PARDOES

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand?  Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen problee...

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden. Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos. Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek li...

  Inmiddels ben ik over de drempel van het nieuwe jaar. De witgepoederde oliebol is overgegaan in gestaag vallende sneeuw. Alle dagen lang sneeuwt het elke dag wel. Dan veel, dan weinig. De temperatuur schommelt overdag rond het vriespunt. Een uitglijder is snel gemaakt, zeker nu mijn soepelheid tanende is. En daarom begeef ik me nu niet op glad ijs. Alhoewel, daarvoor deed ik dat ook niet. Ik ben meer van de kat uit de boom kijken. En die kat uit de boom kijkt vanuit celblok H vanachter het raam naar buiten, waar ik wat durfals zie lopen of zelfs fietsen. Wat een waaghalzen. Alsof er niets aan de hand is. Ik vind sneeuw mooi, zeker als die maagdelijk wit is. Maar dat is meestal van korte duur, zeker in de stad. Kortom, het is een hoop gedoe.  In die zin is voor mij het jaar toch al niet zo leuk begonnen. Het begon al met twee crematies van mensen die mij te jong en te dierbaar waren. En de emotie hierover wil ik dan het liefst in de buitenlucht verwerken. Tja, met dit ijzige ...

'Hallucineren' is gekozen tot het Van Dale Woord van het Jaar 2025. Het is geen nieuw woord, maar volgens hoofdredacteur Ton den Boon van De Dikke Van Dale staat het woord voor een bepaalde trend in het afgelopen jaar namelijk: ‘het 'hallucineren' van chatbots als Chat GPT en Gemini. In die context betekent hallucineren in­for­ma­tie ver­strek­ken die niet op (be­trouw­ba­re) da­ta is ge­ba­seerd en die daar­om on­nauw­keu­rig of vol­strekt on­juist is’.  De tijdgeest zegt dus dat niet alleen mensen dingen zien die er niet zijn, maar ook chatbots. Maar dat laatste vind ik geen verrassing? Het niet willen zien, van dingen die simpelweg echt zijn, is groeiende. Kijk alleen maar naar de onbeschofte reacties op social media. Ik begin zo langzaamaan te geloven dat steeds meer mensen, inclusief de chatbots, van het juiste pad raken. Ook bij kinderen begin ik zo mijn twijfels te krijgen. Hoe bedenken ze nou zo’n raar woord van het jaar? Nou ja, woord. Het zijn eigenlijk twee c...

Waar het woordje feeks toe kan leiden? In deze wil ik nog even terug naar het moment waarop ex-informateur Hans Wijers aankondigde te stoppen met zijn opdracht om samen met Sybrand Buma de mogelijkheden te onderzoeken voor een nieuw, doch stabiel middenkabinet. Maar daar werd al heel snel een stokje voor gestoken. Niet het woord leugen, maar het woord feeks deed Wijers struikelen. Hoe kwam het zo? Hans Wijers had na de laatste verkiezingsuitslag Dilan Yeşilgöz van de VVD een leugenaar genoemd, althans volgens het NRC. Dat bleek later niet te kloppen.  Eric Smit, oprichter van het journalistiek platform FTM had dat gezegd. De bijdrage van Hans Wijers was, volgens Eric Smit, juist genuanceerd. Wijers had gezegd dat het politiek kunst- en vliegwerk zou vergen om een stabiel middenkabinet te vormen. In plaats van zich te verontschuldigen voor de foutieve berichtgeving ging de onderzoeksjournalist Hugo Logtenberg van het NRC dieper graven in het verleden van Hans Wijers. Er moest toch i...

Laatst liep ik op de Citadellaan langs de Aa richting het toekomstige bruisende stadsdeel genaamd de Citadelpoort. Dit moet een nieuwe, levendige buurt worden waar wonen, creativiteit en groen samenkomen. Een plek worden waar iedereen zich thuis kan voelen. In mijn jonge jaren heb ik met plezier gewoond in wat nu dus de Citadelpoort moet gaan heten. Toen bruiste het daar ook. Wat zeg ik: het knetterde soms. Er was niet voor niets een klein politiebureau aan de Orthenseweg, want er waren een paar straten in de wijk waar het soms kon knetteren. Ik was bijna bij de plek waar vroeger Soos Swiebertje was. Op de zaterdagavond dronk ik daar mijn biertje, danste ik met een leuk meisje en werd soms verliefd. Onderweg naar de Nettorama, want daar waren de l’or koffiecups in de aanbieding, moest ik met een glimlach daar nog aan denken. In de Aa dobberden een aantal obesitas-achtig uitziende eenden. Ze klonken nogal boos. Ik dacht: het toedienen van het middel ozempic om af te vallen zou vast bij ...

Wouter Koolmees is een railrunner. Hij loopt van station naar station om te kijken of de treinen op tijd vertrekken. Meestal lukt dat wel, soms niet. Dan is het op een tochtig perron, zeker in deze tijd, een beetje blauwbekken. Laatst stond ik op het station in Nijmegen te wachten op de trein naar huis. Uit een luidspreker klonk op een vol perron de AI-achtige stem die zei dat de trein wat vertraging had. Ik keek rond. Als al die mensen maar passen in de trein, dacht ik. Zo niet, dan ga ik Wouter Koolmees bellen, de hoofdconducteur van de NS.  Maar nu even niet. Wouter Koolmees is verkenner geworden. Nee, niet van de padvinderij, maar van het Haagse wespennest. Een verkenner, wat moet ik me daar bij voorstellen? Zelf ben ik nooit lid van de padvinderij geweest, dus ik weet ook niet wat de rol van een verkenner is. Alleen hoorde ik eens dat op een scoutingkamp, wanneer de padvinders braaf lagen te slapen, de verkenner in het donker het deed met een Akela. Voor de duidelijkheid: de v...