PARDOES

Zo de vrolijke, kleurrijke en dolle dagen van carnaval zitten er op. Het gekwek is en de muziekskes zijn verstomd. Den Bosch is geen Oeteldonk meer. Nou ja, er zijn altijd onverwoestbare eeuwige Oeteldonkers die ook na carnaval hun roodwitgele sjaal omhouden. Het nu stil in de stad. Ik heb geen carnaval gevierd, maar wel rondgekuierd en een klein biertje gedronken. Ook heb ik prins Carnaval ingehaald en naar de optocht gekeken. Het was druk in de stad, heel druk. Het leek wel een roodwitgele tsunami. Carnavalszondag zag ik alleen maar roodwitgeel voor mijn ogen dansen. Mijn god, waar blijven al die mensen. Als ze maar niet met z’n allen naar onze ouwe Sint Jan gaan bevlekken, het mooiste heiligdom van ons land volgens Tony van der Meulen. Tony van der Meulen is columnist bij het BD. Zaterdag voor carnaval ging hij volledig los op het Bossche carnaval. Zijn weerzin tegen carnaval droop uit zijn woorden. Het sloeg nergens op. Van der Meulen had ergens de klok horen luiden, maar wist nie...

Valentijnsdag is alweer vervlogen. Nu ademen we carnaval in de stad. Maar wie weet. Misschien worden er komende dagen weer nieuwe Valentijnsdagen geboren. Het is tenslotte een dag waarop geliefden elkaar extra aandacht geven met bloemen of kaarten. In het BD was op Valentijnsdag een hele pagina gewijd aan mensen die elkaar liefdevol kietelden. Nou kan je geliefde je vrouw of man zijn of misschien een minnaar of minnares. Je weet maar nooit wat er zo her en der stiekem wordt geflikflooid. Het hebben van een minnaar of minnares zal het leven vast spannend maken. Ik noem dat twee dansers die een kür maken op glad ijs en het uiteindelijk voltooien met een mislukte pirouette. Ik heb geen minnares. Dus dié Valentijnsromantiek gaat aan mijn deur voorbij. Toch keek ik op 14 februari, tegen beter weten in, nog in de brievenbus of er iemand mij een kaartje had gestuurd. Niet dus. Valentijnsdag? Hoe is het ontstaan? Heel lang geleden was er een heilige Valentijn. Het was een martelaar. Naar hem i...

. Je hebt van die avonden dat je eigenlijk alleen maar wilt lalleballen. Op tv is er niets wat je aanspreekt. Ook heb je geen zin om een boek te gaan lezen of een spelletje te gaan doen of met je partner een gesprek aan te gaan over wat je dwars zit of de rampspoed te bespreken die zo langzaamaan de hele wereld in de greep heeft. Herken je dat? Maar wat dan te doen? Dan ga ik meestal een beetje lopen otteren. Af en toe wat snaaien en uiteindelijk toch maar de tv aanzetten en een beetje van NPO 1 naar RTL4 zappen en soms naar Dtv, de Bossche broaierd. Dtv brengt dagelijks het Bossche wereldnieuws. Maar in het Bossche gebeurt nu weinig. Nou ja, het is aftellen geblazen naar carnaval. Vanmorgen hoorde ik op de radio al een onvervalste carnavalskraker: ‘Wa'n lekker ding bende gij een ge hebt zo'n lekker kuntje’’. Het blijft een van de leukste carnavalsliedjes. Ik word er heel vrolijk van, maar of dat 'lekker kuntje' nog kan? Met dat liedje in mijn hoofd was ik net op tijd v...

