Hup met de geit en nu aan de slag. Aan de slag is het mantra van onze nieuwe politieke aanvoerders Rob, Dilan en Henri. Ze hebben het lef om een spannend avontuur aan te gaan, wetende dat ze kunnen verdwalen in het Haagse bos. Het strooien van broodkruimels moet ze op het juiste pad houden om niet te verdwalen in het concessies doen. Toen ik hen afgelopen vrijdag op het podium zag staan om hun plannen te ontvouwen moest ik denken aan "De drie musketiers, eend roman van Alexandre Dumas met in de hoofdrol Athos, Pothos en Aramis. Later voegde D’Artagnan zich bij deze drie. Hun motto: 'Een voor allen, allen voor een'En dat betekent dat ieder individu het belang van de groep dient, en de groep op zijn beurt het belang van elk individu beschermt en ondersteunt ofwel een principe van wederzijdse solidariteit en steun. Dat gezegd hebbende vind ik het toch een moedige en dappere poging van Rob, Dilan en Henri, ofwel de drie van Den Haag. Maar ze zullen gaandeweg meer en meer gaan beseffen dat waar gehakt wordt spaanders vallen. Een tip: misschien is het in die zin slim om alsnog Jesse Klaver als een soort D’Artagnan toe te voegen. Dat vraagt wel om opofferingsgezindheid van Dilan, maar ja, zover is zij nog lang niet.
Intussen krijgen Rob, Dilan en Henri in het NOS-journaal steun van een beschaafde oudere dame. In het NOS-journaal zei deze dame, die op straat werd geïnterviewd, dat het fijn is dat nu nette en jongere mensen het land gaan besturen. Dat vindt ze verademend. En daar heeft ze helemaal gelijk aan. Kijk maar naar die landen waar oude gerimpelde oorlogszuchtige mannen aan de macht zijn. Dat we dankzij deze booswichten meer geld moeten gaan storten in de defensiepot vindt ze geen obstakel, ook niet als het pijn gaat doen in onze portemonnee. Ik vind dat ook geen obstakel.
Al realiseer ik me dat het een bodemloze pot is, want oorlog voeren en machtswellust is van alle tijden, anders lees de geschiedenisboeken er nog maar eens op na. Het is niet anders. Ik gun de drie politici een mooie start, maar het veel meer geld in de bodemloze defensiepot stoppen gaat wel bij een grote groep mensen veel pijn doen. Het gemak waarmee de keuze om in de zorg en sociale zekerheid fors te gaan snijden vind ik teleurstellend, terwijl de VVD stokpaardjes zoals de hypotheekrenteaftrek, kom niet aan de rijken en nog meer asfalt wel met gemak overeind blijven. ‘Aan de slag' klinkt jammer genoeg niet als 'een voor allen en allen voor een'. En snakt de goegemeente daar niet naar?
