PARDOES

  Bij onze zuiderburen is ‘knaldrang’ verkozen tot woord van het jaar. Dat vind ik een mooi woord dat ook prima past in het huidig tijdsgewricht. Op de tweede plaats eindigde het woord tegelwippen. Beide woorden spreken bij mij tot de verbeelding. Nu had ik bij tegelwippen wel wat andere associaties dan werd bedoeld, want je moet wat om de tijd te doden. Maar het gaat ergens anders over. Het gaat over tegels vervangen door groen, dat heeft in tegenstelling tot knaldrang dus niets met de pandemie te maken. Alhoewel, ook het klimaat houdt ons ook in de greep, al doen we daar nog wat schamper over.  Het lukt de Vlamingen warempel iedere keer weer om woorden te bedenken die blijven hangen. Neem nou schrijver Dimitri Verhulst. Hij kan ook fraaie woorden  bedenken. Wie weet heeft hij ooit ‘knaldrang’ bedacht. Maar je zou ook kunnen denken dat het met voetbal te maken heeft. Hoe vaak hoor je op de tribune niet:‘knal ‘m er in! Niet dus, voor onze zuiderburen is knaldrang een vor...

  We hebben er weer een nieuwe held bij. Wat zeg ik: we hebben er een messias, een soort van sportgod bij. Nou weet je vast wel over wie ik het heb. Zo niet, dan heb je niet goed opgelet of misschien gingen de rondjes op het circuit in de zandbak van Abu Dhabi je te snel. Ik heb het natuurlijk over Max Verstappen, onze Formule 1 coureur. Hij werd in Abu Dhabi wereldkampioen 59 rondjes vroem vroem rijden. Nu hebben we al meer grote sportwinnaars gekend, maar dit kampioenschap sloeg alles. Ik vermoed dat Jumbobaas Frits van Eerd ter plekke klaar kwam toen Max met zijn bolide als winnaar over de finish knalde. Middels een levensgrote advertentie in alle kranten feliciteerde hij een dag later namens zijn personeel zijn grote vriend Max.  Frits houdt ook van vroem vroem. Hij sponsort SuperMax ruimhartig uit de Jumbokas. Geld moet rollen of beter gezegd: racen!. Gelukkig voor Frits kopen veel mensen levensmiddelen bij zijn Jumbowinkels zodat hij dat niet uit eigen zak hoeft te ...

  Het verschil maken. Hoe doe je dat en wie maken het verschil? Moet je een talent zijn om het verschil te kunnen maken? Of kan iedereen het verschil maken? Veel vraagtekens. Ik ga hiervoor terug naar dinsdag 7 december naar de ‘Dag van de Vrijwilliger’. Op deze dag werd de vrijwilliger - die zich belangeloos inzet voor de gemeenschap -  in het zonnetje gezet. Ik doe ook vrijwilligerswerk, maar wie niet eigenlijk. Iedereen doet weleens wat voor een ander. Een boodschap doen of zorgen voor een warme mantel om iemands schouders (de mantelzorger). Eigenlijk zijn de meeste Nederlanders vrijwilliger. Zeven december zou dus een nationale feestdag moeten worden! Of toch maar niet? Voor mij niet, want ik heb weinig met de ‘Dag van de Vrijwilliger’. Er is haast iedere dag wel een dag van iets Vandaag was het ‘Paarse Vrijdag’. Wat het ook moge wezen. Ik wilde er eigenlijk helemaal niets over schrijven, maar ik werd getriggerd door een kaart die ik via de post kreeg van mijn vrijwil...

