PARDOES

De gemeenteraadsverkiezingen zijn gedaan. In het Bossche zijn de PvdA en D66 de grote winnaars, maar ook Leefbaar Den Bosch. Dat gezegd hebbende vind ik het wel leuk om even terug te blikken op een verkiezingsdebat in de VF. Het debat werd geleid door drie jonge enthousiaste talenten. De complimenten voor hun aanpak, want met zeventien lijsttrekkers hutje op mutje op het podium was dat geen makkie. Dan zijn het net jonge honden die kwispelend om aandacht vragen. Regelmatig gingen er dan veel vingers omhoog. Vroeger in de schoolbanken stak ik ook weleens een vinger op als ik moest plassen. Heel komisch om te zien. Maar dat was het niet alleen, er stonden ook een paar roeptoeters op het podium zoals Maarten Kagie van Leefbaar Den Bosch. Hij is zijn vader opgevolgd en is ook een blaaskaak. Maarten is fan van FC Den Bosch en dat laat hij opzichtig horen. En dan Joep Gersjes van ’Meer Den Bosch’. Hij is kampioen uit zijn nek lullen, maar ook kampioen vragen stellen.. En dat zijn er nogal w...

Wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen? Dit gezegde zal bij veel mensen bekend in de oren klinken. Nu wordt dit gezegde in een tv-spotje gebruikt om aandacht te vragen voor gordelroos. Het klinkt onschuldig, maar dat is het niet. Een pioenroos of een klaproos krijgen is vele malen leuker. Waarom er nu ineens veel aandacht voor gordelroos is weet ik niet. Het enige wat ik kan bedenken: het is voorjaar en kennelijk komt gordelroos als een soort van crocus uit de grond. Ik begrijp dat een op de vier mensen gordelroos krijgen. En zoals ik in het begin al zei: je kunt het maar beter niet krijgen, want het is nogal pijnlijk. Wat ook heel pijnlijk is, is dat alleen mensen die volgend jaar zestig worden hiervoor een gratis vaccinatie krijgen. Je leest het goed, alleen mensen die volgend jaar zestig worden. Maandagavond kwam het tv-programma Radar voorbij. Radar is een kritisch consumentenprogramma. Antoinette Hertsenberg is een van de presentatoren van dit programma. Antoinette is een bij...

Het bordes van Huis Ten Bosch was afgelopen maandag het podium voor de nieuwe regeringsploeg. Een dag later stonden onze gouden, zilveren en bronzen kanjers op datzelfde podium. Niet zonder reden. Ze hebben een sportieve prestatie van wereldformaat geleverd. Het trotse koningspaar samen met dochter Amalia glunderde mee met onze kanjers. De Olympische Winterspelen waren een feest met al die sporters van heinde en verre. De manier waarop zij tijdens het sporten vreugde, teleurstelling en verdriet met elkaar deelden was groots, ondanks dat ze elkaars concurrenten waren. Een voorbeeld voor de politiek, maar dat zal niet meevallen. Dan kom ik terug op de bordesscène van onze nieuwe regeringsploeg. Afgelopen maandag was het zover. Na de eedaflegging, voor wat ie waard is, mocht premier Jetten met zijn ministers op het bordes plaatsnemen voor het fotomoment. In het midden stond de koning, alleen niet met de trotsheid van de bordesscène met onze Olympische sterren. Misschien dacht hij: wie w...

Laat ik het in deze barre en bizarre tijden maar over iets vrolijks hebben. Die gebeuren gelukkig ook nog. Maar je moet dan zelf wel willen zien en daarvoor de slingers ophangen. In dat geval hang ik de slingers op voor de Arbeidsvitaminen. Dit iconische radioprogramma bestaat namelijk tachtig jaar. Kom er maar eens om in deze tijd. Bij de meeste relaties lukt dat niet. Ik heb vaak naar dit programma geluisterd, omdat muziek luisteren mij immer vrolijk stemt. Muziek zegt ook veel meer dan woorden. Woorden brengen ons vaak in verwarring. Er is op de gehele wereld geen radioprogramma dat zo oud is als onze oer-Hollandse Arbeidsvitaminen. En nee, Dilan Yesilgoz, het is niet alleen voor de quasi hardwerkende VVD'er, maar voor iedereen, van stratenmaker tot koning. Arbeidsvitamine is een medicijn voor iedereen die dagelijks minstens 100 mg muziek wil innemen. Een beter medicijn dan muziek is er volgens mij dan ook niet. Ook de goedbedoelde vitaminepillen van Holland & Barrett kunnen...

