PARDOES

De kerst wordt anders, zegt Jacco Wallinga in het BD. Jacco is rekenmeester bij het RIVM en weet precies hoe de coronahazen lopen. In het BD las ik dat zijn zoontje aan vader Jacco vroeg: ‘wanneer is corona nou eens afgelopen? ‘Vader Jacco moest even glimlachen bij de vraag van zijn zoontje. Hij zei: ‘dat duurt nog even’. En dat wilde zijn zoontje niet horen van zijn vader. Nee, natuurlijk niet. Wie wel? Misschien vindt vader Jacco het niet zo erg dat het nog een poos duurt, want Jacco is nu een bekende BN’er. Het is nu een man die ertoe doet, want Jacco kan cijfers analyseren als het beste jongetje van de klas. Dat kon hij natuurlijk al een hele poos, maar wel in de luwte van de samenleving. Nu staat Jacco op het podium en daar wil hij nog best een poosje mee doorgaan zo te zien aan zijn blik op de foto in het BD. Dus zegt hij met enig gemak: de kerst zal er dit jaar anders uitzien. Geen families rond de kerstboom, geen kerstcadeautjes uitpakken, geen kerstbrood met elkaar delen, he...

In de talkshow Op1 pleitte Ginny Mooy, antropoloog en lid van het Red Team voor een totale lockdown van vier weken. Het Red Team vind ik vergelijkbaar met het A-team van de tv-serie in de jaren tachtig. Het A-team loste alle problemen op. Niet goedschiks, dan kwaadschiks. Viroloog Ab Osterhaus, ook aanwezig in Op1, knikte instemmend. Ab Osterhaus absoluut niet een plezierige viroloog, maar dit keer wil ik wel een keer - nu red woman Ginny Mooy het voortouw neemt - hen het voordeel van de twijfel geven. Zij willen vier weken alles op slot. Oké, maar dan ook echt alles op slot om daarna volledig los te gaan. Dus nu alles in de stilstand. Iedereen – niemand uitgezonderd – moet vier weken verplicht binnenblijven. Het zorgpersoneel blijft overnachten in ziekenhuizen of verzorgingstehuizen. Alle daklozen worden opgevangen in leegstaande hallen.  Alle inwoners van ons land krijgen van de overheid, alsof we naar de maan gaan, en dan gaan we zo langzaamaan ook, een pakket astronautenvoeding...

In een van mijn opbergkastjes heb ik nog een aantal routekaarten liggen die ik ooit heb gebruikt voor het plannen van een route naar mijn vakantieadres. Zo heb ik routekaarten van Duitsland, Frankrijk, Spanje en Italië. Alleen ben ik nu als virusgevaar voorlopig niet meer welkom in deze landen. Maar los daarvan, wat moet ik nog met deze routekaarten? Weggooien? Dat vind ik ook niet zo simpel, want de routekaarten roepen mooie herinneren op. Herinneringen aan het uitstippelen van een mooie route naar mijn vakantieadres. Met de uitgespreide ANWB routekaarten op tafel, een gele viltstift in de hand markeerde ik de route. Dat was spannend en leuk om te doen, een beetje avontuurlijk zelfs. Maar ondanks dat ik de route geel had gemarkeerd, gebeurde het weleens dat het fout ging. Soms zat ik in de auto een beetje te dromen of werd ik naar het mooie landschap gezogen. Dat duurde gelukkig maar kort, want mijn medereiziger greep dan in: ‘je moet wel opletten, anders gaan we verkeerd’. Toch gin...

