PARDOES

Laat ik het in deze barre en bizarre tijden maar over iets vrolijks hebben. Die gebeuren gelukkig ook nog. Maar je moet dan zelf wel willen zien en daarvoor de slingers ophangen. In dat geval hang ik de slingers op voor de Arbeidsvitaminen. Dit iconische radioprogramma bestaat namelijk tachtig jaar. Kom er maar eens om in deze tijd. Bij de meeste relaties lukt dat niet. Ik heb vaak naar dit programma geluisterd, omdat muziek luisteren mij immer vrolijk stemt. Muziek zegt ook veel meer dan woorden. Woorden brengen ons vaak in verwarring. Er is op de gehele wereld geen radioprogramma dat zo oud is als onze oer-Hollandse Arbeidsvitaminen. En nee, Dilan Yesilgoz, het is niet alleen voor de quasi hardwerkende VVD'er, maar voor iedereen, van stratenmaker tot koning. Arbeidsvitamine is een medicijn voor iedereen die dagelijks minstens 100 mg muziek wil innemen. Een beter medicijn dan muziek is er volgens mij dan ook niet. Ook de goedbedoelde vitaminepillen van Holland & Barrett kunnen...

Aan de slag is het mantra van onze nieuwe politieke aanvoerders Rob, Dilan en Henri. Ze hebben het lef om een spannend avontuur aan te gaan, wetende dat ze kunnen verdwalen in het Haagse bos. Het strooien van broodkruimels moet ze op het juiste pad houden om niet te verdwalen in het concessies doen. Toen ik hen afgelopen vrijdag op het podium zag staan om hun plannen te ontvouwen moest ik denken aan "De drie musketiers”, een roman van Alexandre Dumas met in de hoofdrol Athos, Pothos en Aramis. Later voegde D’Artagnan zich bij deze drie. Hun motto: 'Een voor allen, allen voor een' En dat betekent dat ieder individu het belang van de groep dient, en de groep op zijn beurt het belang van elk individu beschermt ofwel een principe van wederzijdse solidariteit en steun omarmt. Dat gezegd hebbende vind ik het toch een moedige en dappere poging van Rob, Dilan en Henri, ofwel de drie van Den Haag. Maar ze zullen gaandeweg meer en meer gaan beseffen dat waar gehakt wordt spaanders v...

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand?  Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen problee...

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden. Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos. Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek li...

  Inmiddels ben ik over de drempel van het nieuwe jaar. De witgepoederde oliebol is overgegaan in gestaag vallende sneeuw. Alle dagen lang sneeuwt het elke dag wel. Dan veel, dan weinig. De temperatuur schommelt overdag rond het vriespunt. Een uitglijder is snel gemaakt, zeker nu mijn soepelheid tanende is. En daarom begeef ik me nu niet op glad ijs. Alhoewel, daarvoor deed ik dat ook niet. Ik ben meer van de kat uit de boom kijken. En die kat uit de boom kijkt vanuit celblok H vanachter het raam naar buiten, waar ik wat durfals zie lopen of zelfs fietsen. Wat een waaghalzen. Alsof er niets aan de hand is. Ik vind sneeuw mooi, zeker als die maagdelijk wit is. Maar dat is meestal van korte duur, zeker in de stad. Kortom, het is een hoop gedoe.  In die zin is voor mij het jaar toch al niet zo leuk begonnen. Het begon al met twee crematies van mensen die mij te jong en te dierbaar waren. En de emotie hierover wil ik dan het liefst in de buitenlucht verwerken. Tja, met dit ijzige ...

'Hallucineren' is gekozen tot het Van Dale Woord van het Jaar 2025. Het is geen nieuw woord, maar volgens hoofdredacteur Ton den Boon van De Dikke Van Dale staat het woord voor een bepaalde trend in het afgelopen jaar namelijk: ‘het 'hallucineren' van chatbots als Chat GPT en Gemini. In die context betekent hallucineren in­for­ma­tie ver­strek­ken die niet op (be­trouw­ba­re) da­ta is ge­ba­seerd en die daar­om on­nauw­keu­rig of vol­strekt on­juist is’.  De tijdgeest zegt dus dat niet alleen mensen dingen zien die er niet zijn, maar ook chatbots. Maar dat laatste vind ik geen verrassing? Het niet willen zien, van dingen die simpelweg echt zijn, is groeiende. Kijk alleen maar naar de onbeschofte reacties op social media. Ik begin zo langzaamaan te geloven dat steeds meer mensen, inclusief de chatbots, van het juiste pad raken. Ook bij kinderen begin ik zo mijn twijfels te krijgen. Hoe bedenken ze nou zo’n raar woord van het jaar? Nou ja, woord. Het zijn eigenlijk twee c...

Waar het woordje feeks toe kan leiden? In deze wil ik nog even terug naar het moment waarop ex-informateur Hans Wijers aankondigde te stoppen met zijn opdracht om samen met Sybrand Buma de mogelijkheden te onderzoeken voor een nieuw, doch stabiel middenkabinet. Maar daar werd al heel snel een stokje voor gestoken. Niet het woord leugen, maar het woord feeks deed Wijers struikelen. Hoe kwam het zo? Hans Wijers had na de laatste verkiezingsuitslag Dilan Yeşilgöz van de VVD een leugenaar genoemd, althans volgens het NRC. Dat bleek later niet te kloppen.  Eric Smit, oprichter van het journalistiek platform FTM had dat gezegd. De bijdrage van Hans Wijers was, volgens Eric Smit, juist genuanceerd. Wijers had gezegd dat het politiek kunst- en vliegwerk zou vergen om een stabiel middenkabinet te vormen. In plaats van zich te verontschuldigen voor de foutieve berichtgeving ging de onderzoeksjournalist Hugo Logtenberg van het NRC dieper graven in het verleden van Hans Wijers. Er moest toch i...