietste ik achter twee veertigers die, net als ik boodschappen hadden gedaan, op weg waren naar huis. Op zich niet vermeldenswaardig, totdat zij zei: onze buurman is zo gek als een deur. Ze fietste behoorlijk door, dus was het voor mij doortrappen om te horen waarom de buurman zo gek als een deur is. Haar partner zei: 'hoezo dan'? Zij: 'hij wil in zijn tuin een zandbak aanleggen zodat ie vast kan wennen aan het idee dat Nederland in de toekomst steeds meer op de Sahara gaat lijken. Hij keek haar aan en zei: 'het is wel een vreemde snuiter, maar zo gek als een deur gaat mij wat ver'. Ze deden er intussen nog een tandje bij en ik haakte af. Ik was trouwens toch bijna thuis. Zo gek als een deur galmde nog even door mijn hoofd.  Ik weet: het is een gezegde. Maar waarom zou een deur gek zijn? Een deur is heel functioneel die je open en dicht kunt maken. Dat is toch niet gek. Oké, iemand die er doorheen loopt kan gek zijn. Maar ik ga mijn hoofd hierover niet b...

De prijzen gieren de pan uit, wat ik ook koop of consumeer. Dus ben ik blij met de bonusaanbiedingen van AH. Voor wat ze ook waard mogen zijn. Ik kijk nu nog gretiger naar de twee-voor-een producten in de schappen. Pas heb ik nog twee pakken biologisch sinaasappelsap gekocht voor de prijs van een. Niet dat ik die nodig had. Ik liep er toevallig langs en dacht ach: da's aantrekkelijk. Zeker in een tijd waarin het inflatiespook ons doet schrikken. Het is net zo'n virus als corona, alleen is er geen vaccin voor. Inflatie? Wat is dat nou precies. Nu ben ik niet zo goed in al die economische begrippen, maar inflatie betekent letterlijk opblazen! Kennelijk is opblazen niet alleen een economisch begrip, maar al heel lang een oorlogsbegrip. Kijk en huiver bij de beelden van die achterlijke oorlog in de Oekraïne. Die oorlog die ervoor heeft gezorgd dat de prijzen van de consumptieartikelen enorm zijn opgeblazen. En het eind is nog lang niet in zicht. En zo wordt het vast een uitputtings...

Hoe vaak hoor ik niet: wat gaat de tijd snel! Op het terras, in de supermarkt, bij de borrelpraat met vrienden. Nu zijn het overwegend - net als ik - ouderen die dat zeggen. Jongeren hoor ik daar amper over. Dat snap ik ook wel, want als je jong bent wil je juist dat de tijd sneller gaat. Maar ik ben geen jonge man meer.  Al denk ik soms van wel, maar dan fluit mijn lijf me gewoon terug. Ter illustratie: wanneer ik 's avond op de bedrand mijn sokken uit doe is dat inmiddels een hele operatie nu mijn lijf strammer wordt. Maar terwijl ik mijn sokken uittrek zeg ik steevast tegen mijn partner: ik heb het gevoel dat ik hier vijf minuten geleden ook al bezig was om mijn sokken uit te doen. Het is een soort van ritueel geworden. Ik moet daar niet teveel over nadenken, anders raak ik in de war. En van in war zijnde mensen hebben we er al genoeg. Een psychologe aan de Britse University of Sussex - en die heeft er, denk ik, verstand van - beschrijft een aantal theorieën in haar boek Supersn...

