Hasta luego!
Vorige week zondag beleefde ik mijn laatste vakantiedag in Fuengirola. Nog een keer langs de oneindig lange boulevard slenteren. Op een bankje nog een keer de geur van de zeelucht inademen en naar de onvermoeibaar kabbelende golven kijken. Genieten van de gilletjes als mensen met hun voeten de zee proeven. Het klinkt best nostalgisch, maar toch. Het is wel weer voorbij die mooie zomermaand in het Spaanse Andalusië. Één hele maand. Toen ik op 14 september in Eindhoven in het vliegtuig stapte dacht ik: een maand, dat is lang. Edoch, een maand gaat even snel voorbij als een vliegende, brutale zeemeeuw in Fuengirola. Want brutaal is de zeemeeuw. Als je even niet alert bent, jat een zeemeeuw gewoon het ontbijt van je bordje op het balkon. Maar ach, dat zijn nou eenmaal de wetten van de natuur. Op de laatste zondag in Fuengirola mijmer ik op mijn balkon, onder het genot van een cortado en lekkernij, over mijn maand Fuengirola. Iedere dag ontwaakte ik, terwijl de zon hoger klom, ...