Thuis


Het is zondagmiddag 8 november. Ik neem mijn winterjas van de kapstok. Misschien wat overdreven, want de winter moet nog een aanvang nemen. Alhoewel, de temperatuur nadert  's nachts al wel het vriespunt. Dat is ook zo'n beetje de sfeer en de temperatuur die ook in het Haagse politieke centrum al een poosje voor vrieskou zorgt.

 

Ik ben op weg naar de VF voor een lezing van oud-burgemeester Ahmed Aboutaleb. Hij heeft onlangs een nieuw boek geschreven met als titel ‘Thuis’. Het zijn memoires over hoe een leergierige Marokkaanse jongen uit het RIFgebergte succesvol werd in de Hollandse polder, als politicus én als burgemeester in een grote stad. Een stad waar het ook niet altijd pluis is. Die leergierige jongen Ahmed Aboutaleb weet mijn hart wel te verwarmen. Eenmaal in de VF kan ik dus met een gerust hart mijn winterjas uitdoen. Ik ben niet de enige die op de lezing is afgekomen. Kennelijk zijn meer mensen op zoek naar warmte, immers de zaal is stijf uitverkocht. Eerst nog even een plasje doen. Dat moet ook oud-burgemeester Ton Rombouts hebben gedacht. Wat doet hij hier? Even later wordt mij dat duidelijk.


Intussen speelt Kamal Hors op een Arabische luit, in afwachting van de komst van Ahmed Aboutaleb op het podium. Zijn luit proeft als het warme saharazand. Even later loopt Ton Rombouts naar het podium. De mensen in de zaal kijken verrast. ‘Ik ben zo weer weg', zegt hij adrem. ‘Kom er maar bij, Ahmed. Ik ga je introduceren. Niet dat dit nodig is. Nee, ik vind het leuk en eervol om te doen. 'Maar eigenlijk hadden we samen in Amsterdam bij de Rode Lijn-demonstratie onze opwachting moeten maken. Dat is hard nodig’. Kijk, daar word ik nu warm van, een statement van twee oud-burgemeesters. Twee andere oud-burgemeesters, Job Cohen en Jozias van Aartsen, waren hen al voorgegaan. 


Met respect kijk ik naar de twee oud-burgemeesters die broederlijk naast elkaar staan alsof ze nog dienende zijn. Het zijn twee mannen die hun rol als burgemeester met verve hebben vervuld, ieder op zijn eigen manier. Het is mooi om hen op het podium te zien en ik denk: wat is het in de Haagse politieke arena dan toch een miezerige vertoning. We hebben in de coalitie nietszeggende politici die alleen maar geïnteresseerd zijn in het uitdelen van zogenaamde Sinterklaas cadeautjes waarvan de waarde vaak van korte duur is.


De waarde van Ahmed Aboutaleb daarentegen is in mijn ogen vele malen groter. Hij vertelt op een indrukwekkende wijze zijn levensverhaal. Hoe hij als vijftienjarige jongen van Marokko naar ons land is verhuisd en één ding zeker weet: als je hier mee wilt doen, moet je de taal leren en onderaan de ladder beginnen. We weten nu allemaal dat Ahmed Aboutaleb tot aan de bovenste trede van de ladder is geraakt. Na afloop van de lezing is er heel veel applaus. Om stil van te worden!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Buenos Dias (3)

Alcohol is te normaal geworden, vooral onder ouderen!

Rood kleuren in verbinden en liefde