PARDOES

Ik heb voor een maand een optrekje in Fuengirola gehuurd. Nu woon ik zo’n beetje tussen de Spanjaarden, heel relaxed allemaal. Alles dichtbij: de zee, het strand, het restaurant en de Mercadona. Mijn Spaans is beroerd, heel beroerd. Het eerste woord dat ik ooit leerde was cerveza. Nu zeg ik op het terras: ‘por favor a canja’ en dat snappen ze meteen. Toch iets bijgeleerd. Het aardige is wel dat ze de moeite doen om mij te begrijpen als ik een vraag heb of iets leuks wil zeggen. Fuengirola is inmiddels een uit de kluiten gewassen stad geworden. Wat de betekenis van de naam Fuengirola is weet ik niet. Het klinkt een beetje Tirools, maar het is op en top Spaans. Het is een gezellig stad aan de Costa del Sol en daar gaat het mij om. De zon schijnt er uitbundig. De meesten van mijn lezers kennen natuurlijk nog het liedje: ‘Het was aan de Costa del Sol, tingeling, tingeling. Daar sloeg mijn hartje op hol’. Nou zo erg is het nou ook weer niet, mijn hart slaat niet zo gauw meer op hol. Alhoew...

  Het Zuiderpark was dit jaar the place to be voor ophef en vertier. Normaal is het een bedaard park waar reuring wereldvreemd is, maar nu was alles anders. Daar zorgde creatieve en inspirerende theatermakers wel voor. Ik heb mooie voorstellingen gezien, al werkte de weergoden niet mee. Ook zij acteerden zo af en toe ongevraagd van bovenaf mee om ons te vertellen dat we het klimaatprobleem wel serieus moeten nemen. In het begin liep ik wat onwennig op de houten vlonders mijn rondje over het festivalterrein. Ik miste de intimiteit van de Parade. Dat hoorde ik ook wel om me heen, maar er kwam bij mij al snel een ander ‘samen zijn gevoel’ voor in de plaats. Daar zorgde ook good old Frits, zo’n beetje de Boulevardkomiek, wel voor. In alle vorige jaren regelde hij met humor en kwinkslagen bussen om theaterbezoekers naar de voorstellingen op locatie te vervoeren.   Gelukkig was niemand in de ban van het nare coronabeestje, maar in de ban van de theatervoorstellingen. Het blijft...

Zeg je nou klote of kloten? Dat is me niet helemaal duidelijk. Zoals veel dingen me niet meer duidelijk zijn. Met die wetenschap ben ik maar weer eens bij Piet op bezoek gegaan. Hij woont in het verzorgingshuis. Een plek waar ik niet zo graag kom. Iedere keer als ik daar naar binnen ga denk ik: dit is mijn voorland. Maar voor Piet zet ik graag deze gedachte opzij. Ik bel aan. Door het zijraampje zie ik Piet moeizaam opstaan. Hij pakt zijn stok en schuifelt naar de voordeur. Hij kan niet meer zonder stok of rollator, want vallen was zo’n soort van hobby. Maar verder gaat het nog wel redelijk met hem. Zijn hoofduurwerk loop nog steeds goed, soms loopt zijn klok iets achter. Maar bij wie niet. De tv staat aan. Ieder kwartier komt het NOS-journaal als een repeterende breuk voorbij.   ‘Koffie’? Graag Piet. ‘Waar staan die verrekte kopjes nou weer’? Ik denk in het kastje waar ze altijd staan, zeg ik. Zal ik koffie zetten? ‘Nee, hoor, dat lukt mij nog best’. Aan het espressomachine te h...

