PARDOES

2024 is een jaar waarin het godganselijke jaar enorm veel een naar soort vuurwerk werd afgestoken. Maar dat is nou net niet de bedoeling van vuurwerk. Vuurwerk is bedoeld om eenmaal per jaar om precies twaalf uur nieuwjaarsnacht in de donkere lucht te knallen. Om de lucht te kleuren, om elkaar te omarmen en om elkaar perspectief te bieden. Met een glas champagne in de hand wensen we elkaar dan een gezond en hoopvol nieuwjaar. Zo zou het moeten gaan. Dat hoort bij de nieuwjaarstraditie. En dan op nieuwjaarsdag naar het nieuwjaarsconcert kijken vanuit de Musikverein in Wenen met als meesterlijk  slotakkoord de ‘Radetzkymars’ van Johan Strauss sr. Zo willen de meeste mensen het begin van het nieuwe jaar graag beleven. Maar dat wordt steeds meer verstoord door een stelletje idioten die regelmatig gevaarlijk vuurwerk afsteken om de verdeeldheid alsmaar groter te maken. Neem nou het woord van het jaar. Ieder jaar organiseert Van Dale een ‘woord van het jaar’ verkiezing. Maar de verkiezi...

  Buiten keek het grijs. Het was geen gezellig wandelweer. Uit verveling ging ik de voorraad levensmiddelen op de planken in de bijkeuken herordenen. Weer soort bij soort doen. Nu is het niet zo dat ik beschik over een grote voorraad aan niet bederfelijke eet- en drinkbare producten, maar toch was het op de twee planken een beetje een ratjetoe geworden. Edoch, als de pleuris uitbreekt zal ik wel als de wiedeweerga naar de supermarkt moeten hollen om mijn voorraad paniekbestendig te maken. Zover is het gelukkig nog niet. Bij het rangschikken van de flessen rode wijn stuitte ik op een bescheiden flesje advocaat. Het stond wat verloren in de hoek, alsof het zich teveel voelde. In mijn herinnering was het een poos geleden dat ik van een advocaatje had geproefd, vermoedelijk bij een toetje met ijsbolletjes. Advocaat wordt gemaakt van scharreleieren en kijkt nogal geel. Het proeft onschuldig, maar o wee. Het heeft namelijk een behoorlijk alcoholpercentage, 14% om precies te zijn. Niet te...

Waarom leven mannen korter dan vrouwen? Dat vraagt het BD zich af. Ik vraag me dat niet zo af en heb daar zo mijn filosofie over. En dat lees je in deze column wel tussen de regels door. Eerst maar eens het artikel in het BD nader beschouwen. Waarom worden mannen niet even oud als vrouwen? Tja, moeilijke vraag. Ik lees in het BD dat mannen minder roken en drinken dan vroeger en toch niet even oud worden als vrouwen. Over dat minder drinken heb ik zo mijn twijfels als ik om me heen kijk en de lege wijnflessen tel in ons afvalhok. Maar de onderzoeksredactie van de krant zal hierover vast met het CBS hebben gebeld. Nu wordt een man gemiddeld 80,3 jaar en een vrouw 83,3 jaar. Maar moeten we daar als man juist niet blij mee zijn? Ik denk van wel, maar ik spreek voor mijzelf. Kijk als je in relatie hebt met een vrouw wil je als man haar toch niet overleven, want dan wordt het vaak een tobberig bestaan. Bovendien is het huishouden doen niet de sterkste kant van de man, alhoewel het boodschap...

We hebben er een nieuwe filosoof bij. Nou ja, filosoof. Het is iemand die denkt dat hij een filosofische uitspraak doet. En dat is Dick Schoof, onze eerste man. Tenminste dat denkt hij ook, maar hij weet beter. En dat werd nogmaals pijnlijk duidelijk tijdens een ingelaste persconferentie over een opgestapte NCR staatssecretaris. Deze staatssecretaris is opgestapt omdat er een nogal gure wind waait in Haagse kringen. Het riekt naar racisme! En dat laatste is natuurlijk onzin, vinden ze bij de regering.  Op vragen van het journaille zei Schoof dat er geen racisme is binnen het kabinet. Hij zei het zo: ‘er is en er was geen racisme’. Dat herhaalde hij minstens tien keer, want anders geloofde hij het zelf niet. Arme Dickie Dick. Alsof hij op de voorplecht stond van de zinkende Titanic, zo benauwd keek ie. Zijn rimpels in zijn gezicht werden alsmaar dikker en grover. Intussen waren de vier fractievoorzitters van de regeringscoalitie al in de reddingsboot gestapt op weg naar een veilige...

  D e elfde van de elfde heeft kennelijk iets magisch voor veel Bosschenaren, maar ook voor veel jongeren uit omliggende dorpen en stadjes. Dit jaar viel de elfde van de elfde op een maandag, het begin van een nieuwe werkweek. Dan moet je nog bijtanken en toch sta al bijtijds op de Parade met een biertje in de hand te wachten totdat Peer van den Muggenheuvel om klokslag 11.11 uur het startsein geeft voor de start van het nieuw carnavalsseizoen. Daarna daalt dan de confetti vanuit het ‘blaue hinein’ op de dansende en zingende meute neer. Iedereen wordt bijkans gek van blijdschap. De burgemeester zegt: 'ben lief voor elkaar, dat is de kracht van Oeteldonk’. En dat is mooi gezegd van de burgemeester op de elfde van de elfde waar het roodwitgeel de dag kleurt. In dit huidige tijdsgewricht doen deze woorden ertoe. Het roodwitgeel brengt mensen samen, jong en oud. D’n elfde van de elfde is de proloog van het carnaval en is voor een dag uitgegroeid tot een waar Bosch volksfeest. En zo ga...

  Fotograaf Hans Aarsman heeft een rubriek in de Volkskrant. Eenmaal per 14 dagen analyseert hij een foto die er in zijn ogen toe doet. Hij verstaat de kunst om een foto interessant en spannend te maken voor de lezer. Maar vaak kijk je heel kort naar een foto bij een artikel. Normaal kijk je, als het een mooie foto is, iets langer. Daarna sla je de pagina om. Dan heb je in feite 99% van wat er te zien gemist. Zo gaat het meestal. Na een analyse van een foto door Hans Aarsman ga je er anders naar kijken. Zijn laatste foto in de Volkskrant gaat over Caroline van der Plas en haar chauffeur. Ze zitten samen in een auto en vertrekken bij het Catshuis na het afgesproken asielakkoord.   De analyse van Hans Aarsman bij de foto: 'Het is een half uur na middernacht als Caroline van der Plas voor het Catshuis in een auto met chauffeur stapt. Het asielbeleid is erdoor, ze kan naar huis worden gereden. Buiten de poort staat de pers te wachten. Het raampje gaat naar beneden, de microfo...

Sinds enkele maanden ben ik in bezit van een Cinevillepas. Ik speelde al een poosje met de gedachte om zo’n pas aan te schaffen. Waarom ook niet? Met zo’n pas kan ik gratis naar een film in de VF. Nou ja, gratis. Dat is natuurlijk niet waar. Iedere maand wordt er voor deze pas 22,50 euro van mijn rekening afgeschreven. Dus niks is voor niks. Nou ja, dat is ook niet helemaal waar. Het zit zo: na het bezoek aan twee films in een maand is het bezoek aan een derde film wel gratis. Twee films kijken kost mij drieëntwintig euro. Dus reken maar uit. Na twee films speel ik dan quitte. Zo lijkt het dus gratis, alsof er geen prijskaartje aan hangt. Maar dat is jezelf voor de gek houden, want aan alles hangt een prijskaartje.  Nu ik vaker naar de film ga trakteer ik mijzelf voor of na de film op een drankje in de VF. Een kopje koffie kost al gauw zo’n drie euro, om over een glas witte wijn maar te zwijgen. Tel ik dan ook wat ik in een maand uitgeef aan de horeca, dan verdwijnt het idee van g...

En? Heb je afgelopen woensdag gedoneerd aan Giro 555? Dit keer was het voor alle slachtoffers in Gaza, Libanon, de Westelijke Jordaanoever, Israël en Syrië. Dat zijn er inmiddels heel veel. In dit grote rampgebied zijn naast de bijna 46 duizend doden, de ontelbare gewonden zo'n drie miljoen mensen op de vlucht. Het duo, de Spelbrekers Faber en Wilders, kunnen hun borst alvast nat maken. Want het aantal vluchtelingen zal, als het aan de geheime agenda van Netanyahu ligt, alleen maar toenemen. De vraag is: wie gaat deze geweldsspiraal, die op het elimineren of wegjagen van alle Gazanen begint te lijken, stoppen? Wie het weet mag het zeggen! Ik vermoed voorlopig helemaal niemand die ertoe doet. Voor Giro 555 van Stichting Samenwerkende Hulporganisaties is dit in hun bestaan alweer de 49e actie. Kortom, we leren niets. De oorlog gaat gewoon door alsof we naar een soort van Game of Thrones serie zitten te kijken. De eerste Giro 555 actie ‘Eén voor Afrika’ was in 1984, veertig jaar geled...

Ik ben weer terug uit het hartverwarmende en bijna altijd zonnige Fuengirola, een stad die voor mij voelt als een tweede thuis. Toen zaterdagmiddag het vliegtuig landde op Eindhoven Airport leek het of de schilders van het schildersbedrijf Sol waren mee gevlogen, want ook de Hollandse lucht kleurde blauw. Al was het grote temperatuurverschil meteen voelbaar. Onderweg naar huis dacht ik: zou er nog wat spannends in de brievenbus liggen? Meestal niet, maar je weet maar nooit. Nou, de brievenbus puilde zowat uit, maar dan van de dikke zaterdagkranten. Dat was het wel zo’n beetje. Tussen de kranten trof ik wel een memo aan van de penningmeester van ons bewonerscomité. Zal vast niet boeiend zijn, dacht ik. Ik wilde het memo al door midden scheuren, totdat mijn oog werd getroffen door de eerste zin. En zo werd het toch nog een spannende thuiskomst.  Wat las ik? ‘Een aantal van onze medebewoners heeft bezoek gehad van een muis in hun appartement en anderen van een muis die terug blijft k...

Het lijkt wel of de zon maar niet wil ondergaan in Fuengirola. Iedere ochtend bij het opstaan, zie ik dat het schildersbedrijf Sol de lucht weer blauw heeft doen kleuren. Strakblauw wel verstaan. Dat moet vast vroeg in de ochtend zijn gebeurd. En dan smaakt bij een strakblauwe lucht een kopje koffie extra lekker. Maar koffie zetten in het appartement waar ik verblijf doe ik niet zomaar. Kijk, thuis doe ik een cupje in het espressoapparaat, druk het knopje in en klaar is Kees. Ik bedoel klaar is de koffie. Maar hier gaat koffie zetten nog op de ouderwetse manier, namelijk met filterzakjes en filterkoffie. Da’s even wennen, want dat betekent dat ik de koffie de tijd moet geven om druppelsgewijs klaar te komen. Nou ja, wat zeg ik nu weer. Dat komt vast door de zon, misschien heb ik wel een mini zonnesteek. Druppelsgewijs! Als het iedere dag zo warm is, moet ik haast alles wel druppelsgewijs doen. Dat klinkt misschien oubollig, maar dat komt omdat ik bijna jarig ben. Dan ga ik de tien ke...

