De tijd staat even stil!

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand? 

Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen probleem? Ik woon vier hoog en om de paar maanden komt de glazenwasser op een hoogwerker langs om de ramen aan de buitenkant te zemen. Niet dat het helpt, maar toch. Ik bedoel maar! Het kan dus wel. 

Het is nu de bedoeling dat monteurs, die bij tijd zijn, eens op twintig meter hoogte een kijkje gaan nemen. Maar dat is nog niet gelukt, omdat de Arbowet dat simpelweg tegenhoudt. In de Arbowet staat dat de veiligheid van mensen boven alles gaat en laat nou de toegang tot de toren om het uurwerk weer te laten lopen niet voldoen aan de veiligheidseisen. Tja, er springen mensen aan nog te openen parachutes uit een vliegtuigje. Er is in VS een ongeleid projectiel die alles doet wat bij veiligheidswet is verboden. En dat mag allemaal wel.

De wijzers van de stationsklok zijn voorlopig op precies twaalf uur gezet, dit om vergissingen te voorkomen. Wat daar mee wordt bedoeld is mij niet helemaal duidelijk. Ik kijk niet meer op die klok die niet bij tijd is. Wanneer de stationsklok weer wel bij de tijd is, is ongewis. De verwachting is dat er vlak voor de zomer er meer duidelijkheid komt. Tot die tijd zou de Koninklijke Eijsbouts misschien intussen het uurwerk van die idiote president van de VS voorgoed stil kunnen zetten, zodat we daar ons geen seconde meer druk over hoeven te maken! 

Het nieuwe oud

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden.

Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos.

Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek liever positieve kanten aan van het ouder worden. Zo moeten we een voorbeeld nemen aan Picasso. Ik weet niet of ik dat nou zo’n geslaagd voorbeeld vind. Als ik aan hem een voorbeeld zou moeten nemen, dan heb ik iets niet goed gedaan. Maar daar is het nu te laat voor. Of kan het nog wel? Als ik misschien in termen van nieuw oud ga denken. 

Hoogleraar Tineke Abma heeft namelijk haar boek de titel ‘Nieuw Oud’ meegegeven. En vooral gekeken vanuit een waarderende blik op oudere mensen, dit omdat jeugdig zijn tegenwoordig de huidige norm is. We zijn het liefst jong en hebben negatieve associaties bij ouderdom. Vandaar dat het druk is bij de cosmetisch chirurg, ook een soort van Picasso. 

Ouderen zeggen vaak dat 'de ander' oud is. Dat zeg ik ook altijd. Toch zijn in de algemene beeldvorming wij 'ouderen' grijs en hulpbehoevend. Wij ouderen kijken graag naar series op Omroep Max. Ik ook trouwens. Er zijn dus heel veel grijze duiven. Het Centraal Bureau voor de Statistiek spreekt van een toenemende 'grijze druk'. In haar boek spreken hedendaagse ouderen zich uit. Hedy d'Ancona (87) noemt het oud zijn 'zachte uitsluiting'. Oud-politicus Jan Pronk (85) viel het op dat hij alleen nog wordt benaderd over het verleden.''

Tja, het is toch ook zo, want de toekomst legt het af tegen het verleden. Toch noemt de auteur ons de 'nieuwe ouderen'. Misschien een troost. Maar waarin verschillen wij van de oudere ouderen? De auteur: "De nieuwe ouderen leven in een onderhandelingssamenleving. Daarin kom je voor jezelf op. Bovendien zijn ouderen ook nog eens reisvaardiger geworden”. Vertel mij wat. En zo worden we volgens Tineke Abma op een andere manier oud. Zet je een andere bril op, dan zie je andere dingen, voegt ze eraan toe. Nou Tineke, ik koop regelmatig een nieuwe bril. Alleen het zicht wordt er niet veel beter op en de kwaaltjes niet minder. Hoezo ben ik het nieuwe oud?