PARDOES

Het jaar 2023 nadert de finish. Het was een jaar vol kleerscheuren. Wat zeg ik: de kleerscheuren worden alsmaar talrijker. En ik zie alsnog geen kleermaker die dit kan herstellen. De vier aspirant-kleermakers die nu met naald en draad aan de slag gaan in het naaiatelier van Plasterk zie ik de kleerscheuren zeker niet herstellen. Daarvoor gebruiken ze teveel zwart-wit garen. Eigenlijk voel ik me ook wel een beetje een kleermaker wanneer ik mijn columns aan het schrijven ben. Intussen ben ik daarmee ook op weg naar de finish van dit jaar. Soms was het hordelopen om een onderwerp te vinden wat er in mijn ogen toe deed. Dat viel niet altijd mee, ik ben tenslotte geen Femke Bol die met het grootste gemak op de atletiekbaan alle hordes neemt om aan de finish ook nog eens een uitbundige lach op haar gezicht te toveren. De lach! Het is als balsem voor de ziel. We zouden meer moeten lachen net als Janny en André in de tv-serie ‘Denkend aan Zwitserland'. Want een jaar is zo voorbij. Het is a...

Zo af en toe loop ik in huis een beetje te ijsberen. IJsberen! Je kent het vast wel: ijsberen over iets wat niet wil lukken. Nu was het ook wel ijsberenweer, want buiten was het nat, koud en guur. Dus draaide ik de thermostaat wat hoger en nestelde me achter mijn laptop voor het schrijven van een nieuwe column voor het regionale  radioprogramma ‘Daar zijn we weer’. Dit keer was het geen gemakkelijke opgave. En dat komt niet omdat er niets gebeurt. Nee, er gebeurt heel veel in de  wereld. Er gebeurt meer dan goed is voor mijn gemoedsrust.  Ik zat al bijna een uurtje achter mijn laptop en had een woord bedacht. Intussen had ik een van sinterklaas gekregen melkchocoladeletter verorberd. Maar om nou een column te gaan schrijven over salami vond ik toch een beetje vreemd. Maar ook weer niet. Het toeval wil dat ik een boek aan het lezen ben met de wonderlijke titel ‘Salami'. Het lezen van boeken doe ik altijd op bed. Mijn ritueel is om dagelijks een half uurtje te lezen a...

Afgelopen zaterdag was ik op weg naar de pepernotenwinkel in de Vughterstraat. In het centrum was het gezellig druk. Een roetveeg pieten muziekske speelde leuke sinterklaasliedjes. Niets aan de hand dus. Het voelde alsof er helemaal geen aardbeving van zes op de Schaal van Richter ons land had getroffen. In de pepernotenwinkel trof ik een veelkleurig palet pepernoten aan van mintgroen tot okergeel. Ook de smaken waren talrijk. Van brownie tot karamel-zeezout en van kokos tot een echte feestmix. Ik weet nog dat vroeger de pepernoten smaakte zoals eruit zagen: gewoon kruimelig, droog en bruin. Heel gek, maar het eerste wat ik dacht: wat zal Geert Wilders hiervan vinden? Ik denk helemaal niks, want hij wil dat alles weer wordt zoals vroeger. Gewoon iedere dag ‘s avonds om zes uur spruitjes, aardappels, een gehaktbal met jus eten. In de winkel was het druk met pepernootliefhebbers, die net als ik, ook geen keus konden maken. Wat had ik graag in de hoofden van deze winkelende mensen willen ...

De goedheiligman is weer ons land, Hij is met de stoomboot gekomen vanuit het zonnige Spanje. En nu vertoeft de goedheiligman in ons natte polderland waar het politieke landschap wel heel erg zwart-wit is geworden. Gelukszoekers, vluchtelingen en asielzoekers krijgen nu de zwarte piet ofwel de roe omdat ze stout zijn geweest om zomaar naar ons land te komen. Het sinterklaasliedje: ‘het is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, ik zal eens vragen naar zijn naam’ is nu wel heel toepasselijk. Maar gelukkig: het liedje gaat over sinterklaas zelf. Afgelopen zondag deed hij onze stad aan die meer en meer PVV kleurt. Dit keer kwam de goedheiligman niet met de ronkende stoomboot naar Den Bosch. Dat was, geloof ik, een te dure grap. Of was er een andere reden? Ik hoorde dat protestgroep kick-out Zwarte Piet van plan was om sinterklaasfeestje voor kinderen te verstoren. Wat waar is weet niet. Ik weet niet zo goed meer wat ik nou wel of niet waar is. Ook in de verkiezingsdebatten is geble...

