Het Zuiderpark, the place to be

 

Het Zuiderpark was dit jaar the place to be voor ophef en vertier. Normaal is het een bedaard park waar reuring wereldvreemd is, maar nu was alles anders. Daar zorgde creatieve en inspirerende theatermakers wel voor. Ik heb mooie voorstellingen gezien, al werkte de weergoden niet mee. Ook zij acteerden zo af en toe ongevraagd van bovenaf mee om ons te vertellen dat we het klimaatprobleem wel serieus moeten nemen. In het begin liep ik wat onwennig op de houten vlonders mijn rondje over het festivalterrein. Ik miste de intimiteit van de Parade. Dat hoorde ik ook wel om me heen, maar er kwam bij mij al snel een ander ‘samen zijn gevoel’ voor in de plaats. Daar zorgde ook good old Frits, zo’n beetje de Boulevardkomiek, wel voor. In alle vorige jaren regelde hij met humor en kwinkslagen bussen om theaterbezoekers naar de voorstellingen op locatie te vervoeren.  

Gelukkig was niemand in de ban van het nare coronabeestje, maar in de ban van de theatervoorstellingen. Het blijft bijzonder knap dat theatermakers, die vaak met weinig financiële middelen theater moeten realiseren, voorstellingen laten zien en horen die er toe doen. Ze brengen mooie verhalen, ze brengen relevante maatschappelijke thema’s. Dat is toch wat anders dan het ordinaire geld verdienen aan de verkoop van je villa zoals de Oerlemansjes dat in Los Angeles hebben gedaan. Even een winst maken van een slordige vijftig miljoen euro en dan nog zonder blikken of blozen zeggen dat het emotioneel gezien niet gemakkelijk was om de villa met negen badkamers te verkopen. Waar gaat dit in godsnaam nog over? Dit achterlijke verhaal zou een idee kunnen zijn voor een Boulevard theatervoorstelling in 2022. Een voorstelling over hebzucht, over de doorgeslagen walgelijke hang naar het vergaren van nog meer geld om net als Dagobert Duck het geldpakhuis te vullen. Dus op naar 2022! En voor mij is het Boulevardfestival in het Zuiderpark voorlopig the place to be. 

Tenminste als het mag. Er klonk namelijk ook kritiek. Het BD was er als de kippen bij om vlak voor de opening van het festival de kritiek van een paar mensen uit te vergroten in de krant, terwijl er keihard was gewerkt om het festival op deze wijze te organiseren en het voor elkaar te krijgen. Het heeft - denk ik - menig zweetdruppeltje en traantje gekost. Maar wat doet de krant? Op de dag van opening kopte de krant: ‘Festival Boulevard in het Zuiderpark. Leuk die reuring? Of zonde van het gras? Er was kennelijk onvrede bij een paar buurtbewoners. Dus kregen ze van de verslaggeefster een podium in de krant. Het handjevol buurtbewoners is vooral bang dat dit iets structureels gaat worden. ‘Een beetje leven hier is niet erg, maar we willen niet van april tot oktober evenementen voor de deur hebben en dit soort dingen horen in de binnenstad, niet in een park’. Het klonk allemaal nogal heel zuur. Wat jammer dat de verslaggeefster van het BD het belangrijk vond om over dat negatieve geklets te berichten zo vlak voor de opening van festival, terwijl we juist in een wereld vol ongemak verlangen naar meer positieve reuring. En daar heeft het theaterfestival in het Zuiderpark ruimschoots in voorzien. En dat gras dan? Dat overleeft het wel, dat is sterker dan de mensheid!