PARDOES

Ik vind het best veel verrassend klinken dat ons land in Europa zo goed scoort op ‘brede welvaart’. Alleen Zweden moeten we boven ons dulden. Voordat ik probeer te begrijpen waarom we zo goed scoren ga ik eerst even het begrip ‘brede welvaart’ nader beschouwen. Brede welvaart gaat - naast materiële welvaart - over welzijn of tevredenheid van mensen op verschillende vlakken. Nu klinkt tevredenheid op verschillende vlakken best wel abstract. Om je uit de droom te helpen: het gaat over gezondheid, milieu, onderwijs, persoonlijke ontwikkeling en sociale cohesie. Nou ja, als de tevredenheid op deze vlakken zo goed scoort in ons land vraag ik me toch af waarom zoveel mensen op een radicaal-rechtse partij hebben gestemd? Eigenlijk zijn we helemaal niet zo tevreden. Schone schijn dus. We beseffen - denk ik - te weinig dat we in een heel welvarend land leven, ondanks dat de Haagse politiek in onze beleving er zo af en toe een zootje van maakt. Maar om dan op een radicaal-rechtse partij te stemm...

‘Het zijn verwarrende tijden, zei een vrouw tegen haar vriendin op het terras bij café de Unie. Ik weet het ook niet zo goed meer. Wat moet ik nog geloven’. Ik had het begin van het gesprek gemist, dus wist ik niet of het over haar relatie ging of over het absurde politieke landschap waar we in zijn beland. Ik bestelde een biertje, maar moest hiervoor wel hard schreeuwen. Er scheurde namelijk een auto voorbij, met de vlam in de pijp. De bestuurder met een petje op (hardrijders hebben meestal een petje op) sorteerde kennelijk al voor op het achterlijke besluit om opnieuw 130 km in te gaan voeren.  In de Volkskrant schreef een lezer dat ze blij was dat deze maximale snelheid opnieuw wordt ingevoerd, dan kon ze namelijk in een rap tempo ons land verlaten. Ze was ons land waar het (extreem) rechtse gedachtegoed haast als normaal wordt beschouwd, helemaal beu. Zover wil ik niet gaan, maar ik vind wel dat we zo zachtjesaan in ons land op eieren zijn gaan lopen. Witte eieren welteverstaan...

Tijdens de meimaand staat de heilige maagd Maria in onze oude Sint Jan in het middelpunt van de belangstelling. Niet alleen van de Bosschenaren, maar ook van de dorpen om ons heen. Op de tweede zondag van de maand mocht Maria even naar buiten, wel onder begeleiding. Sterker, ze werd op de schouders genomen voor een sightseeing door de binnenstad. Ook wel de stille omgang genoemd. Nou, zo stil is het dan niet op straat. Er worden onderweg weesgegroetjes gebeden terwijl de blauw-witte vlaggen fier wapperen. Waarom zijn de kleuren van de vlag eigenlijk blauw en wit? In dit geval staat de kleur blauw voor zuiverheid en de kleur wit voor onschuld. Die kleuren passen natuurlijk helemaal bij Maria. Zij is immers de onbevlekte ontvangenis, tenminste als je de Bijbelse verhalen mag geloven. En geloven doe je zeker als je gelovig bent. Ik ben meer van: en gij geleuft da! Want onschuld en zuiverheid was al ver te zoeken en nu al helemaal. Maar niet bij Maria. Ze gelooft nog steeds in onschuld en ...

