Op apegapen liggen!

Vorige week zaterdag organiseerde 50plus, niet mijn partij overigens, een bijeenkomst in ons provinciehuis. Met als titel: politiek dichtbij brengen én als lokkertje: een gratis lunch. De sprekers, onder wie onze burgemeester Mikkers en Jan Struijs, zouden de belangstellenden meenemen in hun kijk op de politiek. Toen ik dat las in de Bossche Omroep dacht ik: dat is misschien wel een goed tijdverdrijf voor de zaterdag, in ieder geval leuker dan boodschappen doen. Maar ik was ook wel benieuwd naar wat fractievoorzitter van 50Plus Jan Struijs te melden had. Onder zijn leiding is de 50plus partij uit het moeras getrokken. Jan is oud-politieman en doet nu een soort van recherchewerk in de Tweede Kamer. Hij is regelmatig te gast in allerlei talkshows en daar maakt Jan wel een goede indruk op mij. 

Gelukkig was de lunch inclusief. Dat maakte veel goed, want de bijeenkomst 'politiek dichtbij' kwam verre van dichtbij. Nu is het Provinciehuis een immens groot gebouw waar je je nogal gauw verloren waant, zeker als er weinig mensen rondlopen. En dat was zo, de opkomst voor de bijeenkomst ‘Politiek dichtbij’ was heel mager. In de zaal was plaats voor minimaal 250 mensen, maar als er 25 stoelen gevuld waren dan had ik nog optimistisch geteld. Even speelde door mijn hoofd om aan Jan Struijs de vraag te stellen of hij kon verklaren waarom er steeds minder mensen geïnteresseerd zijn in de politiek, immers de bijna lege zaal was daar een sprekend voorbeeld van. Ik heb het niet gedaan omdat ik vind dat de politiek al een heel poos op apegapen ligt en hij intussen als nieuwkomer, zo te horen aan zijn verhaal, ook gevangen zit binnen de Haagse mores. In die kontext was het fijn dat de goed gevulde broodjes mij lekker smaakte.

Op apegapen liggen! Dat brengt mij bij de plotselinge dood van Paulien Cornelisse. Ik ga even terug naar woensdagmiddag 30 september. Op mijn balkon genoot ik nog van het warme najaarszonnetje. Op mijn schoot lag mijn iPad. Zoals altijd ben ik nieuwsgierig naar nieuws en opende de NOS-app. Mijn ogen werden meteen getrokken naar een prachtige foto van Paulien Cornelisse die mij aaibaar toekeek. Een seconde later leek het of op mijn balkon de bliksem was ingeslagen. Ik las dat Paulien voorgoed de voordeur van haar virtuoze Taalhuis heeft gesloten. In haar allerlaatste column op de voorpagina van de VK zei Paulien: ‘ik krijg een infuus en lig daarna een tijdje op apegapen’. Dan volgen haar woordspelingen op het woordje apegapen, nog niet wetend dat ze kort daarna voorgoed op apegapen zal liggen. Taal is niet meer haar ding. En haar taal missen vind ik onverkwikkelijk. Na de lunch in het provinciehuis fietste ik weer naar huis en mijmerde over wat voor woordspelingen Paulien van ‘politiek dichtbij' zou hebben gemaakt.