Op de elfde van de elfde is het carnaval weer op de kaart gezet. En hoe! Rond de klok van tien uur kleurde het centrum al roodwitgeel. Het leek wel of mensen als een hardwerkende mierenhoop uit allerlei hoeken en gaten waren gekropen, op weg naar de Parade. Immers het goudgele bier lonkte, maar ook het met elkaar gezellig hebben in deze schokkende tijden.Tegen beter weten in liep ik tegen half elf ook richting de Parade. Niemand lette op mij. Ik voelde ook geen echte verbondenheid, want ik was niet roodwitgeel uitgedost. En dat hoort niet, maar ja: ik kon mijn carnavalssjaal niet vinden. Terwijl ik een volbloed Bosschenaar en oud carnavalsvierder ben voelde ik me even niet thuis in mijn eigen stad, maar mijn nieuwsgierigheid won het.  Hoe dichter ik bij de Parade kwam hoe voller het werd. De sfeer was uitbundig, iedereen was op een of andere manier met elkaar verbonden. Het zonnetje kleurde net als het bier goudgeel, bier dat al rijkelijk vloeide. Dat begon al bij café de Unie...

Het is alweer een week geleden dat de klok een uur is teruggezet. Toch heb ik er niemand over gehoord. We zijn er natuurlijk na al die jaren aan gewend geraakt. Het is ook niet iets om van slag te raken. Afgelopen zaterdagnacht om precies 03.00 uur ging de kleine wijzer terug van 3 naar 2. Zo simpel is het. Nou ja simpel, ik moest zondagochtend nog wel alle klokken in huis een uurtje terugzetten. En dat lukt wel. Alleen tijdsdisplay aanpassen op oven is wel een dingetje. Ik druk allerlei knopjes en ineens staat de oven zomaar op 200 graden en gaat het lichtje in de oven branden. Gedoe dus. Met dank aan de wintertijd - ofschoon het herfst is en de bladeren als rijpe kastanjes van de bomen vallen - is het al vroeg donker.  Maar wat levert de wintertijd  - buiten dat ik voor één nacht een extra uurtje heb - mij nou echt op? Aan dat extra uurtje heb ik midden in de nacht helemaal niets. De nacht is voor de nachtbrakers en dat ben ik al lang niet meer. En stel dat ik wel wakker wa...

Over een kleine maand zijn er in ons land van dominees en kooplui weer verkiezingen. Maar liefst 26 partijen doen een gooi naar de gunst van de kiezer. Het moet niet gekker worden. De meeste partijen zeggen me niets én daar wil ik het graag bij houden. Wel vind ik het aardig om een aantal slogans van de hoofdrolspelers de revue te laten passeren en eventuele verbindingen te zoeken. Ik begin bij het NSC, de nieuwe partij van Pieter Omtzigt. Pieter heeft zijn schare eerst heel lang op de proef gesteld met doet ie het of doet ie het niet. Na een stilteperiode daalde hij uiteindelijk de Sinaïberg af om het voor velen het verlossende jawoord te verkondigen. Afgelopen week presenteerde hij zijn programma met als titel: ‘Tijd voor herstel’. Het klinkt niet heel origineel, eerder saai. Alsof een dokter tegen mij zegt: je moet wel de tijd nemen om beter te worden. Dus vraag ik me af of Pieter Omtzigt al helemaal beter is, want hij weet - vind ik - niet zo goed wat hij wil. Frans Timmermans daa...

