PARDOES

Naast de dagelijkse dodenkoersen van de coronabeurs was er afgelopen weekend wat lichter verteerbaar nieuws. Ik hoorde op de radio dat Henk Krol een nieuwe beweging is begonnen en zijn grote liefde 50Plus vaarwel heeft gezegd. Het gedoe en het gekonkel binnen de partij is hem te veel geworden. Hij had het over ego’s die alleen maar op eigen gewin uit waren. Dus bedacht Henk een list en ging hij in de wandelgangen van het Binnenhof flirten met het onafhankelijk kamerlid Femke Merel van Kooten – Arissen. Femke Merel was al een poosje een slapend 50Plus lid, dus was het ei snel gelegd. En zo stond hij met Femke Merel afgelopen weekend glunderend op de foto.  Op de foto zag ik dat Henk zijn handen stevig op de schouders van Femke Merel heeft gelegd, Wie weet was hij wel bang dat ze bij nader inzien toch zou afhaken en zou gaan loeien als een Partij voor de Dieren-lid(PvdD). Ja, want Femke Merel was lid van de PvdD, vandaar dat haar tweede voornaam natuurlijk Merel is. Maar Henk ...

En? Hebben jullie in je omgeving al het ‘gele’ virus ontdekt? Nu doel ik niet op wat wij noemen: het gele gevaar uit China, ofschoon de Chinese invloed op ganse aardbol – misschien wel onbedoeld - er bepaald niet geringer op is geworden. Het zal nog een hele poos duren voordat het door hun verspreide nare virus is uitgebloeid. Nee, het gele virus waar ik op doel is heel liefelijk en onschuldig. Ik word daar heel blij van. Dagelijk kom ik op mijn dagelijks grote wandelingen heel veel gele wilde bloemen tegen. We noemen het onkruid, maar dan wel mooi onkruid. Ze groeien in grote getale in de berm en langs de waterkant. Volgens mij zijn het raapzaadplanten. Of heten ze anders? Ik hoor het graag. Wat me is opgevallen dat de gele plant nogal welig tiert en zich ook gemakkelijk vermeerdert in de berm en langs de waterkant. Alleen is het jammer dat het gele virus een beetje over zijn hoogtepunt heen is, want ik zie het langzaamaan verschralen. Hopelijk gaat dat ook snel gebeuren met he...

Zeg je ook weleens als je met een klusje bezig bent: ik schiet voor geen meter op? Nou, ik wel. Terwijl ik niet zo’n klusser ben, maar het schrijven van een column is soms ook een hele klus. Maar goed het gezegde: ‘ik schiet voor geen meter op’ kunnen we voortaan in de prullenbak gooien. Het nieuwe gezegde wordt: ik schiet voor geen anderhalve meter op! Alhoewel. Is dat wel juist? Onderzoekers van de TU Eindhoven en KU Leuven beweren namelijk iets anders. Uit hun onderzoek blijkt dat anderhalve meter niet genoeg is. Alleen als je stilstaat is dat genoeg. Dan kun je wel een anderhalve meter gesprek met een ander voeren. Overigens valt dat ook niet altijd mee, zeker als een geboren met handen en voeten verhalenverteller bent. Je hebt dan snel de neiging om iemand aan te raken.    Maar nu komt het: ga je met iemand wandelen dan moet je zeker 4 à 5 meter afstand van elkaar houden, omdat je anders vrijgekomen speekseldeeltjes ofwel druppeltjes van iemand die hoest kunt inad...

Heb je weleens een schichtig paard gezien? Ik denk van niet, want zodra je een schichtig paard nadert is ie er al in galop vandoor gegaan. Een paard is van nature een vluchtdier die altijd op z’n hoede is. Het edele dier houdt – net als ik - absoluut niet van onbekend gevaar. Maar hoe kom ik nou op een paard? Raak ik nu langzamerhand toch de kluts kwijt?  Wie weet! Vanmorgen was ik bij de Jumbo in het Paleiskwartier voor, wat ik noem, troosteten zoals onder andere chips, een appeltaartje, een chocoladereep en wat biertjes. Maar daarnaast dacht ik: het is ook weekend! Al weet ik af en toe niet of ik nou van voren of van achteren leef. Bij de Jumbo stond ik wat te talmen bij de broodafdeling. Neem ik nou lekkere witte en bruine broodjes of toch maar gewoon een ‘gezond’ volkoren brood. Ik was er met mijn hoofd niet goed bij, keek als een schichtig paard om me heen. Ja, want voor je het weet staat er iemand in mijn cirkel van anderhalve meter. ‘Kunt u het vinden’? Dat vroeg e...

