Opgelucht

Er was weer eens een NAVO-top. Alle hotemetoten waren dit keer in Ankara, de hoofdstad van Turkije. Schreeuwlelijk Erdogan, die ook geen tegenspraak duldt, was de gastheer. Voor iedere regeringsleider had hij bij aanvang van de top een heel bijzonder kadootje, iets dat volledig past in een gewelddadige wereld waar we thans in verkeren. Erdogan was voor het kadootje niet bij een speelgoedwinkel, maar bij een wapenhandelaar wezen shoppen. Hij bood de regeringsleiders een geladen pistool aan. Onze premier heeft het pistool ook aangenomen, misschien heeft hij gedacht dat het een waterpistool was. Maar dat hoef je niet te verwachten van iemand die graag met vuur speelt in zijn eigen land. Gelukkig was hij zo verstandig om het toch maar in Turkije achter te laten.

Spelen met vuur? Dat gebeurt ook dichtbij. In onze overvolle binnenstad sjezen recalcitrante jonge fatbikers als gekken je links en rechts voorbij. En als je er wat van zegt krijg je meteen het k-woord naar je hoofd geslingerd. Iedereen heeft er genoeg van. Er was een fatbike-verbod op handen, maar een bange gemeenteraad schuift de beslissing door naar het najaar. Trouwens het k-woord hoorde ik ook met enige regelmaat voorkomen toen ik laatst op een bankje aan het Amsterdamse
IJ zat. Een scooterrijder - die wat aan het zoeken is in het binnenste van zijn scooter - gebruikte in iedere zin het k-woord. Zo boos was hij. 

Waarom gaan mensen toch zo uit hun dak? Afgelopen weekend was ik in Zeeland. Een lieflijk oord, toch? Ik fietste in de buurt van Vlissingen, op weg naar mijn hotel. Voor mij zag ik een toch niet meer zo’n jonge fietser vreselijk tekeer gaan tegen een automobilist die bibberend achter zijn stuur zat. ‘Je hebt mij expres aangereden', schreeuwde hij. Ook hier kwam het k-woord voorbij. De afloop weet ik niet, want ik was wel even klaar met dit soort gedrag. Als het zomer is, wil ik liever luchtige dingen beleven!

En gelukkig gebeuren die ook. Zo las ik in het BD dat in de wijk Deuteren acht koeien op de weg naast het weiland liepen te banjeren. Niemand weet hoe ze dat hebben gedaan. Een paar wijkagenten lukten het om op een vriendelijke manier de koeien weer richting weiland te dirigeren. En zo luistert tenminste nog iemand naar het gezag! De Partij voor de Dieren zal er blij mee zijn.

Trouwens ik denk dat deze partij ook blij is met mij. Ik heb namelijk, wat later bleek, een jonge zeemeeuw uit zijn benarde situatie gered. De vogel zat al een hele tijd te jammeren op mijn balkon in het hotel. Af en toe sloeg hij zijn vleugels uit, maar daar bleef het bij. Hij keek radeloos, net als ik. Later op de avond heb ik toch maar de dierenambulance gebeld. De volgende ochtend ontfermde een medewerker van de dierenambulance zich over de jonge zeemeeuw. De vogel opgelucht en ik ook. Dat kun je van de NAVO-top niet zeggen!