Ga je nou weer naar Fuengirola? Je was toch zo’n wereldreiziger? Ja, was. Nu niet meer. De grote reizen zijn foto’s van vroeger geworden, maar de herinnering blijft springlevend. Weet je, Rob de Nijs heeft er in zijn goede jaren nog een liedje over gezongen. Dus ben ik, vlak voor Prinsjesdag, weer eens naar Fuengirola getogen. September is een mooie maand om in Spanje te zijn. Bovendien wilde ik niet met Prinsjesdag thuis zijn. Nee, niet voor het koningshuis. Maar ik wilde op tv niet naar schaduwpremier en buikspreker Geert Wilders kijken. Het is vast geen geheim dat ik Wilders een enge man vind, een soort Orban in het klein. En laat ik eerlijk zijn: onze premier Dick Schoof is gewoon zijn ondergeschoven kind.  Ons huidige politieke regeringsbouwwerk lijkt veel op het stedelijk allegaartje van Fuengirola, de stad aan de azuurblauwe Middellandse Zee die alle architectonische schoonheid ontbeert. Het is min of meer een rauwe stad. Men bouwt er hoog en laag door elkaar, zonder enige v...

Terwijl ik achter mijn laptop bezig ben met het schrijven van een column zie ik buiten donkere wolken zich samenpakken, De bomen langs het kanaal maken ter ondersteuning dansende bewegingen. Van voor naar achter, van achter naar voor. Op de Zuid-Willemsvaart probeert een man op een bootje zo snel mogelijk een veilige haven te bereiken voordat hij misschien uit het bootje wordt geblazen. De regen klettert kort, maar hevig naar beneden. Ergens in de verte dondert het. Wen er maar vast aan, hoorde ik laatst op tv een weerman zeggen. Afgelopen zaterdag fietste ik nog in mijn korte broek en polo shirt naar vrienden. De zon lachte me toe en mijn gezicht kleurde - zoals tijd - rood, maar het was ook 28 graden. Nu een paar dagen later is het 15 graden en het is nogal wisselend en buiig weer. Wat ik dan doe? Dan ga ik naar een film in de VF. Ik heb een Cinevillepas waarmee ik gratis naar de film kan. Ik hoor je denken: hoezo gratis? Niks is toch gratis meer! Toch wel. De kwaaltjes PHPD, die je ...

Ofschoon de zomervakantie langzaam als de avondzon achter de horizon verdwijnt wil ik het toch even hebben over het fenomeen vakantie. Dat komt door een artikel hierover in het BD. Dat klonk niet hoopvol. Dus weet ik of het op vakantie gaan nou een feest is, of toch niet? Het vakantiegevoel begint meestal met een jubelstemming, al snel gevolgd door keuzestress. Nu is keuzestress niet ongezond. Het kan echter wel zorgen voor de nodige spanning, zeker als je relatie ook een soort van keuzestress is geworden. En dan moet je ook nog eens gaan nadenken over waar je heen gaat en hoe je daar naar toe gaat? Wat neem je mee? Ga je met het vliegtuig of met de auto van de baas met daarachter je sleurhut of ga je met een georganiseerde Bolderman groepsrondreis mee? Als je gaat vliegen, dan komt er eventueel vliegschaamte om de hoek kijken. Vliegen is niet goed voor het milieu, ook al kom je zelf uit een goed milieu. Met de auto op zijn Max Verstappen’s naar Frankrijk of Spanje is ook een pittige ...

Als autoloze maak ik met plezier gebruik van het openbaar vervoer ofwel de trein ofwel de bus. Ook ben ik soms bijrijder in een heuse auto. Maar meestal maak ik gebruik van mijn goede vriend de ebike. Kortom, ik ken eigenlijk geen vervoersprobleem. Waarom ga ik er dan toch een column aan wijden? Het is nog steeds komkommertijd oftewel het is nog zomer en dan zijn de onderwerpen schaars. Edoch, de zomer nadert het eindstation. Hopelijk komt ie, net als de trein, te laat binnen. Intussen zijn de scholen onder de rivieren weer begonnen. Ik weet niet of je al in het snotje hebt dat het vroeger donker wordt. Afgelopen dinsdagavond, toen de regen wel heel hard naar beneden kletterde, was het al heel vroeg donker. Ik keek door het raam naar buiten en zag dat de jeu de boulesbaan beneden bijna helemaal was ondergelopen, je kon er zowat pootje baden. Gelukkig klonk op Radio 5 vrolijke muziek, nou ja vrolijk. Het was Kedeng, kedeng, een liedje van Guus Meeuwis. Een liedje dat over mijn onderwerp...

