PARDOES

Het carnaval is voor nu gedaan, maar het o zo geliefde roodwitgeel zal halverwege Pasen weer even gaan wapperen. Er is namelijk ook nog zoiets als een halfvasten carnaval. Dan blazen de muziekskes er weer vrolijk op los en vloeit ook het bier weer rijkelijk. Eigenlijk staat carnaval het ganse jaar op het netvlies van Bosschenaren die verslaafd zijn aan carnaval. Volgend jaar begint het spektakel een paar weken later. Dat zal de Oeteldonker niet deren, want op de elfde van de elfde kleurt het roodwitgeel weer de Bossche binnenstad. De rasechte Oeteldonker kijkt er vast nu al naar uit, ondanks dat het feest der feesten een rib uit je lijf kost en fysiek veel kruim kost. Het mooie van carnaval is dat de grote boze buitenwereld voor even ver weg is. Zelf vier ik al wat jaren geen carnaval meer, al kan ik er wel weemoedig van worden als ik al die vrolijke feestvierders aanschouw. Maar de tand des tijds is onverbiddelijk voor mij. Het zij zo. Toch heb ik aan het staartje van carnaval kunnen ...

V orig weekend voelde als een lente-weekend terwijl het nog volop winter is. En dat is het nog volop winter is ben ik intussen weer achter gekomen, de koude wind blaast zo door mijn jas heen. Zo is het voor je gevoel lente en zo is het gewoon weer winter. Niets is normaal meer. Maar laat ik me even concentreren op de kracht van de zon van vorig weekend. Een zon die steeds hoger kruipt in de oneindige horizon.  Het is alsof je op het strand een vlieger met de speling van de wind laat spelen totdat je de vlieger nog amper ziet.  Het mooie van zonneschijn is dat je zin krijgt om naar buiten te gaan, daar waar de vogeltjes fluiten. Luisteren naar de vogeltjes die fluitend met elkaar in gesprek zijn en fluiten dat de lente nakende is. Dus heb ik vorige week zaterdagmorgen de wandelschoenen aangetrokken. Samen met mijn wandelvrienden heb ik een lange wandeling gemaakt langs de Maas, dwars door Oud-Empel, om bij het Máximakanaal links naar de Groote Wielen in Rosmalen af te buigen. ‘...

Afgelopen dagen was een bepaald woord waarin spek voorkwam absoluut niet populair bij mij. Nu zijn er veel woorden die met spek beginnen. Volgens encyclo.nl zijn dat er 344. Ik laat ze niet allemaal de revue passeren. Nee, ik pik er een paar tussenuit die ik leuk vind. Iedereen kent vast het woord speklap. Speklapjes zijn heerlijk bij bruine bonen of zuurkool. Jammer genoeg eet ik deze lekkernij te weinig. Spek is van het varken en dat vindt mijn partner maar niets. Daarentegen vindt ze een varken wel een koddige knorrende hangbuik. Sterker, met een knorrend varken heeft ze geen enkele moeite. Wel met een knorrende man, want dat verstoort haar nachtrust. Nu knor ik, volgens mij, weinig. Alleen als ik op mijn rug lig of als ik iets teveel heb gedronken, maar dat laatste is een hele poos geleden. Dat laatste brengt me terug naar mijn vorige column over carnaval waarin ik het had over de elitaire Oeteldonkse club. Maar nu wil ik het hebben over het drinken van het goudgele nat tijdens car...

Het roodwitgeel gaat weer door onze aderen vloeien. Over een paar weken is het carnaval, de jaarlijkse hoogmis van onze stad. Ook voor de horeca breken dan de hoogtijdagen aan. Allerlei carnavalswinkeltjes hebben intussen hun deuren geopend om carnavalsvierders te verleiden tot het kopen van fraaie pekskes. Of ze veel zullen verkopen weet ik niet. Het valt namelijk niet mee om de concurrentie aan te gaan met Prins Hoofs en Adjudant Persoons in de Vughterstraat. Maar daar wil ik het niet over hebben. Nee, ik wil het gewoon even over carnaval hebben. Het is en blijft een te zot feest, dat heb ik proefondervindelijk beleefd. Nu ben ik toeschouwer geworden en constateer dat het al een hele poos geen exclusief Oeteldonksfeestje meer is. Er strijken steeds meer boven-de-rivieren feestgangers neer in Oeteldonk. Ze komen uit alle hoeken en gaten. Het mag van mij, alleen is de drukte met carnaval allengs niet meer te overzien. Het is zo druk zelfs dat je letterlijk over de hoofden kunt lopen. E...

