Wachten op de brug

Het is wel effe afkicken na bijna vijf weken relaxed leven in Fuengirola aan de blauwe Middellandse zee. De stad is een ratjetoe aan gebouwen, maar wel heel temperamentvol Spaans. De warmte is, in de ruimste zin van het woord, altijd voelbaar. En dat is precies wat mij zo trekt in deze stad in het mooie Andalusië. Misschien klinkt het raar, maar als ik in Fuengirola ben, is de agressieve wereld voor mij ver weg. 

Nu ik weer thuis ben, is de agressie weer volop aanwezig en ook nog eens dichtbij. Gisteren werd ik in de Hinthamerstraat bijna omver gereden door twee, tegen mij scheldende, jongens op een fatbike. Om het feest van de agressie nog even te laten duren was er afgelopen zaterdagmiddag in de Bossche binnenstad nog een protestmars tegen de komst van een AZC in Engelen. Zo'n 250 leeghoofden riepen in koor: we doen het ook voor jullie! Het is niet te pruimen, al die agressieve protesten in ons land tegen de komst van AZC's. De geest is volledig uit de fles. En waar is onze premier? Wie het weet mag het zeggen. Hij steekt slechts een vermanend vingertje op naar Kamerlid Markuszower, want wie weet heeft hij die partij nog nodig, anders wordt een minderheid nooit een meerderheid.

Wat mij dan een beetje troost biedt in deze onplezierige tijden is het nieuwe voetgangersbruggetje over de Zuid Willemsvaart. Een bruggetje met een bijzondere benaming: ‘wachten op de brug’. Meestal wacht je voor een brug totdat ie weer open gaat. Dat geldt niet voor dit bruggetje. Hier ga je gewoon in het midden een wachtende houding aannemen. O ja, ook belangrijk: fietsen op het bruggetje is uit den boze, maar dat heb ik wel gedaan omdat het regende. Ja, ja, op mijn leeftijd ben ik nog best een beetje recalcitrant. Dat houdt mij jong, althans mijn hoofd, denk ik dan. 

Het bruggetje is een bijzonder kunstzinnige en poëtische oversteek geworden. Onze stadsdichter Kelly Verdonk heeft midden op de zogenaamde overkapping van het bruggetje een dichtregel geschreven. De dichtregel verklaart waarom je op het midden van de brug even moet wachten alvorens verder te lopen. Het gedicht noopt je wel tot stilstaan, anders lukt het niet om de dichtregel bij je binnen te laten komen. Als je omhoog kijkt lees je: ‘dan vouw ik de zon op in je ogen, in de tijd en’. Wat Kelly daar precies mee van zin heeft vergt even tijd, maar langzaam ontvouwt zich haar boodschap in je hoofd. De zon in je ogen vouwen stemt een mens milder en verdraagzamer. En is dat nu juist niet hard nodig? Haar boodschap is het wachten op het bruggetje waard!