Kintsugi

Zomers, zuidelijk en zintuiglijk, dat is al jaren het thema van het theaterfestival Boulevard. Het festival is al veertig jaar een vast onderdeel van de Bossche zomer. Gelukkig is het festival sinds enkele jaren weer terug aan de voet van de Sint Jan. En al jaren ben ik te gast op het festival waar podiumkunsten, ontmoetingen, eten en drinken centraal staan. 

Elk jaar doneer ik als vriend een vast bedrag. Ik krijg dan korting op kaartjes voor voorstellingen. Maar daar gaat het mij  niet om. Ik steun en geniet van de podiumkunst. Bovendien kom ik mensen tegen die ik een poos niet heb gezien die net als ik ouder en brozer zijn geworden, maar nog steeds het theaterfestival omarmen. Onze stad mag, net als ik, trots zijn op het festival. Het Boulevard theaterfestival biedt hoop in bange dagen en die zijn er helaas volop. 

De directeur sprak in haar voorwoord in het Boulevard magazine over Kintsugi, de Japanse kunst van het repareren. “De scherven van een gebroken porseleinen kom worden met goud- of zilverkleurige lak weer aan elkaar gezet. De kom is weer bruikbaar, maar het uiteenvallen blijft zichtbaar. Het goud dooraderde oppervlak nodigt uit tot reflectie. De kom draagt de tekens van de crash én van de aandachtige handen die de scherven weer bijeen rapen. In verwondering zie je wat het goud toevoegt: liefde, zorg, de wil om weer een geheel te maken. De weigering om los te laten. Een nieuwe glans. Een zachte kracht. De wereld zit vol butsen en breuklijnen. Er breken scherven los. Maar weggooien is geen optie. We hebben geen plank met reserve planeten. We moeten weigeren elkaar los te laten”.

En dat is precies wat mij zo aanspreekt in dit theaterfestival. De onvermoeibare energie van de makers biedt hoop en perspectief. Zo was ik bij een voorstelling waar tien jonge Palestijnse dansers die mij vanaf de allereerste seconden meezogen in hun dans. Nog voordat ik hen op het donkere podium kon waarnemen stampten ritmisch met hun voeten de voorstelling uit de grond. De donkerte op het podium loste op en schiep het ruimte voor het licht. Ik vroeg me af waar deze jonge Palestijnse dansers de kracht, het positivisme en de energie vandaan haalden, terwijl in hun thuisland de menselijke ontreddering  alsmaar voortduurt. Na afloop van de voorstelling klapte ik mijn handen bijna stuk. Wauw, wat een avond. De woorden: 'De wereld zit vol butsen en breuklijnen’. 'Er breken scherven los, maar weggooien is geen optie’, danste nog na in mijn hoofd. Kintsugi, de kunst van het repareren. Dat is wat het theaterfestival Boulevard steeds weer met mij doet!