Het bordes van Huis Ten Bosch was afgelopen maandag het podium voor de nieuwe regeringsploeg. Een dag later stonden onze gouden, zilveren en bronzen kanjers op datzelfde podium. Niet zonder reden. Ze hebben een sportieve prestatie van wereldformaat geleverd. Het trotse koningspaar samen met dochter Amalia glunderde mee met onze kanjers. De Olympische Winterspelen waren een feest met al die sporters van heinde en verre. De manier waarop zij tijdens het sporten vreugde, teleurstelling en verdriet met elkaar deelden was groots, ondanks dat ze elkaars concurrenten waren. Een voorbeeld voor de politiek, maar dat zal niet meevallen.
Dan kom ik terug op de bordesscène van onze nieuwe regeringsploeg. Afgelopen maandag was het zover. Na de eedaflegging, voor wat ie waard is, mocht premier Jetten met zijn ministers op het bordes plaatsnemen voor het fotomoment. In het midden stond de koning, alleen niet met de trotsheid van de bordesscène met onze Olympische sterren. Misschien dacht hij: wie weet sta ik hier over een jaar weer. Kijk, de Olympische Spelen zijn om de vier jaar, maar dat geldt niet in de politiek. Meestal houdt een regeringsploeg het niet zo lang vol. De vorige ploeg was een groot drama. Dit zeg ik zeker niet van deze regeringsploeg, maar het wordt zeker geen makkie met deze plannen.
Rob Jetten en Henri Bontenbal hadden na de verkiezingsuitslag een droom. Ze wilden een nieuwe politieke wind laten waaien in ons land. Toen ik ze dat hoorde zeggen, moest ik denken aan ‘All I have to do is dream’ van The Everly Brothers. Een mooi liedje dat je doet hopen op betere tijden. Alleen dat blijft een mijl op zeven. Dream, dream klinkt mooi, maar het blijft een liedje. Rob en Henri hebben een mooie poging gewaagd totdat Dilan van de VVD erbij kwam. Toen werd het weer zoals altijd: bezuinigingen aan de onderkant en alle ruimte aan de bovenkant om nog rijker te worden.
Rob heeft meegedaan aan het programma slimste mens. Hij kwam ver, maar won niet. Ook nu niet, want Dilan is de slimste mens. Zij haalde praktisch alles binnen voor haar VVD billboard-partij. Nu wordt zij minister van Defensie. In de luwte kan zij haar gang gaan, omdat bijna iedereen beseft dat meer geld voor ons leger nodig is. Rob zal als minister-president de kastanjes uit het vuur moeten gaan halen. En Henri? Die gaat in de Tweede Kamer tweede viool spelen. De oppositie heeft inmiddels de messen geslepen. Dit omdat de regering opnieuw te weinig oog heeft voor de meer kwetsbare onderkant van de samenleving, terwijl het geld aan de bovenkant tegen de plinten klotst. Om deze column te eindigen in de sfeer van de Olympische Spelen: Dilan heeft goud, Rob zilver en Henri brons. Maar ik vrees dat ze de medailles in moeten leveren vanwege een valse start!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten