Want Engelen bestaan niet!

Engelen is een onopvallend dorp gelegen aan het Diezekanaal. Dat was een onopvallend dorp moet ik eigenlijk zeggen. Het is inmiddels een heel opvallend dorp geworden. En dat komt zeker niet door de ligging van het dorp, ofschoon Engelen wel lommerrijk is. Het is een dorp zonder een echte kern. Wel heeft Engelen een gemeenschapshuis, genaamd de Engelenburcht, voor feesten en allerlei hobbyclubs. Op hun website staat: ‘Ontmoet elkaar in een prettige en plezierige omgeving’. Gelet op de naam van het gemeenschapshuis lijkt het daar goed en veilig toeven, toch?

Ik herinner me nog de keren dat ik een tasje met biebboeken naar een oudere dame bracht die het niet meer lukte om naar de bieb te komen. Al opgewekt fluitend fietste ik dan dwars door de haast lege straten in Engelen. Het voelde allemaal heel sereen én veilig. Zo af en toe zag ik iemand lopen die zijn/haar hond uitliet. We groetten elkaar vriendelijk en ik fietste verder wetende dat, wanneer ik eenmaal op het adres was, mij een kopje koffie wachtte. Lust u er misschien een koekje bij de koffie?, vroeg de bieblezeres. De gastvrijheid was groot. We spraken in alle gemoedelijkheid over koetjes en kalfjes. Over onze voorkeur voor thrillers, niet wetende dat het onschuldige dorp Engelen later ook thriller-achtige trekken zou krijgen. Op de terugweg maakte ik altijd een ommetje en fietste ik langs de enige supermarkt die Engelen rijk is, daar zag ik vriendelijke inwoners buiten met hun gevulde boodschappenkarretjes gemoedelijk met elkaar praten. 

Dat Engelen bestaat niet meer. Nu is het een verscheurd dorp waar mensen elkaar niet meer vertrouwen of erger: bang zijn voor elkaar nu er een AZC nakende is. Een AZC: je bent voor of tegen de komst hiervan. Zo gaat dat tegenwoordig, een gulden middenweg is er niet meer. Engelen is inmiddels landelijk nieuws geworden. De media zijn er als aasgieren geland. De kranten doen verslag van het ongenoegen dat het dorp al maanden in de greep houdt. Met een wijzend vingertje naar de gemeente, die verzuimd heeft om eerder met hen in gesprek te gaan over de komst van vijftig minderjarige asielzoekers, is Engelen voorgoed veranderd. Alsof dat eerder in gesprek gaan met elkaar had geholpen, denk ik dan. 

Voor mij stond de naam Engelen bij wijze van spreken min of meer synoniem voor een soort van een engelachtig paradijs. Dat is een misverstand gebleken, want engelen bestaan toch niet. Wijlen Ron Brandsteder zong hierover in zijn tv-programma de Honeymoon Quiz waarin aanstaande bruidsparen een poging deden om met de hoofdprijs naar huis te gaan. En gelijk heeft ie, want dit dorp heeft niks engelachtigs meer. Vorige week fietste ik nog door Engelen op weg naar huis. Het voelde onprettig en beladen. Komt het nog goed met Engelen met of zonder AZC? Wordt het ooit weer een onopvallend dorp? De tijd zal hopelijk alle wonden helen!