  Onze cultuurstad van het Zuiden is nog net geen wereldnieuws, maar wat scheelt het. Wethouder Mike van der Geld heeft koortsachtige pogingen gedaan om het NOS-journaal te halen. Eerst met zijn bizarre plan om het Design Museum neer te laten ploffen op het Citadelhofje. En of dat al niet genoeg cultuurarmoede was kwam hij ook nog met de mededeling dat het XXL Theater aan de Parade minimaal zo'n slordige 12 miljoen duurder gaat uitpakken. Maar hij is niet verder gekomen dan Dtv-nieuws en Omroep Brabant. Ook niet de allerminste, toch? Wat had hij te melden over het theater? ‘Ik kan niet anders zeggen dan dat dit een flinke financiële tegenvaller is. Zeker in een tijd waarin veel mensen moeilijk kunnen rondkomen is dit wrang en hadden we liever anders bericht’, aldus de wethouder. Intussen   hebben de bewoners hun  honderdjarige Citadelhofje tot een soort van openluchtmuseum uitgeroepen. Een ludieke poging. Ik zou zeggen probeer zo snel mogelijk om er een beschermd stadsge...

Het was even geleden dat ik op de Parade was. De laatste keer was het de elfde van de elfde. Toen verdronk het plein bijna in een grote meute rond kwakende Oeteldonkers. Het roodwitgeel heerste op de Parade en het in een aanbouw zijnde theater deed er voor even niet toe. Afgelopen vrijdag ben ik toch maar eens gaan kijken naar de bouw van het nieuwe theater. Het architectonisch hoogstandje krijgt steeds meer blos op de wangen. Die blos zorgt er wel voor dat de monumentale panden aan de Parade steeds witter om hun neus worden, want het nieuwe theater wordt wel heel dominant oftewel Wè’nne joekel! Iedereen weet genoegzaam dat het bouwen van een nieuw theater jarenlang veel politieke kruim heeft gekost. Niet alle politieke partijen in het Bossche waren te porren voor een nieuw theater. Ook nestor Paul van der Krabben van Bosch Belang niet. Om zo met geld te smijten was niet in het Bosch belang. En ongelijk had Paul niet. Intussen blaast zijn partij al honderd jaar een deuntje mee in de B...

Van de week was ik op weg naar de Gamma om wat spullen te kopen voor mijn nieuwe appartement. Onderweg kwam Ik langs het hofje aan de Citadellaan. Het is nog steeds een karakteristiek en intiem hofje, maar de aanblik is wel een beetje treurig. Daar mag wel een kritische Job Cohen blik op los worden losgelaten. Hoezo Job Cohen? Nou, Job gaat onze gemeenteraad adviseren over hoe ongewenst gedrag bij Weener XL om te toveren tot gewenst gedrag. Maar eerst het hofje aan de Citadellaan. De bewoners zijn er niet weg te branden. Het is een hecht clubje. Een gemeenschap die alles voor elkaar over heeft. ‘We zijn verliefd op dit hofje’, zegt bewoner Martijn Bouwmans. Of de liefde voor het hofje stand houdt is de vraag. Wethouder Mike van der Geld heeft namelijk grote plannen met deze plek. Er moet daar een nieuw Design Museum verrijzen.  Waarom voor deze plek wordt gekozen is mij niet helemaal duidelijk. En waarom het Noord-Brabants museum moet uitbreiden ook niet. Ik heb gelezen dat de coll...

Bij het schrijven van een column keek ik voorheen vanuit mijn kamer naar ‘Het Bossche Broek’. Het weidse landschap inspireerde mijn geest en de woorden vloeiden vanzelf uit mijn denkbeeldige pen. En sinds kort kijk ik vanachter mijn trouwe rode tafel uit op het zacht golvende water van de Zuid Willemsvaart. Nu is het nog stil op het water, maar dat zal in het voorjaar met al die plezierbootjes vast anders zijn. En als ik goed kijk, en dan lukt nu beter met mijn nieuwe kekke bril, zie ik de toren van het industriële hoofdgebouw van de Bossche Veemarkt. Op de klok zie ik hoe laat het is. In mijn herinnering was de Veemarkt de plaats waar boeren vroeger voor dag en dauw hun nietsvermoedende koeien te koop aanboden. Dat ging middels het bekende handjeklap. Om de koop te bezegelen gingen de boeren daarna met een tiet geld in de beurs naar het café tegenover de Veemarkt een paar neuten drinken. De Veemarkthallen zijn al een hele poos verworden tot de Brabanthallen, het podium voor evenemente...