PARDOES

Een paar weken geleden werd er nog dromerig gesproken over de Friese Elfstedentocht. En nu voelt het lenteachtig aan terwijl het, meteorologisch gesproken, nog winter is. Kennelijk is de lente net als iedereen van slag en weet zelf niet meer wanneer de lente echt begint. Overal verblijden op de grasvelden vredelievende krokussen en narcissen ons. Dat lokt ons nog meer naar buiten waar de vogeltjes fluiten. Wandelen en fietsen zijn vooral de favoriete bezigheden. Ook picknicken is populair. Lekker een wijntje of biertje drinken. Of het buiten mag weet ik niet meer, want er mag bijna niets meer. Immers ‘Big Brother is watching us'. Maar als je jong bent waag je het er toch maar op en dat snap ik. Op Bastion Oranje tegenover het Bossche Broek zie ik twee jonge meiden gezellig met elkaar keuvelen en een wit wijntje drinken. Waarover ze keuvelen kan niet horen, terwijl ik toch oren op steeltjes heb. Oren op steeltjes heb ik soms nodig om een column te schrijven. Een paar andere jonger...

Vanochtend, terwijl ik op weg was naar de fietsenmaker, viel mijn oog op een plakbord op het Stationsplein, Op het plakbord hangen een paar niet spraakmakende posters van zeven partijen die meedoen aan de komende Tweede Kamer verkiezingen. De regeringspartijen de VVD, het CDA, D’66 en de CU ontbreken op het plakbord. Misschien hebben ze nog geen pakkende slogan kunnen bedenken voor een poster. Het is ook geen sinecure om iets bedenken wat ons burgers gaat opbeuren de komende tijd. De posters die er hangen zijn bepaald niet origineel. GroenLinks wil meer groen en meer toekomst. Ja, wie wil dat niet! De Partij voor de Dieren komt met plan B. Nu heb ik altijd geleerd dat je plan B pas moet doen als plan A niet lukt. De SP en 50plus hebben niets te melde. Zeggen alleen dat je op hun partijen moet stemmen, dan komt het goed. Maar niet heus! Partijhopper Henk Krol zegt: ‘koester wat goed is. Verander wat beter kan’. Me dunkt, daar slaat vast op Henk zelf. En dan onze boreale denker Thierry...

Ik denk dat de plotselinge winter met zijn onstuimige sneeuwval dit  jaar nog nooit zo welkom is geweest. Afgelopen zondag was het zover: een echte eerste ongekende winterse dag. Dat hebben we lang niet meer gekend. De hele dag sneeuwval, de wind woei het hard, het was koud en de sneeuwvlokken dansten vanwege de straffe oostenwind wat langer in het oneindige alvorens neer te dalen op de koude grond. In het Bossche Broek zag ik dik ingepakte mensen de oostenwind en de vallende sneeuw trotseren. Dat wil ik ook, dacht ik. Mijn nieuwe zwarte muts met de tekst ‘Kaaskop’ zou goed van pas komen. Deze muts had ik van mijn lieve kaasvrouw gekregen. Een week eerder had ze mij verteld dat er heel koud weer zou aankomen en dan komt een muts goed van pas. Gelijk had ze, want de muts op mijn Hollandse kaaskop was nodig. Met voorzichtige stappen baande ik me een weg door de sneeuw die nog haast maagdelijk wit was. De stappen in de sneeuw voelde als een verademing. Even geen aandacht voor de pan...

‘Ik bouw veur jou een droompaleis, een droompaleis onder de Parade’. In mijn carnavalsjaren heb ik in overvolle kroegen met blond schuimend bier in mijn hand én mijn arm om een schoon vrouwke hossend deze onvervalste carnavalshit vaak mee gelald. Ja lallen, want na een dozijn bier in mijn donder was de zuivere zang ver te zoeken. Deze carnavalskraker van Spuit Ellef vind ik nu wel heel toepasselijk. Hoe kom ik daar zo bij? In het BD las ik dat de voorzitter Rob van de Laar van de Brabantse Carnavals Federatie(BCF) vreest dat carnaval ondergronds wordt gevierd. Ze hebben signalen opgevangen dat de rasechte carnavalsvierders op zoek zijn naar stille schuren op het platte land. Kan gebeuren in deze maffe tijd, zeker nu er al bijna een jaar een soort van virusoorlog heerst. En tijdens de Tweede Wereldoorlog was er ondergronds ook actief verzet. Nu heb ik in het Bossche nog geen ondergrondse activiteiten kunnen waarnemen, maar ge wit oit nooit nie!   Misschien zijn Bossche carnavalsvi...