Wanneer ik nu langs het Wilhelminaplein loop denk ik met weemoed aan de Bossche Zomer. Denk ik aan de ontspannen sfeer op de Bossche Zomer Kemping waar gedronken, gegeten en gekletst werd. Het voelde als een virusbevrijder. Nu is het plein weer leeg, tiert het onkruid welig en heeft de herfstregen en -wind er vrij spel. Het Wilhelminaplein is na de Bossche Zomer toe aan de Bossche Winter. Hoezo? De herfst is amper begonnen . N ee, ik ben niet gek, want het BD kopte dinsdag: ‘laat de Bossche Winter maar komen, als het kan’. Ja, als het kan, want het besmettingsmeter loopt weer op.   Maar laten we desondanks toch maar optimistisch blijven. Alleen niet luisteren naar dombo Donald Trump die vanuit zijn Witte Huis roept dat we niet bang moeten zijn voor corona. 'Kijk naar mij, ik ben weer energiek'. Dat riekt naar een verkiezingsstunt. Trump is er gek genoeg voor. Gelukkig loopt in het Bossche Stadhuis niet zo’n malloot rond die praat als een  kip zonder kop. Niet dat o ns gem...

Heb jij dat ook weleens: geen zin om op te staan? De laatste dagen merk ik dat ik minder zin heb om ’s morgens op te staan. Dan moet ik me bij wijze van spreken met een takel omhoog laten trekken, terwijl ik toch smacht naar mijn eerste kopje koffie. Ben ik aan het tobben? Niet echt, maar ik voel wel een onsje somberte in mijn hoofd en dat komt niet door de vallende herfstbladeren. Vorige week keek ik naar het tv-programma ‘Dit Was Het Nieuws’ een programma met een satirische blik op het nieuws. Harm Edens, Jan Jaap van der Wal en Peter Pannekoek geven op satirische wijze commentaar op de actualiteit. Jan Jaap en Peter krijgen daarbij elke week hulp van leuke gasten. De laatste keer was de bekende columnist Marcel van Roosmalen een van de gasten. Marcel is wekelijks met een column op NPO Radio 1 te horen in het programma De Nieuws B.V. Nu ben ik tegenwoordig wekelijks ook op de regionale radio te horen met een column. En wel in het programma ‘Orvariatie’. Nu ben ik natuurlijk geen ...

Zo, onze koning heeft op derde dinsdag in september weer zijn belangrijkste jaarlijkse koninklijke taak vervuld: het voorlezen van de Troonrede. Ditmaal was alles echter anders In Den Haag. Ook het weer was anders, het was een 30plus dag. Desondanks voelde Prinsjesdag koud, afstandelijk én leeg.  Er was geen oranje boven gevoel, laat staan een verbindend gevoel. Hoe heet dat ook alweer?: ieder voor zich en God voor ons allen. Zo’n gevoel gaf het me. En daar bracht de Troonrede geen verandering in, want zoals gebruikelijk gaat het altijd over voor- en tegenspoed. En er is nu vooral heel veel ongrijpbare tegenspoed, dat is lastig om mee te dealen. We moeten ons als ware uit het virusmoeras omhoog zien te trekken. Zou de Troonrede ons daarbij kunnen helpen? Het woord was aan de koning. In het begin dacht ik even: hij gaat een persoonlijke draai aan de Troonrede geven. Hij sprak over een 94-jarige veteraan die in zijn ingezonden brief veel losmaakte in de samenleving. Maar snel bleek, ...

Nog niet zolang geleden riep ik met enige vertwijfeling: ‘O, moeder wat is het heet’. Ik had mezelf code roodgloeiend gegeven. Zo heet vond ik het. In de ochtend had ik nog wel enige dadendrang, maar ’s middags lag ik als een geslagen hond in mijn mandje, mijn Pullman bed welteverstaan. Mijn ogen probeerden nog wel een spannend boek te lezen, maar de oogkleppen vielen steeds dicht. Maar dit weer is ook niks, het lijkt het wel herfst. Ik verlang weer naar ‘O moeder, wat is het heet’. Gisteren veroverde de tropische storm Francis ons land. In februari was storm Ellen nog te gast in ons land. Er wordt meestal een vrouwelijke naam bedacht voor een storm. Hoe zou dat komen? Ik heb zo mijn vermoeden. Francis klinkt mild, maar ze is het niet. Ze rukt zomaar bomen uit de grond. Een buurvrouw in ons appartementencomplex heet ook Francis. Dat is een aimabele vrouw die waait als een zacht windje en wel mild is. Intussen is storm Francis weer getemd, alhoewel het figuurlijk gesproken nog wel zal b...