PARDOES

Het is wel effe afkicken na bijna vijf weken relaxed leven in Fuengirola aan de blauwe Middellandse zee. De stad is een ratjetoe aan gebouwen, maar wel heel temperamentvol Spaans. De warmte is, in de ruimste zin van het woord, altijd voelbaar. En dat is precies wat mij zo trekt in deze stad in het mooie Andalusië. Misschien klinkt het raar, maar als ik in Fuengirola ben, is de agressieve wereld voor mij ver weg.  Nu ik weer thuis ben, is de agressie weer volop aanwezig en ook nog eens dichtbij. Gisteren werd ik in de Hinthamerpromenade bijna omver gereden door twee, tegen mij scheldende, jongens op een fatbike. Om hier nog even op door te gaan: afgelopen zaterdagmiddag in de Bossche binnenstad nog een protestmars tegen de komst van een AZC in Engelen. Zo'n 250 leeghoofden riepen in koor: we doen het ook voor jullie! Het is niet te pruimen, al die agressieve protesten in ons land tegen de komst van AZC's. De geest is volledig uit de fles. En waar is onze premier? Wie het weet ma...

Buenos Dias! Mijn laatste dagen in Fuengirola. Het is inmiddels dag 30. Intussen heb ik al een stoel voor de terugvlucht gereserveerd, want komende zaterdag nadert even snel als een vliegtuig dat opstijgt. De paar dagen die zich nu nog aandienen, ga ik vullen met dingen die ik afgelopen weken ook heb gedaan. Vooral veel wandelen en lekker eten. Meer hoeft niet, immers alle dorpen in de omgeving, die tegen de Andalusische bergwand zijn aangeplakt, hebben witte huizen. Niet spannend dus, maar wel relaxed. De afgelopen weken heb ik dagelijks gemiddeld zo'n 14.000 stappen per dag op Spaanse grond gezet. Omgerekend is dat plusminus 10 tot 12 km per dag. Mijn wandelschoenen zijn nog niet moe, terwijl als ik naar bed ga, ik geen pap meer kan zeggen. Nou ja, ik eet eerst wel een bakje mango kwark van de Mercadona leeg. Dan zou je verwachten dat ik in dromenland droom over het fraaie landschap rondom Fuengirola, maar nee hoor: ik droom over dingen die ik thuis kennelijk heb opgeslagen in ...

Buenos Dias. Het is maandag 27 april in Fuengirola. De zon schijnt flauwtjes en kleurt door de wolken heen een beetje oranje. Althans, dat maak ik ervan omdat het in ons land Koningsdag is. Onze koning tikt de 59 aan. Nog acht jaar op de troon zitten en mag dan, als ie wil, met koninklijk pensioen. Zijn troonopvolgster Amalia loopt al een beetje mee. En zo niet, dan kan ze altijd nog legercommandant worden. Wat mij in ieder geval deugd doet is dat het koningshuis populair blijft onder de Nederlanders. Hoe mooi is het om Willem Alexander en Máxima op geleende schaatsen te zien zwieren en zwaaien op het kunstijs in Dokkum. Kijk, zo hebben we nog tenminste iets wat ons met elkaar verbindt.  Immers, van de politiek moeten we het niet hebben. Dat blijft nog steeds een hoop gelul op de vierkante meter.  Kortom, of je nou wel of niet koningsgezind bent: Koningsdag blijft een feestelijke happening. Wat ik nu wel heb gemist is de oranje tompouce. Als ik thuis ben eet ik altijd een to...

Buenos Dias vanuit Fuengirola waar ik alweer twee weken vertoef. Net als thuis gaat ook hier de tijd even rap, ofschoon het verblijf anders voelt. Zeker bij het opstaan is de lucht al blauw gekleurd met hier en daar een schapenwolkje. Als ik dit schrijf, is het zaterdagmorgen. Het koffiezetapparaat pruttelt zachtjes en dat is anders dan thuis waar mijn espressomachine meer het geluid maakt van een grasmaaier. Eerst maar eens een kopje koffie drinken op het balkon en dan een plan maken voor deze dag. Nou ja, plan maken? Niks hoeft, gewoon alles op zijn Spaans. Spanjaarden zeggen vaak: ‘manana’, toch? In het zwembad zijn twee uitslovers al vroeg baantjes aan het trekken, terwijl het zonlicht nog niet eens het koude water had beroerd. Ik vermoed dat mijn zwembroek deze reis werkloos blijft, omdat het water niet is verwarmd. Werkloos? Dat geldt overigens niet voor mijn reservebril, maar dat komt nog. Van andere gasten hoorde ik dat - gelet op de wereldwijde oorlogsdreiging - de beheerder v...

Vanaf mijn balkon in een zonnig Fuengirola een buenos dias. En ja, ik heb een korte broek en een shirt met korte mouwen aan. Het kan, om met Rob Jetten te spreken. En morgen zien we wel weer. Daarover gesproken. De komende dagen is er geen Spaans weer voorspeld. Ongekend zeggen ze hier, maar alles in de wereld is helaas ongekend met de mafketels in Israël en de VS. Zij die van God los zijn, durven zich te beroepen op God, wie het dan ook moge zijn. Genoeg hierover.  De zat kennelijk iets wat aandacht vroeg  bij de security en dus liep mijn rugzak via een ander spoor naar de controleur, een beginnende veiligheidsbeambte net droog achter de oren. Uit mijn rugzak haalde hij een paar witte bijna afgedragen onschuldige sneakers en bekeek ze aandachtig. Hij wist er niet zo goed raad mee. Er zou iets chemisch in de schoenen zitten. Bent u misschien ergens in getrapt? Nee, ik mag van mijn vrouw nergens intrappen. Als er thuis onaangekondigd wordt aangebeld zegt ze: niet open doen!...

Bij chocolaterie Boulanger heb ik een zakje luxe chocolade paaseitjes gekocht. Niet om deze zelf op te peuzelen, maar voor iemand die ik al een poos niet heb gezien, laat staan gesproken. Maar de afspraak gaat niet door vanwege een tijdelijke ongesteld. Tja, wat te doen met de vast overheerlijke paaseitjes. Volgende week is Pasen voorbij, dan smaken ze vast minder. Toch maar zelf oppeuzelen? Lastige keuze. Wat ook lastig is: iedere dag bij AH een keuze maken uit de vele aanbiedingen. De AH is beroemd om de stapelkortingen en het hamsteren. Nu heeft de Consumentenbond er ook genoeg van en roept AH op om hiermee te stoppen of tenminste te minderen. Volgens hen heeft AH wekelijks gemiddeld ruim duizend stapelkortingen. Ook Jumbo en Plus kunnen er ook wat van, maar wel in mindere mate.  Topman Frans Muller van AH zegt hierover: ‘klanten zijn zeer intelligent en begrijpen dit soort kortingen goed’. Ik dacht even dat het een slechte 1 aprilgrap was. Dat is het niet. Hij meent het, maa...

De gemeenteraadsverkiezingen zijn gedaan. In het Bossche zijn de PvdA en D66 de grote winnaars, maar ook Leefbaar Den Bosch. Dat gezegd hebbende vind ik het wel leuk om even terug te blikken op een verkiezingsdebat in de VF. Het debat werd geleid door drie jonge enthousiaste talenten. De complimenten voor hun aanpak, want met zeventien lijsttrekkers hutje op mutje op het podium was dat geen makkie. Dan zijn het net jonge honden die kwispelend om aandacht vragen. Regelmatig gingen er dan veel vingers omhoog. Vroeger in de schoolbanken stak ik ook weleens een vinger op als ik moest plassen. Heel komisch om te zien. Maar dat was het niet alleen, er stonden ook een paar roeptoeters op het podium zoals Maarten Kagie van Leefbaar Den Bosch. Hij is zijn vader opgevolgd en is ook een blaaskaak. Maarten is fan van FC Den Bosch en dat laat hij opzichtig horen. En dan Joep Gersjes van ’Meer Den Bosch’. Hij is kampioen uit zijn nek lullen, maar ook kampioen vragen stellen.. En dat zijn er nogal w...

Wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen? Dit gezegde zal bij veel mensen bekend in de oren klinken. Nu wordt dit gezegde in een tv-spotje gebruikt om aandacht te vragen voor gordelroos. Het klinkt onschuldig, maar dat is het niet. Een pioenroos of een klaproos krijgen is vele malen leuker. Waarom er nu ineens veel aandacht voor gordelroos is weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken: het is voorjaar en kennelijk komt gordelroos als een soort van crocus uit de grond. Ik begrijp dat een op de vier mensen gordelroos krijgen. En zoals ik in het begin al zei: je kunt het maar beter niet krijgen, want het is nogal pijnlijk. Wat ook heel pijnlijk is, is dat alleen mensen die volgend jaar zestig worden hiervoor een gratis vaccinatie krijgen. Je leest het goed, alleen mensen die volgend jaar zestig worden. Maandagavond kwam het tv-programma Radar voorbij. Radar is een kritisch consumentenprogramma. Antoinette Hertsenberg is een van de presentatoren van dit programma. Antoinette is een bij...