Het nieuwe jaar is knallend van start gegaan. In goede en in slechte zin. In goede zin: het afgestoken siervuurwerk was een feest voor het oog. De lucht boven de Bossche stad veranderde om middernacht in alle kleuren van de regenboogvlag. En zo hoort het ook. Ieder mens is welkom, al lijkt dat een min of meer een illusie te worden. Vuurwerk met oud en nieuw. Het is inmiddels een jarenlange traditie net als de oudejaarsconference die ooit begon bij Wim Kan. Dat was ook knallen, maar dan van een luchtig kaliber. Vuurwerk, het mag wat kosten, dit ondanks het geklaag van mensen die vinden dat alles zo duur is geworden. Er is, geloof ik, voor 105 miljoen de lucht in gegaan.  En zo heeft het nieuwe jaar met een glas bubbels in je hand zijn intrede gedaan. Ik zeg 'zijn', maar moet ik misschien 'haar' zeggen, ofschoon het mannen zijn die er een puinhoop van maken. Dat is dan meteen een ezelsbruggetje naar het nieuwe jaar in slechte zin: het is heel heel diep treurig en onaanvaa...

Het jaar 2023 nadert de finish. Het was een jaar vol kleerscheuren. Wat zeg ik: de kleerscheuren worden alsmaar talrijker. En ik zie alsnog geen kleermaker die dit kan herstellen. De vier aspirant-kleermakers die nu met naald en draad aan de slag gaan in het naaiatelier van Plasterk zie ik de kleerscheuren zeker niet herstellen. Daarvoor gebruiken ze teveel zwart-wit garen. Eigenlijk voel ik me ook wel een beetje een kleermaker wanneer ik mijn columns aan het schrijven ben. Intussen ben ik daarmee ook op weg naar de finish van dit jaar. Soms was het hordelopen om een onderwerp te vinden wat er in mijn ogen toe deed. Dat viel niet altijd mee, ik ben tenslotte geen Femke Bol die met het grootste gemak op de atletiekbaan alle hordes neemt om aan de finish ook nog eens een uitbundige lach op haar gezicht te toveren. De lach! Het is als balsem voor de ziel. We zouden meer moeten lachen net als Janny en André in de tv-serie ‘Denkend aan Zwitserland'. Want een jaar is zo voorbij. Het is a...

Zo af en toe loop ik in huis een beetje te ijsberen. IJsberen! Je kent het vast wel: ijsberen over iets wat niet wil lukken. Nu was het ook wel ijsberenweer, want buiten was het nat, koud en guur. Dus draaide ik de thermostaat wat hoger en nestelde me achter mijn laptop voor het schrijven van een nieuwe column voor het regionale  radioprogramma ‘Daar zijn we weer’. Dit keer was het geen gemakkelijke opgave. En dat komt niet omdat er niets gebeurt. Nee, er gebeurt heel veel in de  wereld. Er gebeurt meer dan goed is voor mijn gemoedsrust.  Ik zat al bijna een uurtje achter mijn laptop en had een woord bedacht. Intussen had ik een van sinterklaas gekregen melkchocoladeletter verorberd. Maar om nou een column te gaan schrijven over salami vond ik toch een beetje vreemd. Maar ook weer niet. Het toeval wil dat ik een boek aan het lezen ben met de wonderlijke titel ‘Salami'. Het lezen van boeken doe ik altijd op bed. Mijn ritueel is om dagelijks een half uurtje te lezen a...