Arbeidsvitaminen

Laat ik het in deze barre en bizarre tijden maar over iets vrolijks hebben. Die gebeuren gelukkig ook nog. Maar je moet dan zelf wel willen zien en daarvoor de slingers ophangen. In dat geval hang ik de slingers op voor de Arbeidsvitaminen. Dit iconische radioprogramma bestaat namelijk tachtig jaar. Kom er maar eens om in deze tijd. Bij de meeste relaties lukt dat niet. Ik heb vaak naar dit programma geluisterd, omdat muziek luisteren mij immer vrolijk stemt. Muziek zegt ook veel meer dan woorden. Woorden brengen ons vaak in verwarring.

Er is op de gehele wereld geen radioprogramma dat zo oud is als onze oer-Hollandse Arbeidsvitaminen. En nee, Dilan Yesilgoz, het is niet alleen voor de quasi hardwerkende VVD'er, maar voor iedereen, van stratenmaker tot koning. Arbeidsvitamine is een medicijn voor iedereen die dagelijks minstens 100 mg muziek wil innemen. Een beter medicijn dan muziek is er volgens mij dan ook niet. Ook de goedbedoelde vitaminepillen van Holland & Barrett kunnen hier niet aan tippen en hebben geen toegevoegde waarde.

Op 19 februari 1946 zag het programma op toen nog Hilversum 2 voor het eerst het daglicht en het is nooit meer donker geworden voor de Arbeidsvitaminen. Het eerste nummer dat werd gedraaid was ‘Go Ahead’, een mars van het Columbia Orchestra. Het programma had toen al een vooruitziende blik, want betekent "go ahead" niet voortgang? Wat is het geheim van het succes? "Als mens hebben we allemaal de behoefte om een beetje te worden afgeleid als we met ons werk bezig zijn." Het is geweldig dat dat tachtig jaar geleden al zo was en nu nog steeds.'' aldus presentator Hans Schiffers. Maar er is meer, beste Hans. In muziek kun je emoties kwijt, muziek werkt verbindend. Ook polarisatie wint het niet van muziek. Muziek is de vitamine voor je dagelijkse doen en laten. En daarom is het al 80 jaar Arbeidsvitaminen! 

Het is wel mooi dat het programma met zijn tijd is meegegaan? Luisteraars kunnen tegenwoordig verzoekjes indienen en dat maakt dat het programma tijdloos. Alles komt voorbij, van Boudewijn de Groot tot The Beatles. Kortom, muziek overleeft alle stormen. Soms denk ik wel: is de naam Arbeidsvitaminen niet hopeloos ouderwets? Nee, de naam blijft een begrip waar je niet aan moet tornen. Er wordt immers al zoveel over de balk geflikkerd. Zullen we dan nog maar een verzoeknummer aanvragen? Doe maar ‘Time after Time' van Cindy Lauper!

Een voor allen en allen voor een!

Aan de slag is het mantra van onze nieuwe politieke aanvoerders Rob, Dilan en Henri. Ze hebben het lef om een spannend avontuur aan te gaan, wetende dat ze kunnen verdwalen in het Haagse bos. Het strooien van broodkruimels moet ze op het juiste pad houden om niet te verdwalen in het concessies doen. Toen ik hen afgelopen vrijdag op het podium zag staan om hun plannen te ontvouwen moest ik denken aan "De drie musketiers”, een roman van Alexandre Dumas met in de hoofdrol Athos, Pothos en Aramis. Later voegde D’Artagnan zich bij deze drie. Hun motto: 'Een voor allen, allen voor een'

En dat betekent dat ieder individu het belang van de groep dient, en de groep op zijn beurt het belang van elk individu beschermt ofwel een principe van wederzijdse solidariteit en steun omarmt. Dat gezegd hebbende vind ik het toch een moedige en dappere poging van Rob, Dilan en Henri, ofwel de drie van Den Haag. Maar ze zullen gaandeweg meer en meer gaan beseffen dat waar gehakt wordt spaanders vallen. Een tip: misschien is het in die zin slim om alsnog Jesse Klaver als een soort D’Artagnan toe te voegen. Dat vraagt wel om opofferingsgezindheid van Dilan. Maar ja, zover is zij nog lang niet. Dilan is een wesp die elk moment kan steken.