Ik wilde deze column lichtvoetig beginnen én vooral lichtvoetig eindigen. Gewoon over iets leuks schrijven, over de kleine dagelijkse beslommeringen. Maar de alledaagse beslommeringen zijn nu verre van leuk. Sinds vorige week spookt alsmaar het liedje ‘Voordat de bom valt’, van Doe Maar, door mijn hoofd. Je kunt vast nog wel het refrein terughalen in je geheugen:  'Want als de bom valt, dan lig ik in m’n nette pak, diploma’s en m’n cheques op zak, mijn polis en mijn woordenschat, a-oei!, onder de flatgebouwen van de stad naast jou’. Het is een liedje uit 1982 en is ruim veertig jaar later heel actueel. Ook zei ik in mijn vorige column dat de geest uit de fles is en wij ongewild worden meegesleurd in een absurde oorlog tussen Israël en Hamas. Iedere dag, bijna van minuut tot minuut, horen we precies wat er gebeurt ergens op het slagveld. Hoeveel doden er zijn gevallen, hoeveel gebouwen er in puin zijn geschoten. Dan is er nog die andere oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Die o...

De week gaat als een tgv. Ik heb 's ochtends de digitale krant amper gelezen of het avondeten staat weer lonkend op tafel. Om nog maar te zwijgen over het moment dat ik naar bed ga. Iedere keer wanneer ik op de bedrand ga zitten om mijn sokken uit te doen zeg ik tegen mezelf: voor mijn gevoel zat ik hier een kwartier geleden ook al. Met een hoofd vol van wat de dag mij heeft verteld en gebracht vlei ik me neer. Ik pak dan een boek om in te verdwalen om zo de dag achter de horizon te laten verdwijnen. De radio staat zachtjes op 4, de klassieke zender.  Om middernacht hoor ik nog even het nieuws aan alvorens vredelievende violen met hun strijkstok de snaren gaan beroeren. Eigenlijk luister ik maar half naar wat de nieuwslezer te melden heeft. Het is geen feest om nog naar een nieuwsbulletin te luisteren nu er alsmaar groter wordende oorlogen woeden waar ook wij steeds meer in verstrikt raken. Uit onmacht worden er miljarden gepompt in oorlogsmateriaal. Kortom, de geest is uit de fles...

‘ Vallen, opstaan en weer doorgaan’. Dat zingt Herman van Veen in zijn liedje ‘Opzij, opzij, opzij’. Nu is Herman ook niet meer de jongste, maar het lukt hem nog steeds om weer op te staan en door te gaan. Maar dat is geen vanzelfsprekendheid meer bij vooral oudere mensen. Ik hoorde op de radio dat er dagelijks 17 oudere mensen overlijden nadat ze zijn gevallen. En dat aantal groeit jaarlijks omdat er steeds meer ouderen ons land bevolken. Kennelijk kan een val zo maar je einde inluiden. Nou moet je natuurlijk ergens aan overlijden, want we kunnen niet steeds weer opstaan en weer doorgaan, beste Herman. Het is wat het is. Ik hoor ook bij de ouderengroep, maar soms word ik wel een beetje tureluurs van ouderen om me heen. Afgelopen zondagmiddag was ik naar het Noordbrabants museum getogen om naar de tentoonstelling van de Belgische familie Brueghel te gaan kijken.  Ik stond vlakbij de speciale toegang naar de tentoonstelling even stil, want ik kreeg mijn Museumkaart niet uit mijn por...

Ik las in de krant dat de fractie van de BBB in Noord-Brabant wel wat ziet in een autoloze zondag in de provincie. Deze partij denkt dat een dag waarop geen auto’s rijden ‘goed is voor de saamhorigheid van bewoners en bezoekers’, die dan alle ruimte krijgen om op straat allerlei activiteiten te ondernemen. Het moet niet gekker worden, dacht ik. Maar ja, de BBB klets wel meer uit haar nek, zeker als je als partij in de oppositie zit en aandacht wil in de media. En aandacht krijgen ze. De bazin van de BBB schuift regelmatig aan bij een talkshow om haar gezwam, pardon haar mening al dan niet zingend, luister bij te zetten.   Op Prinsjesdag viel Caroline van der Plas ook weer op. Dit keer omdat ze was gehuld  in een zwarte rouwjurk met op haar hoofd een grote zwarte western hoed. Ik herinner me nog dat Johnny Cash ook altijd zwart droeg. Caroline zou zo een zus van hem kunnen zijn, tenminste als hij een zus had. Maar dat kan het tv-programma ‘DNA onbekend’ vast wel uitzoeken. Caro...