Wat is dat toch met die miljardairs? Kunnen ze nu alleen maar denken in verdienmodellen? Het lijkt er wel op, want ze vinden dat ze zonder enige vorm van schaamte zich alles kunnen veroorloven. Er zijn inmiddels heel veel miljardairs op onze aardbol, maar twee sprongen deze week bij mij in het oog: Jeff Bezos en Frits van Eerd. Jeff Bezos, oud-directeur van Amazon, is de rijkste man op aarde met een geschat vermogen van 157 miljard dollar.  Afgelopen week bedankte hij na zijn ruimtevlucht alle medewerkers en klanten van Amazon. ‘Want jullie hebben voor de ruimtevlucht betaald, het wordt erg gewaardeerd’, zei hij deze week op een persconferentie. Dat zegt de man met een vermogen van 157 miljard dollar. Het is niet te geloven, wat een walgelijke vertoning. 157 miljard, wat kun je daar allemaal voor kopen? Ik zou het niet weten. Wat moet je in hemelsnaam met dat geld? Je kunt er heel continent blij mee maken, zodat mensen een fatsoenlijk leven kunnen leiden. Maar dat zal vast niet in ...

 Wat je vandaag de dag allemaal niet moet doen om even een weekje er tussenuit te knijpen naar in mijn geval een pittoresk dorp in de luwte van Lissabon. Op familebezoek, maar ook om te genieten van het haast meditatieve landschap en om een duik te nemen in het zwembad aan huis, want is het zo’n dertig graden. Code rood, maar dan op een prettige manier. Maar voordat ik afreisde heb ik wel een en ander moeten uitleggen. Toen ik vertelde dat ik naar Portugal ging ontmoette ik nogal wat gefronste wenkbrauwen. Onverantwoord hoorde ik mensen denken. Misschien waren ze wel jaloers dat ik het aandurfde om naar het zonnige zuiden te vliegen in tijden van Corona. Ik zei: ik ben coronaproof en heb een heuse QR-code op mijn Huawei. En dankzij mijn Huawei weten ze in China vast ook dat ik tweemaal gevaccineerd ben en waar ik woon. Voor de zekerheid heb ik de QR-code ook nog uitgeprint, je weet maar nooit. Misschien blokkeert de Chinese overheid bij het boarden wel mijn telefoon.  Allemaal...

Graag wil ik het BD feliciteren met zijn 250 e verjaardag of is het haar verjaardag? Want over hem of haar gaat mijn column. Afgelopen zaterdag las ik de column ‘Geaardheid van de commissaris’ van Lucas van Houtert, hoofdredacteur van de jarige krant. Zijn column tempert in mijn ogen wel de feestvreugde van de krant. Volgende week komt de koning op bezoek bij de jarige krant. Als ik Lucas van Houtert was zou ik de koning maar niet vertellen wat hij in zijn laatste column heeft geschreven over de geaardheid van de commissaris. Even heb ik gedacht dat oud-bondscoach Frank de Boer de enige lulkoekkampioen was, maar we hebben nog een lulkoekkampioen en dat is Lucas van Houtert. Het begon allemaal bij de kop bij het artikel ‘lesbische commissaris van Brabant hekelt Hongaarse anti-homowet in gesprek met ambassadeur’. Toen ik dit las was het eerste wat ik dacht: stel dat de commissaris hetero zou zijn geweest had verslaggever Paul Driessen dan geschreven: ‘hetero commissaris van Brabant he...

Zo  af en toe ga ik met Piet ergens in de stad koffie drinken of lunchen. Meestal op zaterdag, want dan is er meer reuring in het centrum en dat vindt Piet wel leuk. Piet loopt al een poos rond op deze aardbol, zo’n 88 jaar. Piet ken ik nog van vroeger, van de kroeg. Nu woont hij in een zorgcentrum. Daar heeft hij weinig contacten. De mobiliteit van de meeste bewoners laat het zo langzamerhand wel afweten, het wil allemaal niet meer lukken. Om niet helemaal stram te worden doet Piet eenmaal per week een uurtje aan bewegingstherapie: rek- en strekoefeningen. Hij vindt dat de fysiotherapeut hem nogal stevig onderhanden neemt. Niet dat ik dat geloof, maar vooruit. Ondanks wat hij noemt een ‘stevige’ therapie gaat Piet er niet soepeler van lopen. Nee, het is meer schuifelen geworden. We lopen, nee we schuifelen naar de binnenstad. Dat slechte lopen komt allemaal door corona, vergoelijkt hij. Dat zal best, maar je bent wel 88. Je bent geen Emile Zátopek meer. Deze marathonloper i...