Intussen krijgen Rob, Dilan en Henri in het NOS-journaal steun van een beschaafde oudere dame. In het NOS-journaal zei deze dame, die op straat werd geïnterviewd, dat het fijn is dat nu nette en jongere mensen het land gaan besturen. Dat vindt ze verademend. En daar heeft ze helemaal gelijk aan. Kijk maar naar die landen waar oude gerimpelde oorlogszuchtige mannen aan de macht zijn. Dat we dankzij deze booswichten meer geld moeten gaan storten in de defensiepot vindt ze geen obstakel, ook niet als het pijn gaat doen in onze portemonnee. Ik vind dat ook geen obstakel.

Al realiseer ik me dat het een bodemloze pot is, want oorlog voeren en machtswellust is van alle tijden, anders lees de geschiedenisboeken er nog maar eens op na. Het is niet anders. Ik gun de drie politici een mooie start, maar het veel meer geld in de bodemloze defensiepot stoppen gaat wel bij een grote groep mensen veel pijn doen. Het gemak waarmee de keuze om in de zorg en sociale zekerheid fors te gaan snijden vind ik teleurstellend, terwijl de VVD stokpaardjes zoals de hypotheekrenteaftrek, kom niet aan de rijken en nog meer asfalt wel met gemak overeind blijven. ‘Aan de slag' klinkt jammer genoeg niet als 'een voor allen en allen voor een'. En snakt de goegemeente daar juist niet naar?

De tijd staat even stil!

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand? 

Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen probleem? Ik woon vier hoog en om de paar maanden komt de glazenwasser op een hoogwerker langs om de ramen aan de buitenkant te zemen. Niet dat het helpt, maar toch. Ik bedoel maar! Het kan dus wel. 

Het is nu de bedoeling dat monteurs, die bij tijd zijn, eens op twintig meter hoogte een kijkje gaan nemen. Maar dat is nog niet gelukt, omdat de Arbowet dat simpelweg tegenhoudt. In de Arbowet staat dat de veiligheid van mensen boven alles gaat en laat nou de toegang tot de toren om het uurwerk weer te laten lopen niet voldoen aan de veiligheidseisen. Tja, er springen mensen aan nog te openen parachutes uit een vliegtuigje. Er is in VS een ongeleid projectiel die alles doet wat bij veiligheidswet is verboden. En dat mag allemaal wel.

De wijzers van de stationsklok zijn voorlopig op precies twaalf uur gezet, dit om vergissingen te voorkomen. Wat daar mee wordt bedoeld is mij niet helemaal duidelijk. Ik kijk niet meer op die klok die niet bij tijd is. Wanneer de stationsklok weer wel bij de tijd is, is ongewis. De verwachting is dat er vlak voor de zomer er meer duidelijkheid komt. Tot die tijd zou de Koninklijke Eijsbouts misschien intussen het uurwerk van die idiote president van de VS voorgoed stil kunnen zetten, zodat we daar ons geen seconde meer druk over hoeven te maken! 

Het nieuwe oud

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden.

Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos.

Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek liever positieve kanten aan van het ouder worden. Zo moeten we een voorbeeld nemen aan Picasso. Ik weet niet of ik dat nou zo’n geslaagd voorbeeld vind. Als ik aan hem een voorbeeld zou moeten nemen, dan heb ik iets niet goed gedaan. Maar daar is het nu te laat voor. Of kan het nog wel? Als ik misschien in termen van nieuw oud ga denken. 

Hoogleraar Tineke Abma heeft namelijk haar boek de titel ‘Nieuw Oud’ meegegeven. En vooral gekeken vanuit een waarderende blik op oudere mensen, dit omdat jeugdig zijn tegenwoordig de huidige norm is. We zijn het liefst jong en hebben negatieve associaties bij ouderdom. Vandaar dat het druk is bij de cosmetisch chirurg, ook een soort van Picasso. 

Ouderen zeggen vaak dat 'de ander' oud is. Dat zeg ik ook altijd. Toch zijn in de algemene beeldvorming wij 'ouderen' grijs en hulpbehoevend. Wij ouderen kijken graag naar series op Omroep Max. Ik ook trouwens. Er zijn dus heel veel grijze duiven. Het Centraal Bureau voor de Statistiek spreekt van een toenemende 'grijze druk'. In haar boek spreken hedendaagse ouderen zich uit. Hedy d'Ancona (87) noemt het oud zijn 'zachte uitsluiting'. Oud-politicus Jan Pronk (85) viel het op dat hij alleen nog wordt benaderd over het verleden.''