Aan de slag is het mantra van onze nieuwe politieke aanvoerders Rob, Dilan en Henri. Ze hebben het lef om een spannend avontuur aan te gaan, wetende dat ze kunnen verdwalen in het Haagse bos. Het strooien van broodkruimels moet ze op het juiste pad houden om niet te verdwalen in het concessies doen. Toen ik hen afgelopen vrijdag op het podium zag staan om hun plannen te ontvouwen moest ik denken aan "De drie musketiers”, een roman van Alexandre Dumas met in de hoofdrol Athos, Pothos en Aramis. Later voegde D’Artagnan zich bij deze drie. Hun motto: 'Een voor allen, allen voor een' En dat betekent dat ieder individu het belang van de groep dient, en de groep op zijn beurt het belang van elk individu beschermt ofwel een principe van wederzijdse solidariteit en steun omarmt. Dat gezegd hebbende vind ik het toch een moedige en dappere poging van Rob, Dilan en Henri, ofwel de drie van Den Haag. Maar ze zullen gaandeweg meer en meer gaan beseffen dat waar gehakt wordt spaanders v...

De tijd staat even stil. Dat kan je overkomen wanneer een heftige gebeurtenis zich voltrekt. Maar een stationsklok die al een hele poos stil staat, dat is raar. Om precies te zijn: de wijzers van de stationsklok weigeren vanaf begin oktober vorig jaar al dienst. Het gekke is dat ik er nog niemand over heb gehoord. Kennelijk stoort niemand zich eraan. Ik wel. Iedere keer als ik naar het station loop om naar een andere stad te treinen kijk ik op die klok en denk ik: verrek, ik haal de beoogde trein nooit. Maar dan realiseer ik me dat de klok gewoon stil staat. Wat is er aan de hand?  Eindelijk werd afgelopen week in het BD een tipje van de sluier opgelicht door Joep van Brussel van de Koninklijke Eijsbouts. Zijn bedrijf is de maker van het uurwerk. Volgens hem is het waarschijnlijk een klein klusje. Zo gedaan dus. Niet dus. In de praktijk is het echter niet zo simpel om de klok gelijk te zetten. Hoe komt dat? De klok hangt op zo’n twintig meter hoogte. Dat lijkt me toch geen problee...

Het nieuwe jaar is amper twee weken oud en het wordt alleen maar gekker. Ik weet niet meer in welk tijdperk we leven. Er gebeuren zoveel dingen wereldwijd die het daglicht niet kunnen verdragen. Zijn we terug in de prehistorie of in het VOC tijdperk? Wie het weet mag het zeggen. Het landpikkertje is ineens een populair spel geworden. Vroeger als kind speelde ik met andere kinderen ook dit spel, maar wel op een onschuldige manier, ofschoon er wel een zakmes aan te pas kwam. Hoe ging dat ook alweer? We trokken een groot vierkant in het zand en verdeelden dit op in vier landen. Je gooide dan met je zakmes in een ander land, zeg maar Groenland, en probeerde zo om je land te vergroten. Maar dat onschuldige spelletje spelen is heel lang geleden. Voor mij is het een spelletje uit de oude doos. Oud! Dit woord oud brengt mij bij een pas verschenen boek van hoogleraar Tineke Abma over ouder worden. Want ja, we worden ouder, maar dat is geen ramp volgens haar. De hoogleraar stipt in haar boek li...