PARDOES

Hoe vaak hoor ik niet: wat gaat de tijd snel! Op het terras, in de supermarkt, bij de borrelpraat met vrienden. Nu zijn het overwegend - net als ik - ouderen die dat zeggen. Jongeren hoor ik daar amper over. Dat snap ik ook wel, want als je jong bent wil je juist dat de tijd sneller gaat. Maar ik ben geen jonge man meer.  Al denk ik soms van wel, maar dan fluit mijn lijf me gewoon terug. Ter illustratie: wanneer ik 's avond op de bedrand mijn sokken uit doe is dat inmiddels een hele operatie nu mijn lijf strammer wordt. Maar terwijl ik mijn sokken uittrek zeg ik steevast tegen mijn partner: ik heb het gevoel dat ik hier vijf minuten geleden ook al bezig was om mijn sokken uit te doen. Het is een soort van ritueel geworden. Ik moet daar niet teveel over nadenken, anders raak ik in de war. En van in war zijnde mensen hebben we er al genoeg. Een psychologe aan de Britse University of Sussex - en die heeft er, denk ik, verstand van - beschrijft een aantal theorieën in haar boek Supersn...

Ik ben nu in Portugal in het lieflijk stadje Palmela niet zo ver van Lissabon. De oevers van de Taag liggen op oogafstand. Het landschap daar naartoe opent zich traag. De velden zijn leeg. Af en toe blaffen er een paar honden en loopt een koe doelloos rond. De thermometer kruipt langzaam naar de 36 graden Celsius. De koperen ploert of vriendelijker gezegd de zon, die ongrijpbaar hoog aan de horizon staat, regeert als een vorst. Soeverein, bijna als een dictator. En laat ik nu de pest hebben aan dictators, want die zijn meedogenloos. Zijn niets ontziend. Ze vergallen het plezier in het leven. Ontnemen je de vrijheid. Dat doet de zon niet. Maar de zon is, zeker als de temperatuur op een kookpunt komt, ook meedogenloos. En we geloven nog steeds niet dat het menens is.   En dat is nu aan de orde. In het zuiden van Europa zijn overal bosbranden en vallen kwetsbare ouderen om. De brandweermannen en -vrouwen zijn onze reddende engelen. In Palmela heeft een bosbrand ook nogal  huisgeh...

Wat ik me afvraag, nu die verrekte boeren ons hele land op stelten zetten met hun trekkers die op  pantservoertuigen lijken, wat een koe hiervan zal denken? Zou een koe blij met de onbezonnen acties van haar baas? Ik denk het niet. Per definitie is een koe een vredelievend dier.  Daarom ben ik eigenlijk wel heel benieuwd naar wat een koe hiervan denkt. Kijk bij een stier ga ik me dat niet afvragen want die is van nature al wat agressief.  Ze heten dan ook niet voor niets stier.  Nou kunnen koeien ook weleens op hol slaan, maar nu zijn hun boeren op hol geslagen. Maar ik kom natuurlijk nooit te weten wat een koe hiervan vindt. De koe vertedert mij. Wanneer ik langs een wei loop waar koeien aan het grazen zijn blijf ik altijd een poosje stilstaan om naar die lieverds te kijken. Het zijn zo'n goedzakken. In dubbel opzicht, want ze hebben ook nog een gevulde goedzak met melk onder hun lijf hangen. Als ik naar hen kijk dan vergeet ik voor even alle ellende om me heen. Met...

      'Al onze medewerkers zijn in gesprek. De wachttijd bedraagt zo'n dertig minuten. U kunt beter later terugbellen'. Dit bericht hoor ik nogal eens wanneer ik een bepaalde instantie probeer te bereiken. Het komt ook voor dat ik een soort van viergangenmenu te verorberen krijg alvorens ik iemand aan de lijn krijg. De belastingdienst is er een sprekend voorbeeld van. Van de week belde ik toevallig met die belastingdienst met een vraag over mijn aanslag. Niet dat ik een aanslag wilde plegen, want daar heb ik een broertje dood aan. En gelukkig ben ik ook geen boze boer die onbezonnen de boerenoorlog predikt omdat de stikstof nogal stof doet opwaaien.  Goed, na een half uur wachten kreeg ik een medewerker aan de lijn. Nu is wachten niet leuk, maar ik heb een heel lang lang lontje en word niet zo gauw zenuwachtig. Dat laatste geldt jammer genoeg niet voor iedereen, want er raken steeds meer mensen oververhit. Nog even en onze samenleving raakt op drift en zijn we, voord...