Tja, het is toch ook zo, want de toekomst legt het af tegen het verleden. Toch noemt de auteur ons de 'nieuwe ouderen'. Misschien een troost. Maar waarin verschillen wij van de oudere ouderen? De auteur: "De nieuwe ouderen leven in een onderhandelingssamenleving. Daarin kom je voor jezelf op. Bovendien zijn ouderen ook nog eens reisvaardiger geworden”. Vertel mij wat. En zo worden we volgens Tineke Abma op een andere manier oud. Zet je een andere bril op, dan zie je andere dingen, voegt ze eraan toe. Nou Tineke, ik koop regelmatig een nieuwe bril. Alleen het zicht wordt er niet veel beter op en de kwaaltjes niet minder. Hoezo ben ik het nieuwe oud?

Expeditie

 

Inmiddels ben ik over de drempel van het nieuwe jaar. De witgepoederde oliebol is overgegaan in gestaag vallende sneeuw. Alle dagen lang sneeuwt het elke dag wel. Dan veel, dan weinig. De temperatuur schommelt overdag rond het vriespunt. Een uitglijder is snel gemaakt, zeker nu mijn soepelheid tanende is. En daarom begeef ik me nu niet op glad ijs. Alhoewel, daarvoor deed ik dat ook niet. Ik ben meer van de kat uit de boom kijken.

En die kat uit de boom kijkt vanuit celblok H vanachter het raam naar buiten, waar ik wat durfals zie lopen of zelfs fietsen. Wat een waaghalzen. Alsof er niets aan de hand is. Ik vind sneeuw mooi, zeker als die maagdelijk wit is. Maar dat is meestal van korte duur, zeker in de stad. Kortom, het is een hoop gedoe. 

In die zin is voor mij het jaar toch al niet zo leuk begonnen. Het begon al met twee crematies van mensen die mij te jong en te dierbaar waren. En de emotie hierover wil ik dan het liefst in de buitenlucht verwerken. Tja, met dit ijzige weer met hier en daar gladde pistes is dat geen optie. 

Toch heb ik dat wel gedaan, want van binnen zitten werd ik zo’n beetje gallisch en dat komt de sfeer in huis ook niet ten goede. Dan wordt het te veel gekissebis over onbenulligheden. Mijn eerste buiten expeditie was afgelopen zondagmiddag. Een tochtje naar AH in de Arena en daarna door naar de VF voor een theatervoorstelling. Het was een theaterstuk van Paleis voor Volksvlijt. Nou ja, vlijt kon me niet worden ontzegd. Met een wandelstok, die nog van schoonvader is geweest, betrad ik voorzichtig het buitentapijt dat hier en daar hoogpolig was van de sneeuw met patronen van opgehoopte drek met daaronder hier en daar een glad ondertapijt.

Nu moet ik wanneer ik naar de VF ga wel over een paar bruggen. En bij dit weer word ik panisch wanneer ik een brug over moet. Daarom besloot ik om toch maar op de weg te gaan lopen. Andere mensen die wel gewoon op de stoep de brug over liepen keken me bemoedigend aan alsof ze wilden zeggen: je kunt het, goed bezig. 

Ook de mensen in de auto waren coulant en lieten mij voorgaan. Kortom, de weg was voor even van mij en een paar andere voorzichtige mensen. Eenmaal bij AH heb ik vlug wat boodschappen gedaan, in de rugzak gedaan en hop naar de VF. Een traject wat ik normaal in tien minuten afleg, maar in deze slakkengang werd dat minstens drie kwartier. 

Bij de eerste brug werd ik al gewaarschuwd door twee jonge mensen die mij zagen stuntelen. Kijk uit meneer, het is glad op de brug. Reden voor mij om me in een nog lagere versnelling te gaan voortbewegen, want er kwam nog een brug. Maar uiteindelijk is de poolexpeditie geslaagd en was ik op tijd in de VF en zo ben ik met horten en stoten over de drempel van het nieuwe jaar gegaan. Wat het nieuwe jaar nog in petto heeft is ongewis!