Zo af en toe speel ik voor coach. Nee, niet als lifestyle coach, burnoutcoach  of voedingscoach. Nee, ik ben gewoon een doe-het-zelf coach. Ik coach - indien nodig - gewoon mijzelf. Hierbij word ik geïnspireerd door het liedje 'Zoek je zelf broeder, vind je zelf broeder van Koot & Bie. Maar ik ben, denk ik, van het uitstervend ras. Ik las namelijk in de krant dat veel mensen niet meer hun leven in elkaar kunnen knutselen zonder een of andere coach te raadplegen. Immers, het aantal coaches is de laatste jaren enorm toegenomen. Er is nu voor alles een coach voorhanden. Van hoe ‘strik ik mijn schoenen’ tot ‘mijn broek zit te strak'. Coach zijn is een vrij beroep. Iedereen kan zonder enig verstand ergens van te hebben zomaar coach worden. In ons land zijn inmiddels 105.000 coaches actief ofwel één coach op gemiddeld 200 mensen. De meeste coaches richten zich op de fysieke en mentale gezondheid van mensen. Daar valt voor de Zzp-coach in financiële zin het meest te halen, gemidde...

Op 13 januari volgend jaar gaat in het DeLaMar theater een nieuwe versie van de rockmusical Jesus Christ Superstar in première. De rockmusical ging voor het eerst in 1970 in Londen in première En zo hebben in al die jaren heel veel mensen, waaronder ik, de musical vast al eens gezien. In het theater, op het filmdoek of op tv. Nog steeds is deze rockmusical populair. Ieder jaar komt op donderdag voor Pasen het verhaal op tv weer terug en wordt Jesus - omdat het volk dat wil - uiteindelijk aan het kruis genageld. Waarom vertel ik dit? Dat komt door Pieter Omtzigt. Niet omdat ik hem aan het kruis genageld wil zien, daarvoor vind ik hem te sympathiek. Nee, dat komt omdat afgelopen zondagavond rond de klok van tien de lucht hemelsblauw kleurde.  Pieter Omtzigt kondigde namelijk op dat moment een blijde gebeurtenis aan. Hij gaat deelnemen aan de verkiezingen in november, ofschoon hij zijn schare wel lang in spanning heeft gehouden. Ik vermoed dat er een zucht van verlichting ging door ve...

Afgelopen zondag was ik er helemaal klaar mee. Terwijl ik op het festivalterrein van de Boulevard in tent blauw naar een indrukwekkende dansvoorstelling met de titel 'Ons lot' keek kletterde de regen op het tentdoek. Even dacht ik: het hoort bij de voorstelling. Dat had gekund, want de Molukse dansers worstelden zich, in mijn beleving, door de jungle op weg naar een betere horizon. Dat wil ik ook en boekte na de voorstelling een vliegticket naar Lissabon, daar waar de lucht blauw is en de zon een abonnement heeft op gemiddeld 30 graden. Nu heb ik de mazzel dat ik gastvrije familie heb wonen vlakbij Lissabon, aan de overkant van de Taag. Zoals gewoonlijk zat het vliegtuig van Transavia bijna mudvol. Van vliegschaamte is er bij heel veel mensen geen sprake, ook bij mij niet. Al begint het bij mij wel steeds meer te wringen. Niet alleen om het klimaat, maar ook om de minimale beenruimte die je hebt in een vliegtuig. Alsof je als een circusact wordt opgevouwen in een keukenkastje. ...

