Vanaf mijn balkon in een zonnig Fuengirola een buenos dias. En ja, ik heb een korte broek en een shirt met korte mouwen aan. Het kan, om met Rob Jetten te spreken. En morgen zien we wel weer. Daarover gesproken. De komende dagen is er geen Spaans weer voorspeld. Ongekend zeggen ze hier, maar alles in de wereld is helaas ongekend met de mafketels in Israël en de VS. Zij die van God los zijn, durven zich te beroepen op God, wie het dan ook moge zijn. Genoeg hierover.
De zat kennelijk iets wat aandacht vroeg bij de security en dus liep mijn rugzak via een ander spoor naar de controleur, een beginnende veiligheidsbeambte net droog achter de oren. Uit mijn rugzak haalde hij een paar witte bijna afgedragen onschuldige sneakers en bekeek ze aandachtig. Hij wist er niet zo goed raad mee. Er zou iets chemisch in de schoenen zitten.
Bent u misschien ergens in getrapt? Nee, ik mag van mijn vrouw nergens intrappen. Als er thuis onaangekondigd wordt aangebeld zegt ze: niet open doen! Maar dat bedoelde hij niet. Enfin, na tien minuten werd er een stoere marechaussee bijgehaald. Die wist er uiteindelijk ook geen raad mee. Opnieuw de vraag of ik ergens was ingetrapt. Nee, ik heb nergens ingetrapt. Deze sneakers staan al een half jaar werkloos in de kast, zei ik. Oké, het zal wel niets bijzonders zijn. Na een kwartier mocht ik dan naar de vertrekhal.
Bij de gate stond in zone 1 een jonge vrouw voor me met ja: een huilende baby. Hopelijk zit ze niet vlakbij in het vliegtuig, dacht ik nog. En jawel hoor, precies een rij achter mij. De hele vlucht heeft de baby met kleine onderbrekingen gejankt. Weet dat kind dat ie in vliegtuig zit. Om het een beetje in de hand te houden ging ze ook nog eens vlak voor mijn neus heupwiegend in het gangpad staan om haar kind enigszins tot bedaren te brengen.
Ik verlangde na een uur vliegen al naar een zachte landing in Malaga. Nog effe geduld. Maar eenmaal op mijn vertrouwde adres in Fuengirola was ik de vliegreis snel vergeten. Kijkend naar een relaxte zee bestelde ik bij strandtent El Rincon sardines. Ze smaakten heerlijk. Het leven in het Spaanse land voelt weer goed. En ook ben ik blij dat Spanje een premier heeft die tenminste zijn ballen heeft getoond tegen die mafketels uit de VS. Je hoort nog van me. Buenos dias!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten