Inmiddels ben ik over de drempel van het nieuwe jaar. De witgepoederde oliebol is overgegaan in gestaag vallende sneeuw. Alle dagen lang sneeuwt het elke dag wel. Dan veel, dan weinig. De temperatuur schommelt overdag rond het vriespunt. Een uitglijder is snel gemaakt, zeker nu mijn soepelheid tanende is. En daarom begeef ik me nu niet op glad ijs. Alhoewel, daarvoor deed ik dat ook niet. Ik ben meer van de kat uit de boom kijken.
En die kat uit de boom kijkt vanuit celblok H vanachter het raam naar buiten, waar ik wat durfals zie lopen of zelfs fietsen. Wat een waaghalzen. Alsof er niets aan de hand is. Ik vind sneeuw mooi, zeker als die maagdelijk wit is. Maar dat is meestal van korte duur, zeker in de stad. Kortom, het is een hoop gedoe.
In die zin is voor mij het jaar toch al niet zo leuk begonnen. Het begon al met twee crematies van mensen die mij te jong en te dierbaar waren. En de emotie hierover wil ik dan het liefst in de buitenlucht verwerken. Tja, met dit ijzige weer met hier en daar gladde pistes is dat geen optie.
Toch heb ik dat wel gedaan, want van binnen zitten werd ik zo’n beetje gallisch en dat komt de sfeer in huis ook niet ten goede. Dan wordt het te veel gekissebis over onbenulligheden. Mijn eerste buiten expeditie was afgelopen zondagmiddag. Een tochtje naar AH in de Arena en daarna door naar de VF voor een theatervoorstelling. Het was een theaterstuk van Paleis voor Volksvlijt. Nou ja, vlijt kon me niet worden ontzegd. Met een wandelstok, die nog van schoonvader is geweest, betrad ik voorzichtig het buitentapijt dat hier en daar hoogpolig was van de sneeuw met patronen van opgehoopte drek met daaronder hier en daar een glad ondertapijt.
Nu moet ik wanneer ik naar de VF ga wel over een paar bruggen. En bij dit weer word ik panisch wanneer ik een brug over moet. Daarom besloot ik om toch maar op de weg te gaan lopen. Andere mensen die wel gewoon op de stoep de brug over liepen keken me bemoedigend aan alsof ze wilden zeggen: je kunt het, goed bezig.
Ook de mensen in de auto waren coulant en lieten mij voorgaan. Kortom, de weg was voor even van mij en een paar andere voorzichtige mensen. Eenmaal bij AH heb ik vlug wat boodschappen gedaan, in de rugzak gedaan en hop naar de VF. Een traject wat ik normaal in tien minuten afleg, maar in deze slakkengang werd dat minstens drie kwartier.
Bij de eerste brug werd ik al gewaarschuwd door twee jonge mensen die mij zagen stuntelen. Kijk uit meneer, het is glad op de brug. Reden voor mij om me in een nog lagere versnelling te gaan voortbewegen, want er kwam nog een brug. Maar uiteindelijk is de poolexpeditie geslaagd en was ik op tijd in de VF en zo ben ik met horten en stoten over de drempel van het nieuwe jaar gegaan. Wat het nieuwe jaar nog in petto heeft is ongewis!