De zomer plenst met bakken naar beneden. Mensen die op een camping vertoeven verlangen naar een sneldroger waar je normaal gesproken de natte was in stopt. Uit wanhoop gaat men op zoek naar een lastminute naar een warm land aan de Middellandse zee. Al is het veertig graden daar, het maakt niet uit. Wij Nederlanders mopperen toch wel: of het nou koud, regenachtig of heet is. Zelfs Rhodos doet een oproep om naar hun brandend zand af te reizen. Meestal staat een lastminute voor een leuke aanbieding, maar nu niet. Je moet nu wel de volle mep betalen. Geen probleem, want thuisblijven in ons natte land is geen optie. Zelfs de ‘B&B Vol Liefde’, een serie op RTL4, houdt mensen niet thuis. Ja, de ‘B&B Vol Liefde’. Tot vorige week had ik nog nooit van deze tv-serie gehoord. Vreemd eigenlijk, want ik ben bijna van alles op de hoogte. Dat moet ik natuurlijk ook wel als columnist. Bijna iedereen heeft het over dit programma. De serie is al sinds 2021 op tv. Maar plotsklaps is deze serie ken...

           Ik vond vroeger fikkie stoken wel leuk en spannend. Het was ook wel een beetje stoer. Niet dat ik vroeger stoer was, maar een vuurtje stoken kon ik wel aan. Met een paar vriendjes uit de buurt sprokkelden we na schooltijd takken bij elkaar, daarvoor gingen we naar het park vlak ookbij ons in de buurt. Daarna op zoek naar een plek om het vuurtje te ontsteken. Dat lukte nooit meteen, meestal was er wel een heel doosje lucifers voor nodig, want de wind was altijd spelbreker. Uiteindelijk vatte de bij elkaar gesprokkelde takken vlam en maakten we een dansje rond het vuurtje. Het bleef altijd bij een vuurtje, want we zouden dun in de broek doen als het vuurtje vuur zou worden. Stel dat we dan de sirene zouden horen van de gealarmeerde brandweer. O, wat zouden wij op ons lazer krijgen. We hadden immers tegen onze ouders gezegd dat we een potje gingen voetballen. Dus fikkie stoken moest een onschuldig vermaak blijven. Maar fikkie stoken ...

Van Wapse had ik nooit gehoord. Misschien kun je dit woord leggen bij het woordspel Wurdian. Daar kun je namelijk de gekste woorden aanleggen. Je zegt bijvoorbeeld: ik ben van de wap en daar ben ik van gaan wapse. Ik bedoel maar. Nee, het ging over het Drentse dorpje Wapse aan de rand van het Nationaal park Drents Friese-Wold. Er wonen zo’n 655 inwoners. Er gebeurt nooit wat, totdat een boze wolf afgelopen zondag het dorp bezocht. De wolf heeft vast gedacht dat er ergens in het dorp wel schapen in de wei zouden dartelen waar hij zich te buiten aan kon gaan. Alleen had de wolf buiten de schapenboer gerekend die zijn arme schaapjes wilde beschermen. Met een schep en hooivork probeerde hij de bloeddorstige wolf te verjagen, maar de wolf beet van zich af oftewel hij beet de schapenboer in zijn arm. Uitzonderlijk, want een wolf had nog nooit een mens gebeten. En wat doe je met een wolf die een mens bijt? De burgemeester van het dorp, die toevallig met zijn achternaam Jager heet, nam een klo...

Afgelopen donderdag wilde ik - na natuurlijk eerst een kopje koffie tot me te hebben genomen - de stofzuiger weer eens zijn stofzuigwerk laten doen. Of is het haar stofzuigwerk? Niet belangrijk, want een stofzuiger is non binair net als Raven van Dorst. Stofzuigen is niet mijn hobby, het is altijd zo’n takkeherrie. Maar het was nodig, want er lag overal stof. Waar al die stof steeds weer vandaan komt is mij een raadsel. Even dacht ik om alle ramen op te zetten zodat storm Poly kon huishouden. Toch niet gedaan, want ik vermoed dat er dan nog meer stof naar binnen was gewaaid. Poly, leuke naam trouwens voor een storm. Heel vriendelijk was Poly niet. Poly was een meester in het her en der omzagen van bomen. Nu vallen bij een heftige storm helaas altijd slachtoffers. Eurocommissaris Frans Timmermans opperde het idee om een Europese herdenkingsdag in het leven te roepen voor klimaatslachtoffers. Niet heel origineel, want volgens mij kun je van elke dag wel een herdenkingsdag maken. Terwijl...