Ik ben nu in Portugal in het lieflijk stadje Palmela niet zo ver van Lissabon. De oevers van de Taag liggen op oogafstand. Het landschap daar naartoe opent zich traag. De velden zijn leeg. Af en toe blaffen er een paar honden en loopt een koe doelloos rond. De thermometer kruipt langzaam naar de 36 graden Celsius. De koperen ploert of vriendelijker gezegd de zon, die ongrijpbaar hoog aan de horizon staat, regeert als een vorst. Soeverein, bijna als een dictator. En laat ik nu de pest hebben aan dictators, want die zijn meedogenloos. Zijn niets ontziend. Ze vergallen het plezier in het leven. Ontnemen je de vrijheid. Dat doet de zon niet. Maar de zon is, zeker als de temperatuur op een kookpunt komt, ook meedogenloos. En we geloven nog steeds niet dat het menens is.   En dat is nu aan de orde. In het zuiden van Europa zijn overal bosbranden en vallen kwetsbare ouderen om. De brandweermannen en -vrouwen zijn onze reddende engelen. In Palmela heeft een bosbrand ook nogal  huisgeh...

Wat ik me afvraag, nu die verrekte boeren ons hele land op stelten zetten met hun trekkers die op  pantservoertuigen lijken, wat een koe hiervan zal denken? Zou een koe blij met de onbezonnen acties van haar baas? Ik denk het niet. Per definitie is een koe een vredelievend dier.  Daarom ben ik eigenlijk wel heel benieuwd naar wat een koe hiervan denkt. Kijk bij een stier ga ik me dat niet afvragen want die is van nature al wat agressief.  Ze heten dan ook niet voor niets stier.  Nou kunnen koeien ook weleens op hol slaan, maar nu zijn hun boeren op hol geslagen. Maar ik kom natuurlijk nooit te weten wat een koe hiervan vindt. De koe vertedert mij. Wanneer ik langs een wei loop waar koeien aan het grazen zijn blijf ik altijd een poosje stilstaan om naar die lieverds te kijken. Het zijn zo'n goedzakken. In dubbel opzicht, want ze hebben ook nog een gevulde goedzak met melk onder hun lijf hangen. Als ik naar hen kijk dan vergeet ik voor even alle ellende om me heen. Met...

      'Al onze medewerkers zijn in gesprek. De wachttijd bedraagt zo'n dertig minuten. U kunt beter later terugbellen'. Dit bericht hoor ik nogal eens wanneer ik een bepaalde instantie probeer te bereiken. Het komt ook voor dat ik een soort van viergangenmenu te verorberen krijg alvorens ik iemand aan de lijn krijg. De belastingdienst is er een sprekend voorbeeld van. Van de week belde ik toevallig met die belastingdienst met een vraag over mijn aanslag. Niet dat ik een aanslag wilde plegen, want daar heb ik een broertje dood aan. En gelukkig ben ik ook geen boze boer die onbezonnen de boerenoorlog predikt omdat de stikstof nogal stof doet opwaaien.  Goed, na een half uur wachten kreeg ik een medewerker aan de lijn. Nu is wachten niet leuk, maar ik heb een heel lang lang lontje en word niet zo gauw zenuwachtig. Dat laatste geldt jammer genoeg niet voor iedereen, want er raken steeds meer mensen oververhit. Nog even en onze samenleving raakt op drift en zijn we, voord...

  Zoenen op de wang is uit. De pandemie heeft deze omgangsvorm tot haast ongewenst verklaard. Ook het handen schudden is verworden tot schud maar in mijn pet. Dat las ik deze week in het BD. Onderzoeksbureau 'Panel Inzicht' kwam met deze conclusie na een een representatief onderzoek onder een groep Nederlanders over de gevolgen van de coronapandemie. Het bureau kwam met nog meer uitkomsten: de stand van de sociale contacten en hoe staat het met de eenzaamheid. Daar schijnt ook van alles mee aan de hand te zijn. Maar ik beperk me tot het wangzoenen. In die context heb ik trouwens niets gelezen over tongzoenen. Zou dat ook uit zijn? Het is ook een stuk kronkeliger dan wangzoenen. Toch is wangzoenen is niet populair meer. Kennelijk is in de coronatijd ons lichaam vijandige trekjes gaan vertonen en hebben we het afstand houden van elkaar min of meer eigengemaakt. Dat kan en mag, maar niet bij mij. Na de pandemie was dat bij mij snel over. Dus nee, ik behoor niet tot die 58% die he...