Buenos Dias vanuit Fuengirola waar ik alweer twee weken vertoef. Net als thuis gaat ook hier de tijd even rap, ofschoon het verblijf anders voelt. Zeker bij het opstaan is de lucht al blauw gekleurd met hier en daar een schapenwolkje. Als ik dit schrijf, is het zaterdagmorgen. Het koffiezetapparaat pruttelt zachtjes en dat is anders dan thuis waar mijn espressomachine meer het geluid maakt van een grasmaaier. Eerst maar eens een kopje koffie drinken op het balkon en dan een plan maken voor deze dag. Nou ja, plan maken? Niks hoeft, gewoon alles op zijn Spaans. Spanjaarden zeggen vaak: ‘manana’, toch?
In het zwembad zijn twee uitslovers al vroeg baantjes aan het trekken, terwijl het zonlicht nog niet eens het koude water had beroerd. Ik vermoed dat mijn zwembroek deze reis werkloos blijft, omdat het water niet is verwarmd. Werkloos? Dat geldt overigens niet voor mijn reservebril, maar dat komt nog. Van andere gasten hoorde ik dat - gelet op de wereldwijde oorlogsdreiging - de beheerder van het appartementengebouw zuinig met de energie wil omgaan. De hand van die idioot, die zichzelf roomser dan de paus durft te noemen, reikt ver.
Intussen klimt de zon hoger en hoger en steeg de temperatuur tot zo'n 23 graden. Eerst even boodschappen doen bij supermercado Mercadona en dan een lange boulevardwandeling langs de kabbelende azuurblauwe zee. Ik moet wel zorgen dat ik vanochtend 10.000 stappen maak, want vanmiddag vind ik het te warm om te wandelen, dan lonkt het ligbed aan het zwembad. Voor even trouwens. Ik ben nogal ongedurig. Meestal heb ik na een klein uurtje genoeg van het apathisch liggen op zo'n ligbed. Een boekje lezen gaat meestal moeizaam omdat mijn ogen niet meewerken. Maar deze zaterdag was wel een bijzondere ervaring. Ik wilde een parasol opzetten om in de schaduw te kunnen liggen. Dat is voor mij al een hele klus. Toch gelukt.
Tevreden ging ik op het ligbed liggen en hoorde onder mij iets kraken. Mijn bril. Nou ja, dat was mijn bril. Het linkerpootje lag er verloren bij, terwijl het rechterpoot helemaal krom stond. Nee, niet van de reuma! En dan komt mijn reservebril in beeld die ik bij toeval had meegenomen. Alleen was het niet de goede reservebril. A la, een kniesoor die daarop let. Trouwens scherp zien gaat al een poos niet meer.
Nu zijn er veel opticiens in Fuengirola. Maar hoe zeg ik in het Spaans dat mijn bril kaduuk is? Met Google Translate natuurlijk. Vervolgens ging ik naar de opticien. Dat klusje is zo geklaard, toch? Niet dus. Op zaterdagmiddag doen ze tot maandagochtend al hun brillen in een brillenkoker. Op een na. Ik met goede moed naar binnen. ‘Mis gafas están rotas, ¿pueden repararlos’? De jongedame hoorde wel dat ik geen Spanjaard was. Ze glimlachte en keek zogenaamd kritisch naar de gehavende bril en zei al heel snel:"No, it's broken. Sorry for that”. Kennelijk had ze er geen zin meer in om mij van een soort van Jules de Corte syndroom te verlossen. Het was ook al laat in de middag. Buenos Dias! En jullie horen nog!