In mijn vorige column schreef ik over Rachna Lipman, raadslid in het Bossche namens het CDA. Ze zorgde voor wat reuring, terwijl de mussen door de hitte bijna van het dak vielen. En dit keer ging niet over het gesol met de boeren, want dat zou je kunnen verwachten. De boeren zijn immers heilig bij het CDA, een boer kan bij die partij een boer laten zonder hierop te worden aangesproken. Maar de boeren houden niet zoveel meer van het CDA. Die boeren toch, wat moet je er zo langzaamaan mee? Maar ja, wat zouden we, als ik Caroline van der Plas moet geloven, zonder de boer zijn? Dan kunnen we de boerenkool geen boerenkool meer noemen. En ook de boerenmetworst gaat dan in de ban. Wat zeg je dan bij de (vegetarische) slager: heeft u voor mij een ons zonderboerenmetworst? Dat is dan ook weer jammer. Maar ik dwaal van wat ik wil schrijven, om te beginnen bij Rachna Lipman. Rachna maakt zich nogal druk om de fietschaos in het weekend in het centrum. Ze vindt dat geen visitekaartje voor onze st...

Terwijl ik achter mijn laptop inspiratieloos naar buiten zat te staren dacht ik: waar haal ik de inspiratie voor een column vandaan? Drie weken Fuengirola hadden mijn hoofd loom gemaakt, maar dat was ook niet zo gek met al die warme dagen. Bovendien heb ik ook niet iets spannends beleefd wat mij triggerde. Elke ochtend ging ik een cortado koffie drinken bij bar Ana. Een cortado kost 1,00 euro. Ja, je leest het goed. Kom er maar een om in ons land. Bar Ana is een authentiek klein Spaans etablissement. Binnen staat een bar uit het jaar nul. Er is een klein vierkante meter keukentje waar de hap van de dag wordt gemaakt voor de prijs van 5 euro. Bijvoorbeeld albondigas, dat zijn Spaanse gehaktballetjes in tomatensaus. Het terras zit bijna altijd vol met Spaanse pensionado's die druk met elkaar in gesprek zijn over wat hun bezighoudt. Dat zou voer moeten zijn voor een column, maar ik spreek geen woord Spaans. Dat schiet dus niet op. Wat nu? Waar haal ik mijn inspiratie vandaan? Ik lees ...

We kunnen een nieuw woord toevoegen aan onze rijke woordenschat. Dat woord is ‘graaiflatie’. Het woord komt uit de koker van een paar slimme economen van de Rabobank. Na inflatie, deflatie is er nu de graaiflatie. De Dikke van Dale zal er vast blij mee zijn. Graaiflatie is een samengesteld woord dat wordt gebruikt om een economische situatie te beschrijven waarbij de prijzen van goederen en diensten stijgen, terwijl de koopkracht van het geld afneemt. Dat hebben slimme economen na onderzoek vastgesteld. Je moet het maar bedenken. Ik zou het gewoon ordinair graaien blijven noemen, want dat is het toch? Zo kun je natuurlijk veel samengestelde woorden bedenken. Bijvoorbeeld van denken en doen zou je ook een woord kunnen maken. V aak hoor ik iemand zeggen: ik denk dat ik dat ga doen. Dat heet 'denkdoen'. Maar in de praktijk loopt het meestal anders en doen we niet aan denkdoen. We klagen wel over de oplopende prijzen, maar intussen kopen we gewoon de steeds duurder wordende boodsch...