Het bordes van Huis Ten Bosch was afgelopen maandag het podium voor de nieuwe regeringsploeg. Een dag later stonden onze gouden, zilveren en bronzen kanjers op datzelfde podium. Niet zonder reden. Ze hebben een sportieve prestatie van wereldformaat geleverd. Het trotse koningspaar samen met dochter Amalia glunderde mee met onze kanjers. De Olympische Winterspelen waren een feest met al die sporters van heinde en verre. De manier waarop zij tijdens het sporten vreugde, teleurstelling en verdriet met elkaar deelden was groots, ondanks dat ze elkaars concurrenten waren. Een voorbeeld voor de politiek, maar dat zal niet meevallen. Dan kom ik terug op de bordesscène van onze nieuwe regeringsploeg. Afgelopen maandag was het zover. Na de eedaflegging, voor wat ie waard is, mocht premier Jetten met zijn ministers op het bordes plaatsnemen voor het fotomoment. In het midden stond de koning, alleen niet met de trotsheid van de bordesscène met onze Olympische sterren. Misschien dacht hij: wie w...

Laat ik het in deze barre en bizarre tijden maar over iets vrolijks hebben. Die gebeuren gelukkig ook nog. Maar je moet dan zelf wel willen zien en daarvoor de slingers ophangen. In dat geval hang ik de slingers op voor de Arbeidsvitaminen. Dit iconische radioprogramma bestaat namelijk tachtig jaar. Kom er maar eens om in deze tijd. Bij de meeste relaties lukt dat niet. Ik heb vaak naar dit programma geluisterd, omdat muziek luisteren mij immer vrolijk stemt. Muziek zegt ook veel meer dan woorden. Woorden brengen ons vaak in verwarring. Er is op de gehele wereld geen radioprogramma dat zo oud is als onze oer-Hollandse Arbeidsvitaminen. En nee, Dilan Yesilgoz, het is niet alleen voor de quasi hardwerkende VVD'er, maar voor iedereen, van stratenmaker tot koning. Arbeidsvitamine is een medicijn voor iedereen die dagelijks minstens 100 mg muziek wil innemen. Een beter medicijn dan muziek is er volgens mij dan ook niet. Ook de goedbedoelde vitaminepillen van Holland & Barrett kunnen...

Aan de slag is het mantra van onze nieuwe politieke aanvoerders Rob, Dilan en Henri. Ze hebben het lef om een spannend avontuur aan te gaan, wetende dat ze kunnen verdwalen in het Haagse bos. Het strooien van broodkruimels moet ze op het juiste pad houden om niet te verdwalen in het concessies doen. Toen ik hen afgelopen vrijdag op het podium zag staan om hun plannen te ontvouwen moest ik denken aan "De drie musketiers”, een roman van Alexandre Dumas met in de hoofdrol Athos, Pothos en Aramis. Later voegde D’Artagnan zich bij deze drie. Hun motto: 'Een voor allen, allen voor een' En dat betekent dat ieder individu het belang van de groep dient, en de groep op zijn beurt het belang van elk individu beschermt ofwel een principe van wederzijdse solidariteit en steun omarmt. Dat gezegd hebbende vind ik het toch een moedige en dappere poging van Rob, Dilan en Henri, ofwel de drie van Den Haag. Maar ze zullen gaandeweg meer en meer gaan beseffen dat waar gehakt wordt spaanders v...

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand?  Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen problee...

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden. Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos. Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek li...

  Inmiddels ben ik over de drempel van het nieuwe jaar. De witgepoederde oliebol is overgegaan in gestaag vallende sneeuw. Alle dagen lang sneeuwt het elke dag wel. Dan veel, dan weinig. De temperatuur schommelt overdag rond het vriespunt. Een uitglijder is snel gemaakt, zeker nu mijn soepelheid tanende is. En daarom begeef ik me nu niet op glad ijs. Alhoewel, daarvoor deed ik dat ook niet. Ik ben meer van de kat uit de boom kijken. En die kat uit de boom kijkt vanuit celblok H vanachter het raam naar buiten, waar ik wat durfals zie lopen of zelfs fietsen. Wat een waaghalzen. Alsof er niets aan de hand is. Ik vind sneeuw mooi, zeker als die maagdelijk wit is. Maar dat is meestal van korte duur, zeker in de stad. Kortom, het is een hoop gedoe.  In die zin is voor mij het jaar toch al niet zo leuk begonnen. Het begon al met twee crematies van mensen die mij te jong en te dierbaar waren. En de emotie hierover wil ik dan het liefst in de buitenlucht verwerken. Tja, met dit ijzige ...