De winter is officieel begonnen, las ik. Laat ik nou altijd gedacht hebben dat 21 december de startdatum was van de winter. Edoch niets is wat het lijkt. Shakespeare zei het al. Of het echt winter wordt is volgens weerexperts van het KNMI nog ongewis. De kans is niet zo groot, want boven de Noordpool blijft het weer rustig. De kans op koude uitbraken is daardoor minder groot. Maar klopt dit? Nee, zegt Piet Paulusma van omroep Max. Lange tijd was hij op tv voor SBS6 de weerman totdat ze genoeg van zijn afgezaagde verhaaltjes hadden. En klaar was Piet met het weer, maar niets is zo veranderlijk als het weer. Dus is Piet nog steeds weerman. En intussen is Piet Paulusma nog steeds de bekendste weerman van ons land, als ik dat mag geloven. Enfin, Piet Paulusma heeft ook een wintervoorspelling gedaan. Volgens Piet kunnen we ons opmaken voor een stevige winter met sneeuw en ijs. Dat is heel wat anders dan de weerexperts van het KNMI zeggen. Hij hoopt wel dat zijn voorspellingen uitkomen of i...

  Het is me toch wat! Doe eens rustig, doe eens normaal’. Dat hoorde ik een vrouw zeggen die achter mij liep. Ze had een niet te vermijden stem.  Hoe noem je dat? ‘Een stem als een oordeel’. Tsja, wat doe je dan? Omkijken natuurlijk. Ze was alleen. Heeft ze het nou tegen zichzelf? Het eerste wat ik dacht: doe eens normaal. En dat denk ik steeds vaker, want regelmatig kom ik  mensen tegen die hele verhalen vertellen terwijl ze alleen lopen, maar dan blijkt dat ze een oortje in te hebben en gewoon tegen iemand aan het lullen zijn. Da’s toch niet normaal?  Maar wat is nog normaal in dit land? In de krant las ik dat we normaal doen helemaal zijn verleerd. Dat is nou weer enigszins overdreven, maar toch! Er is wel iets mis. Vorige week was ik bij een theatershow van Maarten van Rossem. Heel toevallig, want ik had een vrijkaartje gekregen omdat ik zo’n aardige man bent die normaal heel normaal vindt. Ja, Maarten van Rossem. Je kent de oude brombeer vast wel. In zijn s...

Brabantse lulligheid     Het is al wat jaartjes geleden dat ik mijn laatste ‘ingezonden brief’ naar de redactie van het BD heb gestuurd. Ik had me voorgenomen om geen brief meer te sturen naar de krant. Het was mooi geweest. Tot afgelopen donderdag, de elfde van de elfde. Op die dag kleurde het Bossche centrum roodwitgeel. ‘s Morgens rond elf uur fietste ik over de Markt en er klonken al carnavaleske muziekskes. Ik kreeg zowaar weer zin om carnaval te vieren, dat gevoel had ik jaren niet meer gekend. Komt vast door corona, zou mijn verpleeghuismaatje zeggen. Het klinkt misschien gek, maar de liefde voor carnaval dooft nooit. Op een of andere manier blijft carnaval toch in mijn vezels zitten. Het blijft een mooi feest, maar daar denken een tweetal columnisten anders over. En nu in coronatijd helemaal, want ook dan is een dagje gereguleerd elf-elf vieren not done. Dat zal best. Dus om van het gedoe af te komen kunnen we maar beter met z'n allen doorprikken, anders gaat het verra...

Het Land van (N)ooit! Toen ik vanmorgen wakker werd hoorde ik in mijn hoofd weer Amira Medunjanin zingen, een zangeres uit Bosnië-Herzegovina. Zij was gisteravond samen met Capella Amsterdam een van de gasten bij November Music in het Jheronimus Bosch Art Center. Ze zong met veel emotie in haar stem twee prachtige volksliedjes uit de Balkan. Het raakte me, het was zo intens mooi dat ik er bijna een traan om moest laten. Dat had best gekund, want ik zat op de eerste rij. Alleen zangers Amira zou het misschien hebben gezien. Intussen hoor ik dat in haar land ook weer een gespannen toestand heerst, terwijl hen ooit een beter leven was beloofd. En zo moest ik uit het niets ineens denken aan Het Land van Ooit. Ik heb er geen verklaring voor, maar wat later zag ik parallellen met de situatie nu.  In 1989 werd in Drunen ‘Het Land van Ooit’ geopend. Het moest allemaal echt lijken. De inwoners waren Ooiters en anderlanders niet-Ooiters. In het 'Land van Ooit' werd ook een vreemde valuta...