PARDOES

Het roodwitgeel gaat weer door onze aderen vloeien. Over een paar weken is het carnaval, de jaarlijkse hoogmis van onze stad. Ook voor de horeca breken dan de hoogtijdagen aan. Allerlei carnavalswinkeltjes hebben intussen hun deuren geopend om carnavalsvierders te verleiden tot het kopen van fraaie pekskes. Of ze veel zullen verkopen weet ik niet. Het valt namelijk niet mee om de concurrentie aan te gaan met Prins Hoofs en Adjudant Persoons in de Vughterstraat. Maar daar wil ik het niet over hebben. Nee, ik wil het gewoon even over carnaval hebben. Het is en blijft een te zot feest, dat heb ik proefondervindelijk beleefd. Nu ben ik toeschouwer geworden en constateer dat het al een hele poos geen exclusief Oeteldonksfeestje meer is. Er strijken steeds meer boven-de-rivieren feestgangers neer in Oeteldonk. Ze komen uit alle hoeken en gaten. Het mag van mij, alleen is de drukte met carnaval allengs niet meer te overzien. Het is zo druk zelfs dat je letterlijk over de hoofden kunt lopen. E...

Het nieuwe jaar is knallend van start gegaan. In goede en in slechte zin. In goede zin: het afgestoken siervuurwerk was een feest voor het oog. De lucht boven de Bossche stad veranderde om middernacht in alle kleuren van de regenboogvlag. En zo hoort het ook. Ieder mens is welkom, al lijkt dat een min of meer een illusie te worden. Vuurwerk met oud en nieuw. Het is inmiddels een jarenlange traditie net als de oudejaarsconference die ooit begon bij Wim Kan. Dat was ook knallen, maar dan van een luchtig kaliber. Vuurwerk, het mag wat kosten, dit ondanks het geklaag van mensen die vinden dat alles zo duur is geworden. Er is, geloof ik, voor 105 miljoen de lucht in gegaan.  En zo heeft het nieuwe jaar met een glas bubbels in je hand zijn intrede gedaan. Ik zeg 'zijn', maar moet ik misschien 'haar' zeggen, ofschoon het mannen zijn die er een puinhoop van maken. Dat is dan meteen een ezelsbruggetje naar het nieuwe jaar in slechte zin: het is heel heel diep treurig en onaanvaa...

Het jaar 2023 nadert de finish. Het was een jaar vol kleerscheuren. Wat zeg ik: de kleerscheuren worden alsmaar talrijker. En ik zie alsnog geen kleermaker die dit kan herstellen. De vier aspirant-kleermakers die nu met naald en draad aan de slag gaan in het naaiatelier van Plasterk zie ik de kleerscheuren zeker niet herstellen. Daarvoor gebruiken ze teveel zwart-wit garen. Eigenlijk voel ik me ook wel een beetje een kleermaker wanneer ik mijn columns aan het schrijven ben. Intussen ben ik daarmee ook op weg naar de finish van dit jaar. Soms was het hordelopen om een onderwerp te vinden wat er in mijn ogen toe deed. Dat viel niet altijd mee, ik ben tenslotte geen Femke Bol die met het grootste gemak op de atletiekbaan alle hordes neemt om aan de finish ook nog eens een uitbundige lach op haar gezicht te toveren. De lach! Het is als balsem voor de ziel. We zouden meer moeten lachen net als Janny en André in de tv-serie ‘Denkend aan Zwitserland'. Want een jaar is zo voorbij. Het is a...

Zo af en toe loop ik in huis een beetje te ijsberen. IJsberen! Je kent het vast wel: ijsberen over iets wat niet wil lukken. Nu was het ook wel ijsberenweer, want buiten was het nat, koud en guur. Dus draaide ik de thermostaat wat hoger en nestelde me achter mijn laptop voor het schrijven van een nieuwe column voor het regionale  radioprogramma ‘Daar zijn we weer’. Dit keer was het geen gemakkelijke opgave. En dat komt niet omdat er niets gebeurt. Nee, er gebeurt heel veel in de  wereld. Er gebeurt meer dan goed is voor mijn gemoedsrust.  Ik zat al bijna een uurtje achter mijn laptop en had een woord bedacht. Intussen had ik een van sinterklaas gekregen melkchocoladeletter verorberd. Maar om nou een column te gaan schrijven over salami vond ik toch een beetje vreemd. Maar ook weer niet. Het toeval wil dat ik een boek aan het lezen ben met de wonderlijke titel ‘Salami'. Het lezen van boeken doe ik altijd op bed. Mijn ritueel is om dagelijks een half uurtje te lezen a...