In deze komkommertijd is het zoeken naar een onderwerp om wat leuks over te schrijven. Ik zoek me dus een ongeluk. Deze uitdrukking ken je vast wel of heb je weleens gebezigd toen je iets niet kon vinden. Eigenlijk is het schrijven over ongeluk niet zo’n leuk onderwerp, maar ook weer wel. Dat is een geluk bij een ongeluk. Je zult je vast afvragen waarom ik hierover wil schrijven. Van het woord ongeluk wordt een mens niet echt gelukkig. Toch werd ik getriggerd door een artikel in het blad Scientias. In het artikel werd gezegd dat het streven naar geluk je ongelukkig maakt. Hoezo ongelukkig van geluk?, dacht ik. Maar hoe word ik dan wel gelukkig? Volgens onderzoeker Felicia Zerwas is het streven naar geluk sterk verankerd in onze samenleving. “Ik heb het altijd interessant gevonden hoeveel focus er ligt op gelukkig zijn. In de westerse wereld wordt er veel nadruk gelegd op geluk. Er bestaan veel maatschappelijke normen en verwachtingen die suggereren dat mensen voortdurend gelukkig moet...

De Parade is, na een uitstapje van een paar jaar in het Zuiderpark te hebben gebivakkeerd, weer the place to be voor het Boulevard Festival. En dat voelt bij mij als een beetje thuiskomen. Nu is de Parade niet meer de Parade van voor corona. Het plein heeft intussen een metamorfose ondergaan. Bij de vorige edities van het festival werd het plein nog omarmd door dominante paardenkastanjebomen, maar die zijn een-voor-een doodgebloed. Nu wordt het plein omringd door jonge frisse iepen en lindebomen en een majestueus theater met een dak van klatergoud. Een theater dat tevergeefs verbinding probeert te zoeken met de naastgelegen historische panden. Het theater doet nu serieus mee aan het festival. Heel slim, dat zal het theater - waar veel over te doen is geweest - goed doen. Maar echt passen in de sfeer van de Boulevard doet het theater niet, daarvoor is het te statisch. Maar dat is een detail. Het met veel zon gevulde festival is bijna ten einde en zal straks na zonsondergang met een la...

Het beginpunt is perron 1 op het station. Ik stap in de trein naar Nijmegen, op weg naar een wandelmaatje. In de trein hoop ik inspiratie op te doen voor een column, want de deadline nadert. Misschien zitten er in de trein wel een paar mensen met elkaar te babbelen over iets spannends. Niet dus, het is opmerkelijk stil in de sprinter. Dat is eigenlijk niet zo gek, want het is hoogzomer en veel mensen vertoeven elders: op de camping in de Ardèche, op het strand ergens aan de Middellandse Zee of gewoon thuis omdat op vakantie gaan teveel stress oplevert. Bij gebrek aan inspiratie ga ik dan maar het BD lezen. Wie weet! Maar eerst even plassen. Op zich vind ik dat in de sprinter wel een dingetje. Het begint al met het zoeken naar de knop om de draaideur te openen. Eenmaal binnen is het zoeken naar de knop om diezelfde deur te sluiten. Dan hoop ik altijd dat er niemand meekijkt, dat vind ik nogal gênant. Van dat nerveuze gedoe zou ik zomaar in mijn broek kunnen plassen. Eenmaal klaar met pl...