  Ik ga het maar eens over de duiven hebben. In ons land zijn er in mijn beleving veel te veel duiven. Er zijn ook teveel mensen in ons kleine kikkerland, maar daar hoor ik bijna niemand over. Terug naar de duiven. Van de week zaten er twee duiven op de rand van ons balkon te koeren, waarschijnlijk een verliefd setje. Vervolgens schijten ze van plezier de boel onder met die smerige witte smurrie en weg zijn ze. En op mijn balkon ligt dan op diverse plekken duivenpoep. Daar kan ik nou chagrijnig van worden. Ik word niet snel chagrijnig, maar dan wel. Een duif wordt ook wel  een vredesduif genoemd. Daar snap ik niks van. Het zijn nare onbeschofte beesten die bepaald geen vrede brengen. Ze zijn zo brutaal als de neten. Laatst zat ik op een bankje in het park een boterhammetje te eten en ja hoor daar waren ze weer. Dit keer met z’n drieën en maar treiteren en uitdagen. Ze zijn altijd als de kippen bij. Nu vind ik in tegenstelling tot duiven kippen wat sympathieker, want die leggen...

Ik vermoed dat je wel hebt meegekregen dat gorilla Bokito uit Diergaarde Blijdorp op 27-jarige leeftijd is doodgegaan. Hij is dus doodgegaan, dat klinkt anders dan hij is overleden. Maar het komt wel op hetzelfde neer. Bokito was al een paar dagen ziek, hij had blijkbaar hartzeer. De arts van Blijdorp had nog wel de mest van de gorilla onderzocht om te zien wat er aan de hand was, maar dat mocht niet meer baten. In de dierentuin was droefheid alom troef. Alle gorilla's waren van slag, want hoe moet het nu verder zonder Bokito. Maar dat gaat vast lukken. Immers, Bokito was geen lieverdje. Hij is wereldberoemd, dat wel, dankzij zijn onbezonnen actie in 2007. Bokito ontsnapte uit zijn verblijf en joeg iedereen in zijn buurt de stuipen op het lijf. Een vrouw die hem bewonderde sleurde hij mee en raakte zwaargewond. Over grensoverschrijdend gedrag gesproken! Uiteindelijk werd Bokito door een dierenarts neergeschoten met een verdovingspijltje en de rust in Blijdorp keerde weer. Daarna on...

Het V&D-gebouw staat weer leeg. Het Rijksmonument aan de Schapenmarkt noem ik nog steeds de V&D. Ik kocht er vaak kleren. Misschien wel daarom. Het V&D warenhuis was jarenlang gezichtsbepalend voor de Bossche Markt. Nadat de V&D het loodje had gelegd heeft het lange tijd leeg gestaan. Op zich vind ik dat niet vreemd, want de huurprijs per maand is niet mals. De laatste huurder heeft er bijna twee jaren vertoefd. Het was een grote winkelketen die tegen eeuwigdurende korting kleding aan vooral jonge mensen probeerde te verkopen. Het winstgevend maken van kledingwinkel de KOOPman is - net als Hudson Bay destijds - mislukt. Nu staat het pand opnieuw leeg. Voor hoe lang? Misschien is het een idee om er voor de time-being een Bever&Dasfiliaal (B&D) van te maken. Want zowel bevers als dassen verstoren met hun geknaagd en gegraaf onze infrastructuur. Dus zeg ik: alle dassen en bevers verzamelen en hup naar de Schapenmarkt. Ze zullen daar vast snel wennen, want er is ee...

Een paar grote banken zijn omgevallen of staan op omvallen. Ook verschillende BN’ers zijn omgevallen of staan op omvallen nadat zij zich - zij het jaren geleden - al te mannelijk hebben gedragen. Ze krijgen nu met terugwerkende kracht stokslagen. Dit tot genoegen van Angela de Jong, de zedenpolitieagente van het AD en de talkshow van Eva Jinek. De vreselijke oorlog in Oekraïne, waarbij veel doden vallen, gaat onverminderd door. Het aardbevingsgebied in Turkije wordt geteisterd door overstromingen. In Iran worden schoolkinderen vergiftigd. De rijken worden alsmaar rijker. Zes op de tien huishoudens kunnen niet goed rondkomen van hun inkomen. Grote bedrijven maken superwinsten. Voor onze boodschappen moeten we steeds meer betalen en de BBB wordt uit het niets de grootste partij van ons land. Moet ik nog even doorgaan? Ik vermoed van niet, want dit is al genoeg om niet vrolijk van te worden. Terwijl ik dit schrijf schijnt gelukkig de zon. Daar heeft niemand invloed op. Maar we hebben wel ...