Zo, ik ben weer terug in mijn eigen Bossche land. Na bijna vier zonnige en warme weken in Fuengirola was het thuiskomen best wel effe wennen. Het leek wel alsof ze dat op het vliegveld van Malaga al voelde aankomen, terwijl het vliegtuig al braaf stond te wachten om naar Eindhoven te vliegen. Ook het boarden verliep soepel. Niks aan de hand dus. Wel dus, halverwege de slurf kwam ik plots tot stilstand. We mochten niet doorlopen van een man in een oranje hesje. Wat er nou precies aan de hand was? Joost mocht het op dat moment weten. Ik zag dat de cockpit leeg was. Misschien was de gezagvoerder die de stuurknuppel bedient onwel geworden. Of misschien was ie aan het rollebollen met een stewardess. Kan allemaal in deze turbulente tijd.  Ik heb ongeveer, dan weer leunend op mijn ene been, dan weer op mijn andere, een uur in de slurf gestaan. Zonder opgaaf van redenen! Het gekke was dat bij de medereizigers niemand zich ook maar iets afvroeg. Iedereen stond er gelaten bij. Heel vreemd vo...

Wanneer ik de tune ‘Hoe gaat ie met de formatie’? hoor in de Avondshow van Arjen Lubach word ik altijd onwijs vrolijk. Op het tv-scherm komen dan de dansende koppies van Geert, Caroline, Pieter en Dilan voorbij. Voor de goede orde: ik word onwijs vrolijk van het wijsje, niet van de vier dansende koppies. De tune zou ook een promo kunnen zijn voor een concert van de Toppers in de Arena. Als de Toppers op het podium staan gaat het dak er volledig af. Zelfs Mark Rutte is een grote fan van hen, ik bedoel maar. Voorlopig gaat het dak er niet af bij de vier koppies in ‘Hoe gaat ie met de formatie’. Al doen ze wel alsof ze plezier hebben in het formeren van een nieuwe regering. Ik zou er haast in gaan geloven, maar ik weet beter. Om alvast een beetje in de Paassfeer te komen: de vier koppies doen alsof ze effe een gekookt eitje aan het pellen zijn. Maar voor hen is een eitje pellen helemaal niet zo simpel, en al zeker niet voor Pieter Omtzigt. Bij hem weet je het maar nooit: blieft hij nou ee...

‘ ‘Mensen werden vermorzeld en dat kan zo weer gebeuren’! Dat zei de voorzitter van de enquêtecommissie bij de presentatie van het rapport ‘Blind voor mens en recht’. Het klinkt alsof mensen werden meegesleurd door een naderende trein die ze niet zagen aankomen. En wat nou zo schrijnend is dat iedereen die bij het toeslagenaffaire betrokken hier blind voor was, van kamerlid tot rechter. Toe maar, ook rechters. Van hen zou ik juist verwachten dat ze in deze nare kwestie niet blind waren. Ben ik onaangenaam verrast door de uitkomst van het rapport? Nee, helemaal niet. Er staat niets nieuws in, bijna alles wat is in dit rapport staat is al gezegd. Desondanks moest er toch een parlementaire enquête komen. Dat gaf lucht in het Haagse politieke circus om over de zonde te delibereren. Daarnaast zijn we in de politiek nogal verknocht aan het instellen van commissies voor parlementaire enquêtes. Commissies die alles nog eens uitgebreid overdoen om vervolgens de lijvige verhalen ergens in een o...

In het BD las ik dat een toenemend aantal ouderen achter het autostuur kruipen. Het vergrijzingsfiletijden op de weg is een feit en zal alleen maar gaan toenemen. Van die autorijders is nu al een miljoen 75 plus. Opvallend is wel dat onder dat miljoen veel 75 plus vrouwen zijn. Een late roeping? Ik heb er geen verklaring voor, misschien is het met terugwerkende kracht een emancipatiegedachte. Het is volgens mij geen groep die op de barricade gaat en met het ‘baas in eigen buik’ te koop loopt. Maar het kunnen ook vrouwen zijn die inmiddels hun partner hebben overleefd - want vrouwen zijn nu eenmaal sterker dan mannen -  en nu met de auto eropuit willen trekken om net als de stoere mannen onder ons de snelweg tot speeltje te maken.  Of de verkeersveiligheid in het geding gaat komen kan ik niet inschatten, maar ik ben niet heel optimistisch. Ik ben namelijk niet zo voorstander om op hoge leeftijd nog auto te rijden, temeer je acceleratie- en schakelvermogen er niet soepeler ...