De wolven in ons land houden de gemoederen bezig en dan bedoel ik niet de geldwolven. De groep geldwolven inmiddels is vele malen groter dan de roedels wolven die vooral op de Veluwe hun domicilie hebben. Waar de geldwolven verblijven weet ik niet, maar dat zal vast op plekken zijn waar grote villa’s staan. De komende jaren komen er nog eens 200.000 geldwolven bij en dat zijn vast niet alleen loterijwinnaars. Nu zijn geldwolven in principe mensvriendelijk en dat kun je van de wolf niet meer zeggen. De wolf is voor de duvel niet bang meer voor mensen. Ja, die verrekte wolf. Hij lijkt op een Duitse herder, maar dat is schone schijn. Zijn karakter is totaal anders. De wolf is bloeddorstiger. De grootste hobby van de wolf is het doodbijten van makke schapen in de wei. Jammer genoeg lukt het de makke schapen niet om, als er wolvengevaar dreigt, over de dam te springen. Je kent vast wel het spreekwoord: als er een schaap over de dam is volgen er meer. Niet dus, mak als ze zijn blijven ze sta...

  Ik ben op weg naar Portugal, het land van de voetballende oppergod en multimiljonair Ronaldo. Hij had als opdracht was land op het EK in hogere sferen te brengen. Helaas, zijn missie mislukte al snel. In de kwartfinale werd zijn land in een meedogenloze penaltyreeks naar huis geschoten. Het chagrijn was op het verwende gezicht van Ronaldo, waar nog geen rimpeltje is waar nemen, af te lezen. Toch is hij niet de jongste meer op het groene speelveld, met andere woorden: de voetbalkunstjes van Ronaldo maken niet veel indruk meer. En nu zijn de voetballers van Portugal een illusie armer en weer in het warme fado land. Ronaldo zal wel doorgereisd zijn naar Saoedi-Arabië waar hij nu, met dollartekens in zijn ogen, de witjurksultans nog steeds in extase kan brengen. Dat schrijf ik, terwijl op zo’n 10 km hoogte op weg ben naar het vliegveld van Lissabon. Als ik naar buiten kijk zie ik de eindeloze blauwe lucht en witte wolken voorbij trekken. Het land van Oranje heb ik voor even achter me...

‘ Der zug donnert vorüber’. Deze zin herinnert me nog vaak aan de Duitse les op de middelbare school. Zo af en toe komt deze zin boven drijven in mijn hoofd. Niet dat er een directe aanleiding is om te zeggen: 'Der zug donnert vorüber', maar de zin klinkt alsof iets overweldigend is. In goed Nederlands betekent de zin: de trein raasde voorbij. Eigenlijk is het flauwekul wat ik hier bezig, maar ook weer niet. Afgelopen zaterdag bezigde ik deze zin plots vlak voordat ik naar bed ging, nadat ik die avond in de Grote Kerk op het Kerkplein had genoten van een prachtig zomerconcert. Een verrukkelijk zomerconcert waarin bandoneonist Carel Kraayenhof met zijn Adios Nonino de avond naar een absoluut hoogtepunt stuwde. Ik proefde weer even de traan van Maxima. Wel fluisterde ik de zin in de stilte van de naderende nacht, want anders zou mijn partner misschien gaan denken dat ik van het padje geraak. Nou ja, dat zou zo maar kunnen, want binnenkort stijg ik op de leeftijdranking. En hoe ho...

  Ik liep in de Nieuwstraat op weg naar huis. Het regende weer eens. Mijn paraplu was mijn beschermfactor. Normaal gesproken zou je nu een zonnebrand beschermfactor nodig hebben. Maar niets is minder waar, want het regende al vanaf het moment dat ik mijn ogen opendeed. Niet verrassend. De weervrouw van het KNMI had de avond daarvoor in het late NOS-journaal al veel nattigheid in ons land voorspeld. Veel nattigheid! Dat voel ik ook als ik niet op tijd ga plassen, maar dat heb ik zelf in de hand. De overvloedige nattigheid die uit de lucht valt, heb ik niet in de hand. Maar laten we vooral niet somberen. Er is immers helemaal niets aan de hand, zegt BBB-voorvrouw Caroline van der Plas. Ja, zij weer. Boos en stampvoetend had ze al moeten aanhoren dat de EU de natuurherstelwet heeft omarmd. Haar buienradar ging bij dit nieuws meteen pieken. En Caroline, die rechtstaatlijke nattigheid zal nog wel even aanhouden nu jouw favoriete regeringscoalitie binnenkort op het bordes verschijnt met ...

