Onafgemaakte!

Wie heeft het nog over Prinsjesdag? Ik denk niemand, behalve ik nu. Prinsjesdag is een jaarlijks terugkerende traditie op de derde dinsdag van september. De gouden koets hobbelt dan door het centrum van Den Haag op weg naar het centrum van de politieke arena. Lang de kant zwaaien mensen enthousiast naar de koning, de koningin en de prinses. Uit de gouden koets wuiven zij vriendelijk terug. Wat gaat de dag brengen op de dag waarop de rijksbegroting wordt gepresenteerd? IJzeren Heinen, minister van financiën, is verantwoordelijk voor de miljoenennota. Onze koning, ooit ook een prinsje, heeft dan de ondankbare taak om de rijksbegroting in woorden te vangen. Immers, hij heeft de inhoud niet bedacht. Onze koning is al een hele poos koning. Zou dan Koningsdag niet beter passen? Toch maar niet, want dan raken ze in Den Haag nog meer van slag.


Dus laat maar, want zo klinkt Prinsjesdag, als een feelgood film, zeker nu onze koning wordt begeleid door vier mooie vrouwen die hem met alle egards omringen. Dankzij zijn vier mooie vrouwen vind ik Prinsjesdag nog best wel leuk, vooral de scène op het bordes van het paleis Noordeinde waar de koninklijke familie wellicht zal denken: na ons de zondvloed! Misschien is de benaming prinsessendag, nu er drie prinsessen zijn, meer van toepassing. Ach, het is ook niet zo belangrijk. Het is goed om een traditie, die een paar eeuwen terug bij koning Willem V begon, in roerige tijden waar het verstand en het woord aan kracht hebben ingeboet in leven te houden. Alleen al voor het volk, om een sprankje hoop te blijven koesteren. De toespraak van de koning heb ik gemist, want ik was op dat tijdstip in Villa Mondriaan in Winterswijk. Piet Mondriaan, de kunstschilder, heeft, waar zijn liefde voor het scheppen van kunst begon, hier gewoond. Hij overleed in het jaar waarin ik het levenslicht zag. De latere kunst van Mondriaan heb ik nooit zo goed begrepen. Hij schilderde in de primaire kleuren veel horizontale en verticale lijnen. Dus zijn latere kunst vind ik nogal rechtlijnig. En dat past helemaal bij de finishing touch van deze column.


Onze regering heeft in 1998 zijn onafgemaakte kunstwerk ‘Victory Boogie Woogie' voor een slordige 80 miljoen gekocht en daarna geschonken aan het Haagse kunstmuseum. Let even op het woord ‘onafgemaakte! Dat woord staat symbool voor het immer voortdurende Haagse politieke links-rechts geklungel. In een hotel Mondriaan, waar ik overnachtte, keek ik nog even voor het slapen gaan naar de talkshow van Renze op RTL4. Opiniepeiler Gijs Rademakers zei dat het volk, waaronder ik, verlangt naar een goede samenwerking zowel op links als rechts om de problemen op een fatsoenlijke wijze op te lossen. En wat zei Joost Eerdmans van JA 21, die te gast was, daarop: hieruit blijkt dat de minderheidscoalitie voor ons moet kiezen! Gijs Rademakers schudden mistroostig met zijn hoofd. Het wordt nooit wat! En zo blijft het, om in de sfeer van het schilderij ‘Victory Boogie Woogie’ van Mondriaan te blijven, het woord 'onafgemaakte' de boventoon voeren in het Haagse!