donderdag 1 april 2021

Prikken!





De afgelopen week werd mij regelmatig gevraagd: ‘George, wanneer ben jij aan de beurt voor degenen coronavaccinatie? Kennelijk zien ze aan mijn neus dat ik bij de doelgroep van de 70plussers hoor, terwijl ik zelf denk dat ik nog een jonge zestiger ben die met gemak over een muurtje springt. Niets van dat alles. Ik ben blij wanneer ik mijn linkerbeen ongeschonden over het zadel van mijn fiets krijg. Dus ja, ik hoor echt bij de doelgroep die nu aan de beurt is om met het Pfizer-vaccin te worden geprikt. Volgende week zaterdag gaat de vlag uit, dan krijg ik mijn eerste prik. Al was het nog een hele toer om een afspraak te maken. Het bellen schoot niet echt op. Om de minuut kreeg ik te horen: ‘al onze medewerkers zijn in gesprek gevolgd door een haast in slaap sussend muziekje’. Bijna had ik opgehangen, moe van het steeds maar moeten aanhoren van ‘al onze medewerkers zijn nog in gesprek’.

Toch maar geduld hebben, anders word ik met Sint Juttemis geprikt. Na twintig minuten was ik eindelijk aan de beurt. Eerst wilde ik een mopperige toon aanslaan, maar toen ik een heel vriendelijke stem aan de lijn kreeg was dat snel over. Beleefd zei ik: ik heb een uitnodiging ontvangen voor een vaccinatie. ‘Wat fijn voor u, dan ga ik een afspraak voor u regelen’, zei de vrouw. Ze klonk heel sympathiek en belangstellend. Heeft u lang moeten wachten? Dat valt wel mee, loog ik. Vlak daarvoor had ik bijna twintig minuten in de kamer lopen ijsberen terwijl de speaker van mijn telefoon op stand-by stond.  Maar haar vriendelijke stem had mij mild gestemd. Terwijl ze naar een datum en een priklocatie zocht vertelde dat ze studente was. Ze vond het maken van afspraken leuk werk.

Nou, anders ik ook wel, zei ik. Wijselijk reageerde ze daar niet op. Ik hoopte natuurlijk dat ik naar de Brabanthallen mocht voor een prik. Dat maakte ik haar ook kenbaar. Op de fiets ben ik zo op de priklocatie, vulde ik aan. Het was even stil aan de andere kant. En toen: In Den Bosch gaat niet lukken, zit de komende weken helemaal vol. Ze klonk onverbiddelijk. Ik probeerde haar nog te verleiden tot een afspraak in Den Bosch. Nee, niet met haar, alhoewel dat misschien ook leuk zou zijn. Niet dus. Ik mag nu dus opgeprikt en wel naar een verlaten industriehal in Veghel voor een prik.   

Eigenlijk had ik hetzelfde moeten doen als Anneke en Ton uit Rosmalen. Zij zijn gewoon onaangekondigd naar de priklocatie in de Brabanthallen gereden. Met het idee 'wie niet waagt, die niet wint' bezochten Anneke en Ton de locatie en tot hun verbazing kregen ze snel een vaccin aangeboden door de GGD. Anneke en Ton zijn inmiddels geprikt. Zo kan het ook. Je moet kennelijk gewoon brutaal zijn en doorprikken, ik bedoel doorpakken! Misschien moet ik gewoon naar de Bossche prikstraat fietsen en doen alsof ik geen actuele herinnering heb aan mijn prikafspraak in Veghel!

Zomergevoel

  Ik liep in de Nieuwstraat op weg naar huis. Het regende weer eens. Mijn paraplu was mijn beschermfactor. Normaal gesproken zou je nu een z...