Wie kent niet het onsterfelijke lied ‘Dodenrit’ van Drs. P. In dit lied probeert een Russisch gezin op weg naar Omsk aan de hongerige wolven te ontsnappen. Tevergeefs. Het lied begint heel mooi: ‘ 'We rijden met de trojka door 't eindeloze woud Het vriest een graad of dertig, het is winter en vrij koud De paardenhoeven knersen in de pasgevallen sneeuw 't Is avond in Siberië, en nergens is een leeuw’ Maar dan gaat het vreselijk mis. Onderweg duiken hongerige wolven op. Het hele gezin wordt verslonden, een voor een. De vader is als laatste aan de beurt. Zijn laatste woorden voordat hij wordt verslonden: 'Omsk is een mooie stad, maar net iets te ver weg'. Zo eindigt het lied. Dit maffe en lugubere liedje spookt sinds gisteren door mijn hoofd. Is dit raar? Wie het weet mag het zeggen. Ik vind het in ieder geval niet raar omdat ik constant wordt geconfronteerd met het woord dood op radio en tv. intussen komen we, waar ook in de wereld, telraampjes tekort om ...

In tijden van corona – nu onze ogenschijnlijke maakbare wereld volledig op z’n kop staat - gaan allerlei wijsneuzen beschouwingen doen over hoe de wereld er straks uit moet of zal gaan zien. Dat vind ik nog een brug te ver, maar ik ben dan ook geen wijsneus. Maar het is wel zo dat er bij al iets is veranderd. Dat heeft met tellen te maken. Ik denk dat ik een telvirus heb opgelopen. Misschien kunnen mensen zich nog het telraampje herinneren. Vroeger op de bewaarschool (later kleuterschool) werkte ik, voor het bijhouden van rekenwerk, met zo’n telraam. Zo werd ik wegwijs gemaakt in de rekenkunde. Toen heb ik het uit het hoofd rekenen wel goed geleerd. En dat komt mij nu goed van pas. Ik heb al eerder verteld dat ik 24 rollen toiletpapier in de voorraadkast heb liggen. Met dank aan www.blitzrechner.de kan ik hier 128 dagen mijn kont mee afvegen. Zelf had ik 96 dagen uitgerekend. Dat zal het ook wel worden, want ik gebruik graag extra toiletpapier. Nu moet ik eens kijken of i...

Mijn balorigheidvirus heeft de benen genomen. Nu nog het coronavirus, maar dat is voorlopig wishful thinking. Vanmiddag nodigde het zonnetje, hoog aan de blauwe hemel, mij uit om een stevige wandeling te maken van minstens 10.000 stappen. Dat is gelukt, al moest dat wel in twee fases. Ik moest namelijk ontzettend naar het toilet. Gelukkig was ik in de buurt van mijn appartement waar het toiletpapier mij toelachte. Ik ben namelijk, toen ik terugkwam uit Lissabon, subiet naar AH gegaan om 24 rollen toiletpapier te kopen. En aangezien we steeds meer in statistieken zijn gaan denken heb ik uitgerekend dat ik hiermee zo’n 96 dagen vooruit kan. Het is wel zo dat ik in dit scenario mijn vrouw niet heb meegerekend, maar die gebruikt altijd minder toiletpapier dan ik. Dat gegeven kan ik dus uitvegen! Goed. Daarna ben ik weer aan de wandel om mijn 10.000 stappen te realiseren. Het aantal mensen wat ik op straat tegenkwam was klein, maar het hield mij wel alert. Op de Koningsweg zag ik twee vr...