PARDOES

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand?  Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen problee...

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden. Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos. Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek li...