Ik vind het best veel verrassend klinken dat ons land in Europa zo goed scoort op ‘brede welvaart’. Alleen Zweden moeten we boven ons dulden. Voordat ik probeer te begrijpen waarom we zo goed scoren ga ik eerst even het begrip ‘brede welvaart’ nader beschouwen. Brede welvaart gaat - naast materiële welvaart - over welzijn of tevredenheid van mensen op verschillende vlakken. Nu klinkt tevredenheid op verschillende vlakken best wel abstract. Om je uit de droom te helpen: het gaat over gezondheid, milieu, onderwijs, persoonlijke ontwikkeling en sociale cohesie. Nou ja, als de tevredenheid op deze vlakken zo goed scoort in ons land vraag ik me toch af waarom zoveel mensen op een radicaal-rechtse partij hebben gestemd? Eigenlijk zijn we helemaal niet zo tevreden. Schone schijn dus. We beseffen - denk ik - te weinig dat we in een heel welvarend land leven, ondanks dat de Haagse politiek in onze beleving er zo af en toe een zootje van maakt. Maar om dan op een radicaal-rechtse partij te stemm...

‘Het zijn verwarrende tijden, zei een vrouw tegen haar vriendin op het terras bij café de Unie. Ik weet het ook niet zo goed meer. Wat moet ik nog geloven’. Ik had het begin van het gesprek gemist, dus wist ik niet of het over haar relatie ging of over het absurde politieke landschap waar we in zijn beland. Ik bestelde een biertje, maar moest hiervoor wel hard schreeuwen. Er scheurde namelijk een auto voorbij, met de vlam in de pijp. De bestuurder met een petje op (hardrijders hebben meestal een petje op) sorteerde kennelijk al voor op het achterlijke besluit om opnieuw 130 km in te gaan voeren.  In de Volkskrant schreef een lezer dat ze blij was dat deze maximale snelheid opnieuw wordt ingevoerd, dan kon ze namelijk in een rap tempo ons land verlaten. Ze was ons land waar het (extreem) rechtse gedachtegoed haast als normaal wordt beschouwd, helemaal beu. Zover wil ik niet gaan, maar ik vind wel dat we zo zachtjesaan in ons land op eieren zijn gaan lopen. Witte eieren welteverstaan...

Tijdens de meimaand staat de heilige maagd Maria in onze oude Sint Jan in het middelpunt van de belangstelling. Niet alleen van de Bosschenaren, maar ook van de dorpen om ons heen. Op de tweede zondag van de maand mocht Maria even naar buiten, wel onder begeleiding. Sterker, ze werd op de schouders genomen voor een sightseeing door de binnenstad. Ook wel de stille omgang genoemd. Nou, zo stil is het dan niet op straat. Er worden onderweg weesgegroetjes gebeden terwijl de blauw-witte vlaggen fier wapperen. Waarom zijn de kleuren van de vlag eigenlijk blauw en wit? In dit geval staat de kleur blauw voor zuiverheid en de kleur wit voor onschuld. Die kleuren passen natuurlijk helemaal bij Maria. Zij is immers de onbevlekte ontvangenis, tenminste als je de Bijbelse verhalen mag geloven. En geloven doe je zeker als je gelovig bent. Ik ben meer van: en gij geleuft da! Want onschuld en zuiverheid was al ver te zoeken en nu al helemaal. Maar niet bij Maria. Ze gelooft nog steeds in onschuld en ...