Wat is er heerlijker dan banjeren op strand aan zee? Dus op naar Zandvoort aan zee. Even lekker banjeren en uitwaaien op het brede strand. En uitwaaien aan zee kun je, want er staat altijd wind. En verdomd, wind aan zee maakt je kop leeg én dat is vooral nu mooi meegenomen. Een beter medicijn tegen het virus bestaat er volgens mij niet. En wat is er mooier dan het trotseren van storm aan zee?  En die storm was er op de eerste dag in Zandvoort. Het was een storm die dwars door mijn lijf blies, terwijl de zandkorrels als hazen over het strand joegen. Ook de golven dansten mee op de wind. Het was een fraai decor. Alle lopende op het strand werd ik haast opgetild. Alsof ik een ervaren kitesurfer was. In mijn stoutste dromen zou ik ook wel willen kitesurfen om als een ‘vrije’ vogel’ boven de zee te hangen. Met bewondering keek ik naar al die jonge kitesurfers die onverschrokken de golven tartten om op een klein surfplankje hun kite kunsten vertoonden. De golven konden niet hoog genoeg...

  H erinner je je de Fabeltjeskrant nog? Dat ging over de avonturen van spraakmakende dieren in het Grote Dierenbos. Een van de dieren was meneer den Uil. Hallo meneer den Uil, waar breng je ons naar toe? Aan het eind van iedere fabeltjeskrant zei meneer den Uil tegen de kinderen: oogjes toe en snaveltjes dicht. En dat deden kinderen natuurlijk braaf. En nu zijn we als volwassen mensen aan de beurt om een poosje meneer den Uil extra te gehoorzamen nu de avondklok gaat tikken. De komende weken zal, nadat Annechien Steenbergen als Truus de Mier met tuut, tuut, tuut het NOS-journaal van 20.00 uur afkondigt, meneer den Uil in de persoon van Mark Rutte op tv verschijnen om tegen ons te zeggen: oogjes dicht en snaveltjes toe. Naast hem zal zijn trouwe vazal Hugo de Jonge staan, alias Lowieke de Vos. Wat wordt zijn rol? Hij moet iedere keer nadat Meneer den Uil heeft gezegd: ‘oogjes dicht en mondjes toe’ hatsikidee roepen en een klap op de avondklok geven zodat ie gaat tikken. Op de ach...

Langzaamaan voel ik me als een fietsband die traag leeg loopt. Ik blijf wel doorfietsen, maar het kost me steeds meer moeite om vooruit te komen. Eigenlijk is het meer vals plat fietsen geworden totdat mijn fietsband echt leeg loopt. En nu ik dit schrijf is mijn fietsband – figuurlijk gesproken – leeg. Je leeg voelen en het niet precies kunnen duiden. Komt je dat ook bekend voor? Soms heb ik een vol gevoel, maar dan weet ik tenminste waar het vandaan komt. Of ik heb teveel gegeten of teveel gesnackt. Dat laatste is dan meer een guilty pleasure. Het lege gevoel voelt meer als fantoompijn. Ik noem het lockdownpijn! Nu kan ik hiermee wel naar mijn huisarts gaan, maar hoe leg ik haar dat uit. Nu is mijn huisarts wel een knappe en charmante verschijning waar ik met plezier naar toe gaat, ook al heb ik niets of iets vaags. Dus toch maar even gebeld met de assistente om haar mijn nieuwe onzichtbare kwaal voor te leggen. Ik zei tegen haar: ik denk dat ik lockdownpijn heb. Aan de andere kant...