donderdag 17 september 2020

De Troonrede en de veteraan


Zo, onze koning heeft op derde dinsdag in september weer zijn belangrijkste jaarlijkse koninklijke taak vervuld: het voorlezen van de Troonrede. Ditmaal was alles echter anders In Den Haag. Ook het weer was anders, het was een 30plus dag. Desondanks voelde Prinsjesdag koud, afstandelijk én leeg.  Er was geen oranje boven gevoel, laat staan een verbindend gevoel. Hoe heet dat ook alweer?: ieder voor zich en God voor ons allen. Zo’n gevoel gaf het me. En daar bracht de Troonrede geen verandering in, want zoals gebruikelijk gaat het altijd over voor- en tegenspoed. En er is nu vooral heel veel ongrijpbare tegenspoed, dat is lastig om mee te dealen. We moeten ons als ware uit het virusmoeras omhoog zien te trekken. Zou de Troonrede ons daarbij kunnen helpen?

Het woord was aan de koning. In het begin dacht ik even: hij gaat een persoonlijke draai aan de Troonrede geven. Hij sprak over een 94-jarige veteraan die in zijn ingezonden brief veel losmaakte in de samenleving. Maar snel bleek, door de wijze waarop onze koning over hem sprak, dat het niet persoonlijk was.  Het bleef een veteraan, want het hoorde gewoon bij het script. Het ging om Jan Hoek uit Rotterdam. Jan had in een ingezonden brief jongeren opgeroepen om nog even vol te houden en solidair te zijn met zijn generatie. Zelf kwam hij nog amper de deur uit, alleen voor de talkshow Op1. Ik vermoed dat bij Jan, vanwege zijn geïsoleerde leven, zijn langvervlogen verleden parten is gaan spelen. Immers tachtig jaar geleden was hij op veertienjarige leeftijd zijn vrijheid kwijt geraakt. Nee, niet door een virus maar door de Tweede Wereldoorlog en zijn uitzending naar voormalig Nederlands-Indië. 

Mooi voor Jan Hoek dat onze koning hem als veteraan aanhaalde in de Troonrede, maar ook weer niet. Waarom niet? Zijn oproep is niet zo bijzonder, want meer ouderen vinden dat jongeren veel meer rekening moeten houden met de oudere medemens. Het is een vreemde kronkel van Jan Hoek - die de mazzel heeft dat zijn blessuretijd nog steeds voortduurt - om zijn lang vervlogen oorlogsverleden erbij te halen om jongeren tot de coronaorde te roepen. Misschien vindt Jan Hoek dat de huidige jongerengeneratie wel allemaal verwende prinsjes zijn, die denken dat het iedere dag Prinsjesdag is. De aandacht voor zijn brief laat zien dat de sentimenten over het coronavirus in onze samenleving alle kanten opgaan.

Tv-talkshow Op1 had Jan voor de tweede keer uitgenodigd. Aan Jan werd gevraagd wat hij ervan vond dat de koning hem had genoemd in de Troonrede. De vraag moest een paar keer worden herhaald omdat Jan slechthorend is en vergeten was om zijn gehoorapparatuur in te doen. ‘Ja, ik heb wel naar de Troonrede gekeken, maar ik had niet door dat het over mij ging, want de koning had niet mijn naam genoemd’. Hoe komt het nou dat we een 94-jarige man zo omarmen en een podium geven? Zijn we door de coronacrisis toch van het padje aan het raken? Het moet niet veel gekker worden!

 





Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Trots

  Ik ben op weg naar Portugal, het land van de voetballende oppergod en multimiljonair Ronaldo. Hij had als opdracht was land op het EK in h...