Afgelopen zaterdag was ik op weg naar de pepernotenwinkel in de Vughterstraat. In het centrum was het gezellig druk. Een roetveeg pieten muziekske speelde leuke sinterklaasliedjes. Niets aan de hand dus. Het voelde alsof er helemaal geen aardbeving van zes op de Schaal van Richter ons land had getroffen. In de pepernotenwinkel trof ik een veelkleurig palet pepernoten aan van mintgroen tot okergeel. Ook de smaken waren talrijk. Van brownie tot karamel-zeezout en van kokos tot een echte feestmix. Ik weet nog dat vroeger de pepernoten smaakte zoals eruit zagen: gewoon kruimelig, droog en bruin. Heel gek, maar het eerste wat ik dacht: wat zal Geert Wilders hiervan vinden? Ik denk helemaal niks, want hij wil dat alles weer wordt zoals vroeger. Gewoon iedere dag ‘s avonds om zes uur spruitjes, aardappels, een gehaktbal met jus eten. In de winkel was het druk met pepernootliefhebbers, die net als ik, ook geen keus konden maken. Wat had ik graag in de hoofden van deze winkelende mensen willen ...

De goedheiligman is weer ons land, Hij is met de stoomboot gekomen vanuit het zonnige Spanje. En nu vertoeft de goedheiligman in ons natte polderland waar het politieke landschap wel heel erg zwart-wit is geworden. Gelukszoekers, vluchtelingen en asielzoekers krijgen nu de zwarte piet ofwel de roe omdat ze stout zijn geweest om zomaar naar ons land te komen. Het sinterklaasliedje: ‘het is een vreemdeling zeker, die verdwaald is zeker, ik zal eens vragen naar zijn naam’ is nu wel heel toepasselijk. Maar gelukkig: het liedje gaat over sinterklaas zelf. Afgelopen zondag deed hij onze stad aan die meer en meer PVV kleurt. Dit keer kwam de goedheiligman niet met de ronkende stoomboot naar Den Bosch. Dat was, geloof ik, een te dure grap. Of was er een andere reden? Ik hoorde dat protestgroep kick-out Zwarte Piet van plan was om sinterklaasfeestje voor kinderen te verstoren. Wat waar is weet niet. Ik weet niet zo goed meer wat ik nou wel of niet waar is. Ook in de verkiezingsdebatten is geble...

Op de elfde van de elfde is het carnaval weer op de kaart gezet. En hoe! Rond de klok van tien uur kleurde het centrum al roodwitgeel. Het leek wel of mensen als een hardwerkende mierenhoop uit allerlei hoeken en gaten waren gekropen, op weg naar de Parade. Immers het goudgele bier lonkte, maar ook het met elkaar gezellig hebben in deze schokkende tijden.Tegen beter weten in liep ik tegen half elf ook richting de Parade. Niemand lette op mij. Ik voelde ook geen echte verbondenheid, want ik was niet roodwitgeel uitgedost. En dat hoort niet, maar ja: ik kon mijn carnavalssjaal niet vinden. Terwijl ik een volbloed Bosschenaar en oud carnavalsvierder ben voelde ik me even niet thuis in mijn eigen stad, maar mijn nieuwsgierigheid won het.  Hoe dichter ik bij de Parade kwam hoe voller het werd. De sfeer was uitbundig, iedereen was op een of andere manier met elkaar verbonden. Het zonnetje kleurde net als het bier goudgeel, bier dat al rijkelijk vloeide. Dat begon al bij café de Unie...