  Zoenen op de wang is uit. De pandemie heeft deze omgangsvorm tot haast ongewenst verklaard. Ook het handen schudden is verworden tot schud maar in mijn pet. Dat las ik deze week in het BD. Onderzoeksbureau 'Panel Inzicht' kwam met deze conclusie na een een representatief onderzoek onder een groep Nederlanders over de gevolgen van de coronapandemie. Het bureau kwam met nog meer uitkomsten: de stand van de sociale contacten en hoe staat het met de eenzaamheid. Daar schijnt ook van alles mee aan de hand te zijn. Maar ik beperk me tot het wangzoenen. In die context heb ik trouwens niets gelezen over tongzoenen. Zou dat ook uit zijn? Het is ook een stuk kronkeliger dan wangzoenen. Toch is wangzoenen is niet populair meer. Kennelijk is in de coronatijd ons lichaam vijandige trekjes gaan vertonen en hebben we het afstand houden van elkaar min of meer eigengemaakt. Dat kan en mag, maar niet bij mij. Na de pandemie was dat bij mij snel over. Dus nee, ik behoor niet tot die 58% die he...

Van de week zag ik op tv een stukje van de persconferentie van Louis van Gaal, de bondscoach van het Nederlands elftal. Even had ik zoiets van: is dat verrekte voetbalseizoen nou nog niet voorbij? Niet dus! Nu begint komend weekend de ‘Nations League 2022-2023. Komende vrijdag speelt Nederland tegen onze zuiderburen ofwel de Rode Duivels. Daarna volgen er meer wedstrijden voor onze jongens. Arme jongens, moeten ze weer de groene grasmat op om hun balkunstjes te vertonen. Wat moeten die Dagobert Duck's toch hard werken. Eerlijk gezegd heb ik daar geen compassie mee. Temeer dat de spelers van het Nederlands elftal zo onbeschoft veel geld verdienen. Zoveel geld dat je door de euro’s amper nog het doel ziet waar de bal in moet. Zo las ik dat Frenkie de Jong een vorstelijk aanbod van Manchester United heeft gekregen. Wat zeg ik? Het is meer dan dat. Hij kan maar liefst 24 miljoen Engelse ponden per jaar gaan verdienen. Omgerekend is dat zo’n 76.000 euro per dag. Dat is 3166 euro per uu...

Afgelopen dinsdag werd ik nogal versuft wakker, wist niet goed waar ik was. Wel in bed, dat nou weer wel. Maar waar ergens? En dat kwam omdat ik een hele nare droom had beleefd. Het zit zo: als ik droom, dan is dat altijd ‘s ochtends. Meestal word ik rond half zeven uur wakker omdat mijn blaas het genoeg vindt. Ik ga plassen en hup weer terug. De radio zet ik dan iets harder. Vang dan wat flarden op van het Radio 1 Journaal, maar val even later weer in slaap. Dan ga ik altijd dromen en als ik wakker word is de droom weer gevlogen.  Maar dit keer niet. Dit keer werd ik wakker uit een nare droom. Ik was met vrienden op weg naar een eetcafé in het centrum zo in de buurt van de Sint Jan. Onderweg raakte ik hen kwijt, ze waren ineens uit mijn zicht verdwenen. Terwijl ik een poging deed om hen terug te vinden raakte ik verstrikt in een netwerk van monumentale kerken. Waar ik ook maar naar toe liep: het werden steeds meer kerken en en ze werden alleen maar kolossaler. Waar ben ik in godsn...